2 Corinthians 1

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

Jump to: Chapter 2 →

1เปาโลผู้เป็นอัครสาวกของพระเยซูคริสต์ตามน้ำพระทัยของพระเจ้า กับติโมเธียวผู้น้องฝากมายังคริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโกรินโธ และบรรดาสิทธิชนที่อยู่ทั่วมณฑลอะฆายะ

2ขอให้พระคุณและสันติสุขซึ่งมาจากพระเจ้า คือพระบิดาของเราและจากพระเยซูคริสต์เจ้า จงมีแก่ท่านทั้งหลายเทอญ

3จงสรรเสริญพระเจ้า, พระบิดาแห่งพระเยซูคริสต์เจ้าของเรา, คือพระบิดาผู้ทรงความเมตตาและพระเจ้าผู้ทรงชูใจทุกอย่าง,

4พระองค์ผู้ทรงโปรดให้เราได้รับความชูใจในการทุกข์ยากทั้งสิ้นของเรา, เพื่อเราจะได้ชูใจคนเหล่านั้นที่มีความทุกข์ยากอย่างหนึ่งอย่างใดด้วยความชูใจ ซึ่งตัวเราเองได้รับจากพระเจ้า.

5ด้วยเราได้มีส่วนทนทุกข์ด้วยกันกับพระคริสต์มากเท่าใด, ความชูใจของเราเนื่องจากพระคริสต์ก็มากเท่านั้น.

6ที่เราทนความทุกข์ยากนั้นก็เพื่อให้ท่านทั้งหลายได้ความชูใจและความรอด หรือที่เราได้รับความชูใจนั้นก็เพื่อให้ท่านทั้งหลายได้รับความชูใจด้วย, ซึ่งทำให้ท่านทั้งหลายเพียรสู้ทนความทุกข์เหมือนอย่างเราได้ทนนั้น

7เราจึงมีความหวังแน่นอนในท่านทั้งหลาย เพราะเรารู้ว่าท่านทั้งหลายได้มีส่วนในความทุกข์ยากฉันใด, ท่านทั้งหลายจะได้มีส่วนในความชูใจฉันนั้น

8เหตุฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย, เราใคร่ให้ท่านทั้งหลายทราบถึงความทุกข์ลำบากที่บังเกิดแก่เราในมณฑลอาเซีย ซึ่งหนักใจเหลือกำลัง, จนถึงกับทำให้เราหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอดได้.

9ที่จริงเราคาดว่าถึงที่ตายแล้ว, แต่ที่เป็นเช่นนี้ก็เพื่อมิให้ไว้ใจตนเอง, ให้ไว้ใจพระเจ้าผู้ทรงบันดาลให้คนทั้งปวงเป็นขึ้นมาจากความตาย.

10พระองค์นั้นทรงช่วยให้เราพ้นจากความตายอันใหญ่หลวง, และพระองค์จะทรงช่วยเราอีก. เราไว้ใจพระองค์ว่า พระองค์ยังจะทรงช่วยเราต่อไป

11และท่านทั้งหลายจะช่วยเราได้ด้วยคำอธิษฐาน เพราะว่าพระคุณนั้นทรงประทานแก่เราโดยเหตุคนเป็นอันมากได้ทูลขอฉันใด, คนเป็นอันมากจะได้ขอบพระคุณเพราะเราด้วยฉันนั้น

12ด้วยว่านี่เป็นสิ่งที่เราอวดได้, คือใจเราที่วินิจฉัยผิดและชอบนั้นเป็นพะยานว่า เราได้ประพฤติต่อตาโลก, และยิ่งกว่านั้นอีกคือต่อหน้าท่านทั้งหลายด้วยน้ำใจบริสุทธิ์และสัตย์จริงต่อพระเจ้า. และมิใช่ตามปัญญาแห่งเนื้อหนัง แต่ตามพระคุณซึ่งพระเจ้าได้ทรงโปรดประทาน.

13เพราะว่าเราไม่ได้เขียนเรื่องอื่นฝากมาให้ท่านทั้งหลาย นอกจากเรื่องซึ่งท่านได้อ่านและรับเห็นด้วยแล้ว,

14และข้าพเจ้าหวังใจว่าท่านจะรับเห็นด้วยโดยถ้วนถี่, เหมือนพวกท่านบางคนได้ยอมรับเห็นด้วยแล้วว่าเราเป็นคนที่ท่านอวดได้ และท่านทั้งหลายเป็นคนที่เราจะอวดได้ในวันของพระเยซูเจ้าของเราเหมือนกัน

15และโดยความไว้ใจนั้น ข้าพเจ้าได้ประสงค์ว่าจะไปเยี่ยมพวกท่านก่อน, เพื่อท่านจะได้ประโยชน์สองเท่าคือ

16ข้าพเจ้าหมายว่าจะแวะเยี่ยมพวกท่านขณะเมื่อเดินทางไปยังมณฑลมากะโดเนีย และเมื่อข้าพเจ้ากลับมาจากมณฑลมากะโดเนียก็จะแวะเยี่ยมท่านอีก, ท่านก็จะได้ส่งให้ข้าพเจ้าออกเดินทางไปยังมณฑลยูดาย.

17และเมื่อข้าพเจ้ามุ่งหมายอย่างนั้น, ข้าพเจ้าได้กระทำโลเลหรือ และซึ่งข้าพเจ้ามุ่งหมายนั้น ข้าพเจ้าได้พูดเออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไปตามอย่างชาวโลกพูดกันหรือ

18แต่เมื่อพระเจ้าสัตย์จริง, คำของเราที่กล่าวแก่ท่านทั้งหลายก็มิได้เป็นคำเออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไป.

19ด้วยว่าพระบุตรของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์, ซึ่งข้าพเจ้ากับซีละวาโนและติโมเธียวได้ประกาศท่ามกลางท่านทั้งหลายมิได้เป็นคำเออๆ ค่ะๆ ส่งๆ ไป, แต่ในพระองค์นั้นมีล้วนแต่ความจริง.

20บรรดาคำของพระเจ้าเป็นความจริงโดยที่พระเยซูเป็นผู้รับประกันไว้, และที่เราพูดว่าอาเมนในเวลาที่เราถวายเกียรติยศแก่พระเจ้านั้นก็เนื่องด้วยพระเยซู.

21และผู้ซึ่งได้ทรงตั้งเรากับท่านทั้งหลายไว้ในพระคริสต์, และได้ทรงชะโลมเราไว้นั้นก็คือพระเจ้า

22และพระองค์ทรงประทับตราเราไว้, และประทานพระวิญญาณเป็นมัดจำไว้ในใจของเราด้วย

23ขอพระเจ้าเป็นทิพย์พะยานฝ่ายจิตต์ใจของข้าพเจ้าว่า, ซึ่งข้าพเจ้ายังไม่ได้ไปถึงเมืองโกรินโธนั้น, ก็เพื่อจะงดติโทษพวกท่านไว้ก่อน.

24ใช่ว่าเราเป็นนายบังคับความเชื่อของพวกท่านเมื่อไร, แต่ว่าเราเป็นผู้อุปการให้ความยินดีแก่ท่าน เพราะท่านทั้งหลายก็ยั่งยืนอยู่แล้วในความเชื่อ.

Jump to: Chapter 2 →