Galatians 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Баъд ман пас аз чордаҳ сол бо Барнаббо боз ба Уршалим рафтам, Титусро низ бо худ бурдам.

2Ба он ҷо аз рӯи ваҳй равона шудам ва ба онҳо ва алоҳида ба шахсоне ки соҳибэътибор буданд, он Инҷилро, ки дар миёни халқҳо мавъиза мекунам, баён кардам: мабодо беҳуда давам ё давида бошам.

3Аммо Титус низ, ки ҳамроҳи ман буд, бо вуҷуди юнонӣ буданаш, маҷбур нашуд, ки хатна карда шавад,

4агарчи бародарони дурӯғин ба миёни мо сар дароварда, барои дидани озодие ки мо дар Масеҳ Исо дорем, ба таври пинҳонӣ омада буданд, то моро ғулом гардонанд:

5Мо ба онҳо як соат ҳам гузашт накардем ва фармонбардор нашудем, то ростии Инҷил назди шумо монад.

6Ва онҳое ки соҳибэътибор буданд, — барои ман фарқе надорад, ки онҳо чӣ касоне буданд: Худо ба рӯи кас нигоҳ намекунад, — ин соҳибэътиборон ба зиммаи ман ҳеҷ чизе нагузоштанд;

7балки, баръакс, чун диданд, ки башорат барои бехатнагон ба ман супурда шудааст, чунон ки барои аҳли хатна ба Петрус, —

8зеро Он ки ба Петрус дар вазифаи расулӣ назди аҳли хатна мадад карда буд, ба ман низ назди халқҳо мадад кардааст, —

9ва чун Яъқуб ва Кифо ва Юҳанно, ки ҳамчун сутунҳои /ҷамоат/ эътибор доштанд, аз файзе ки ба ман ато шудааст, огоҳӣ ёфтанд, дасти ширкат ба ман ва Барнаббо доданд, то мо назди халқҳо равем, ва онҳо назди аҳли хатна;

10фақат ин ки мо бенавоёнро дар хотир нигоҳ дорем, ва ман ғайрат кардам, ки маҳз ҳаминро ба ҷо оварам.

11Аммо ҳангоме ки Петрус ба Антокия омад, ман шахсан ба ӯ мухолифат кардам, чунки ӯ айбдор буд.

12Зеро, пеш аз он ки баъзе касон аз ҷониби Яъқуб биёянд, ӯ бо ғайрияҳудиён хӯрок мехӯрд; лекин вақте ки онҳо омаданд, аз тарси аҳли хатна худро дур кашид ва канорагирӣ кард.

13Бо ӯ яҳудиёни дигар ҳам дурӯягӣ карданд, ба тавре ки Барнаббо низ гирифтори дурӯягии онҳо шуд.

14Аммо чун дидам, ки онҳо мувофиқи ростии Инҷил рафтори рост намекунанд, дар назди ҳама ба Петрус гуфтам: “Агар ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, чун ғайрияҳудиён ва на чун яҳудиён зиндагӣ мекунӣ, чаро ғайрияҳудиёнро маҷбур менамоӣ, ки чун яҳудиён рафтор кунанд?

15Мо табиатан яҳудӣ ҳастем ва на гуноҳкорони ғайрияҳудӣ;

16лекин, чун донистем, ки одамизод на бо корҳои шариат сафед мешавад, балки бо имон ба Исои Масеҳ, мо низ ба Масеҳ Исо имон овардем, то бо имон ба Масеҳ сафед шавем ва на бо корҳои шариат; зеро бо корҳои шариат ҳеҷ ҷисме сафед намешавад.

17Аммо агар дар Масеҳ сафед шудан хоста, худамон ҳам гуноҳкор бароем, — наход ки Масеҳ хизматгузори гуноҳ бошад? Ҳеҷ гоҳ!

18Зеро, агар он чиро, ки хароб кардаам, аз нав бино кунам, худро хатокор мегардонам.

19Зеро ман ба воситаи шариат барои шариат мурдаам, то барои Худо зиндагӣ кунам.

20Бо Масеҳ ба салиб кашида шудаам; вале зиндагӣ мекунам, ва акнун на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Ва зиндагие ки акнун дар ҷисм мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки Ӯ маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод.

21Файзи Худоро инкор намекунам; зеро, агар росткорӣ ба воситаи шариат бошад, Масеҳ беҳуда мурдааст”.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →