Galatians 3

Tajik NT 1999

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Эй ғалотиёни бефаҳм! Кӣ шуморо афсун кард, то аз ростӣ сар тобед, дар ҳоле ки пеши чашмони шумо Исои Масеҳи ба салиб кашидашуда тасвир ёфтааст?

2Танҳо инро аз шумо фаҳмидан мехоҳам: оё Рӯҳро аз корҳои шариат қабул кардаед, ё аз мавъизаи имон?

3Оё он қадар нофаҳм ҳастед, ки бо Рӯҳ сар карда, акнун бо ҷисм анҷом медиҳед?

4Оё беҳуда ин қадар заҳмат кашидаед? Магар ин ки ба ростӣ беҳуда бошад!

5Пас, Он ки Рӯҳро ба шумо мебахшад ва дар миёни шумо муъҷизаҳо ба амал меоварад, оё инро ба воситаи корҳои шариат мекунад ё ба воситаи мавъизаи имон?

6Чунончи, Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ росткорӣ ҳисобида шуд.

7Пас донед, ки аҳли имон писарони Иброҳиманд.

8Ва Китоб чун пештар дид, ки Худо халқҳоро ба воситаи имон сафед мекунад, пешакӣ ба Иброҳим башорат дода, гуфт: “Дар ту ҳамаи халқҳо баракат меёбанд”.

9Бинобар ин аҳли имон бо Иброҳими имондор баракат меёбанд.

10Лекин тамоми аҳли корҳои шариат зери лаънат мебошанд; зеро навишта шудааст: “Лаънатӣ аст ҳар касе ки ҳар чизи дар китоби шариат навишташударо ҳамеша ба ҷо намеоварад”.

11Ва равшан аст, ки ҳеҷ кас ба воситаи шариат назди Худо сафед намешавад, чунки “росткор бо имон зиндагӣ мекунад”.

12Аммо шариат аз имон нест, балки “одам онҳоро ба ҷо оварда, бо онҳо зиндагӣ мекунад”.

13Масеҳ моро аз лаънати шариат бозхарида, барои мо лаънат гардид, — зеро навишта шудааст: “Лаънатӣ аст ҳар кӣ ба дор овехта шудааст”, —

14то баракати Иброҳим ба воситаи Масеҳ Исо ба халқҳо насиб шавад, то ваъдаи Рӯҳро ба воситаи имон пайдо кунем.

15Эй бародарон! Ба таври одамӣ сухан мегӯям: ҳатто васиятеро, ки одамизод тартиб дода бошад, ҳеҷ кас аз эътибор берун намекунад ва чизе ба он илова наменамояд.

16Лекин ваъдаҳо ба Иброҳим ва ба насли ӯ дода шудаанд. Нагуфтааст: “ва ба наслҳо”, гӯё дар бораи бисёре, балки дар бораи яке: “ва ба Насли ту”, ки он Масеҳ аст.

17Ва ман чунин мегӯям: аҳдеро, ки Худо пештар дар бораи Масеҳ бастааст, шариат, ки пас аз чорсаду сӣ соли он пайдо шуд, аз эътибор берун намекунад, ба тавре ки ваъда аз байн равад.

18Зеро, агар мерос аз рӯи шариат бошад, он дигар аз рӯи ваъда нест; аммо Худо онро аз рӯи ваъда ба Иброҳим ато намудааст.

19Пас, шариат барои чист? Он баъдтар аз сабаби хатокориҳо дода шудааст, то вақти омадани Насле ки ваъда ба Ӯ дахл дорад, ва он ба воситаи фариштаҳо бо дасти миёнарав фармуда шудааст.

20Аммо миёнарав барои як кас намешавад, вале Худо як аст.

21Пас, оё шариат ба ваъдаҳои Худо мухолиф аст? Ҳеҷ гоҳ! Зеро, агар шариате дода мешуд, ки ҳаёт бахшида тавонад, росткорӣ ҳақиқатан аз шариат мебуд.

22Аммо Китоб ҳама чизро зери банди гуноҳ донистааст, то ба воситаи имон ба Исои Масеҳ ваъда ба имондорон ато шавад.

23Аммо пеш аз омадани имон зери посбонии шариат нигоҳ дошта мешудем, то даме ки имон бояд ошкор мешуд.

24Пас, шариат тарбиятгари мо гардид, то моро ба Масеҳ расонад, то ба воситаи имон сафед шавем.

25ммо ҳангоме ки имон омад, мо дигар зери дасти тарбиятгар нестем.

26Зеро ҳамаи шумо ба воситаи имон дар Масеҳ Исо писарони Худоед;

27зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид ёфтаед, Масеҳро дар бар кардаед.

28Дигар на яҳудӣ ҳаст, на юнонӣ; на ғулом ҳаст, на озод; на мард ҳаст, на зан; зеро ҳамаи шумо дар Масеҳ Исо як ҳастед.

29Ва агар шумо аз они Масеҳ бошед, пас насли Иброҳим ҳастед, ва мувофиқи ваъда ворисонед.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →