Galatians 5

Tajik NT 1999

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Пас, дар озодие ки Масеҳ моро барои он озод кардааст, устувор истед ва аз нав гирифтори юғи ғуломӣ нашавед.

2Инак, ман, Павлус, ба шумо мегӯям: агар хатна мешуда бошед, Масеҳ ба шумо ҳеҷ фоида намебахшад.

3Ва ман боз ба ҳар каси хатнашаванда гувоҳӣ медиҳам, ки ӯ бояд тамоми шариатро ба ҷо оварад.

4Шумо, ки худро бо шариат сафед мекунед, аз Масеҳ ҷудо шудаед, аз файз маҳрум гардидаед.

5Зеро мо дар Рӯҳ аз имон мунтазири умеди росткорӣ ҳастем.

6Зеро дар Масеҳ Исо на хатна аҳамият дорад ва на бехатнагӣ, балки имоне ки бо муҳаббат амал мекунад.

7Нағз медавидед: кӣ шуморо аз итоати ростӣ боздошт?

8Ин таъсир аз ҷониби Даъваткунандаи шумо нест.

9Андак хамиртуруш тамоми хамирро метуршонад.

10Ман ба шумо дар Худованд эътимод дорам, ки ҳеҷ фикри дигаре надоред, ва касе ки шуморо саргаранг мекунад, ҳар кӣ бошад ҳам, маҳкум мешавад.

11Валекин, эй бародарон, агар ман ҳанӯз хатнаро мавъиза мекарда бошам, чаро то ҳол гирифтори таъқибот мешавам? Он гоҳ норозигӣ аз салиб дигар намебуд!

12Кошки онҳое ки шуморо саргаранг мекунанд, ахта мешуданд!

13Зеро шумо, эй бародарон, ба озодӣ даъват шудаед, аммо озодӣ баҳонае барои /ҳавасҳои/ ҷисм нашавад, балки бо муҳаббат бандаи якдигар бошед.

14Зеро тамоми шариат аз як сухан иборат аст, яъне: “Ёратро монанди худат дӯст дор”.

15Аммо агар шумо якдигарро газида, мехӯрда бошед, эҳтиёт шавед, ки мабодо аз дасти якдигар несту нобуд гардед.

16Вале ман мегӯям: дар Рӯҳ рафтор кунед, ва шумо ҳавасҳои ҷисмро ба амал намеоваред.

17Зеро ҷисм хилофи Рӯҳро хоҳон аст, ва Рӯҳ хилофи ҷисмро: онҳо зидди якдигаранд, ба тавре ки шумо он чи мехостед, намекунед.

18Лекин агар роҳнамоятон Рӯҳ бошад, зери шариат нестед.

19Корҳои ҷисм маълуманд, ки инҳоянд: зино, фосиқӣ, нопокӣ, бадахлоқӣ,

20бутпарастӣ, ҷодугарӣ, душманӣ, ҷанҷол, рашк, хашм, худхоҳӣ, ихтилофот, бидъатҳо,

21ҳасад, одамкушӣ, бадмастӣ, айшу ишрат ва монанди ин; шуморо пешакӣ огоҳ менамоям, чунон ки пештар ҳам огоҳ намудаам, ки кунандагони чунин корҳо Подшоҳии Худоро мерос намегиранд.

22Аммо самари Рӯҳ инҳост: муҳаббат, шодӣ, осоиш, пурсабрӣ, меҳрубонӣ, некӯӣ, вафодорӣ, ҳалимӣ, худдорӣ.

23Ба инҳо ҳеҷ шариате муқобил нест.

24Лекин онҳое ки аз они Масеҳ мебошанд, ҷисмро бо ҳирсҳо ва ҳавасҳояш ба салиб кашидаанд.

25Агар мо дар Рӯҳ зиндагӣ мекарда бошем, бояд дар Рӯҳ рафтор ҳам кунем:

26Ҳавобаланд нашавем, якдигарро асабӣ накунем, ба якдигар ҳасад набарем.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →