Galatians 4

Tajik NT 1999

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Аммо мегӯям: то даме ки ворис кӯдак аст, аз ғулом ҳеҷ фарқ надорад, гарчанде ки хоҷаи ҳама чиз аст;

2балки зери дасти парасторон ва вакилон аст, то мӯҳлате ки падараш муайян намудааст.

3Ҳамчунин мо, то даме ки кӯдак будем, ғуломи қоидаҳои ҷаҳон будем;

4вале ҳамин ки пуррагии замон даррасид, Худо Писари Худро фиристод, ки Ӯ аз зан таваллуд ёфта, зери шариат буд,

5то онҳоеро, ки зери шариат буданд, бозхарад, то ба писарӣ қабул шавем.

6Ва азбаски шумо писарон ҳастед, Худо ба дилҳои шумо Рӯҳи Писари Худро фиристодааст, ки нидо мекунад: “Або, Падар!”

7Бинобар ин ту дигар ғулом нестӣ, балки писарӣ; ва агар писар бошӣ, ба воситаи Масеҳ вориси Худо низ ҳастӣ.

8Лекин дар он замон, ки Худоро намешинохтед, бандаи онҳое будед, ки аслан худоён набуданд;

9аммо акнун, ки Худоро мешиносед, ё беҳтар гӯем, Худо шуморо мешиносад, чӣ гуна боз сӯи он қоидаҳои нотавону беарзиш баргашта, аз нав бандаи онҳо будан мехоҳед?

10Рӯзҳо, моҳҳо, фаслҳо ва солҳоро риоя мекунед.

11Барои шумо хавотир дорам, ки мабодо дар миёни шумо беҳуда меҳнат карда бошам.

12Эй бародарон, аз шумо хоҳишмандам, ки монанди ман бошед, чунки ман ҳам монанди шумо ҳастам; шумо маро ҳеҷ озор надодаед.

13Шумо медонед, ки ман бори аввал дар сустии ҷисм ба шумо башорат додам;

14ва шумо озмоиши маро дар ҷисмам хор нашумурдед ва аз он нафрат накардед, балки маро чунон пазироӣ намудед, ки фариштаи Худо ё Масеҳ Исо бошам.

15Пас чӣ буд он хушбахтии шумо? Зеро ба шумо гувоҳӣ медиҳам, ки агар имконпазир мебуд, чашмони худро канда гирифта, ба ман медодед.

16Оё акнун, чун ҳақиқатро ба шумо мегӯям, душманатон шудаам?

17Онҳо барои шумо ба некӣ ғайрат намекунанд, балки шуморо /аз мо/ ҷудо кардан мехоҳанд, то шумо барои онҳо ғайрат кунед.

18Дар кори хайр ҳамеша ғайрат кардан хуб аст, на танҳо вақте ки ман назди шумо бошам.

19Эй фарзандони ман, ки барои таваллудатон ман аз нав азоб мекашам, то даме ки дар шумо Масеҳ сурат бандад!

20Хоҳиш доштам, ки акнун назди шумо бошам ва овози худро тағйир диҳам, зеро аз шумо ҳайрон мондаам.

21Шумо, ки мехоҳед зери шариат бошед, ба ман гӯед, ки оё ба шариат гӯш намеандозед?

22Зеро навишта шудааст, ки Иброҳим ду писар дошт, яке аз каниз ва дигаре аз зани озод.

23Лекин он ки аз каниз буд, аз рӯи ҷисм таваллуд шудааст, ва он ки аз зани озод буд, мувофиқи ваъда.

24Ин маҷоз аст, зеро ин ду аҳд аст: яке аз кӯҳи Сино, ки барои ғуломӣ мезояд, ва ин Ҳоҷар аст,

25зеро Ҳоҷар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Уршалими ҳозира мувофиқ меояд, ва он бо фарзандони худ дар ғуломӣ мебошад;

26аммо Уршалими боло озод аст, ки он модари ҳамаи мост;

27зеро навишта шудааст: “Шод бош, эй нозой, ки намезоӣ; Хурсандӣ ва нидо кун, ки дарди зоиш намекашӣ; Зеро фарзандони зани бекас назар ба шавҳардор бештаранд”.

28Вале мо, эй бародарон, монанди Исҳоқ, фарзандони ваъда ҳастем.

29Аммо чунон ки он вақт аз рӯи ҷисм таваллудшуда аз рӯи Рӯҳ таваллудшударо таъқиб мекард, акнун низ чунин аст.

30Аммо Китоб чӣ мегӯяд? “Каниз ва писари ӯро пеш кун, зеро писари каниз бо писари зани озод мерос намегирад”.

31Пас, эй бародарон, мо фарзандони каниз нестем, балки фарзандони зани озодем.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →