2 Corinthians 10

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ฝ่ายข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านทั้งหลายเป็นส่วนตัว โดยเห็นแก่ความอ่อนสุภาพและความหงิมเสงี่ยมของพระคริสต์ ข้าพเจ้าคือเปาโล, ซึ่ง (ท่านพูดว่า) เป็นคนสุภาพถ่อมตนเมื่ออยู่กับท่านทั้งหลาย, แต่เมื่ออยู่ต่างหากก็เป็นคนใจกล้า.

2คือข้าพเจ้าขอว่า, อย่าให้ข้าพเจ้าแสดงความกล้าหาญโดยความแน่ใจเมื่อข้าพเจ้ามาอยู่กับท่าน, อย่างที่ข้าพเจ้าคิดบังอาจจะกระทำต่อลางคนที่นึกเห็นว่าเรายังประพฤติตามเนื้อหนัง.

3เพราะว่า, ถึงเรายังดำเนินอยู่ในเนื้อหนังก็จริง, แต่เราไม่ได้สู้รบฝ่ายเนื้อหนัง

4เหตุว่าเครื่องอาวุธของเราไม่เป็นฝ่ายเนื้อหนัง, แต่ยังมีกำลังมากโดยฤทธิ์เดชของพระเจ้า อาจทำลายค่ายอันแข็งแรงได้

5คือทำลายความคิดคาดคะเนและสิ่งสารพัตรอันสูง ที่ตั้งตัวขึ้นขัดขวางความรู้ของพระเจ้า, และน้อมนำความคิดทุกประการให้เข้าอยู่ไต้บังคับจนถึงรับฟังพระคริสต์

6และมีใจพร้อมจะลงโทษแก่บรรดาคนที่ขัดขืนและไม่ฟัง ในเวลาเมื่อความเชื่อฟังของท่านทั้งหลายจะเต็มบริบูรณ์แล้ว

7ท่านทั้งหลายแลดูสิ่งที่ปรากฏภายนอก. ถ้าผู้ใดคิดเห็นเป็นแน่ว่าตัวเป็นของพระคริสต์, ก็ให้ผู้นั้นพิจารณาอีกว่าเมื่อเขาเป็นของพระคริสต์ เราก็เป็นของพระคริสต์ด้วยเหมือนกัน.

8ถึงแม้ข้าพเจ้าได้อวดมากไปหน่อยหนึ่ง เรื่องอำนาจซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานให้ไว้เพื่อก่อร่างสร้างท่านทั้งหลายขึ้น มิใช่ทำลายท่านทั้งหลายลง, ข้าพเจ้าก็ไม่ละอาย.

9ข้าพเจ้าพูดอย่างนั้นเพื่อท่านทั้งหลายจะไม่คิดเห็นว่า ข้าพเจ้าอยากให้ท่านกลัวหนังสือฝากของข้าพเจ้า.

10เพราะมีบางคนพูดว่า, “หนังสือของเปาโลนั้นมีน้ำหนักมากและมีอำนาจแข็งแรงนักก็จริง. แต่ว่าตัวเขาดูอ่อนกำลัง, และคำพูดของเขาก็ใช้ไม่ได้.”

11จงให้คนเหล่านั้นคิดตริตรองอย่างนี้เถิดว่า, เมื่อเราไม่อยู่ เราพูดไว้ในหนังสือของเราอย่างไร, เมื่อเรามาแล้ว เราก็จะกระทำอย่างนั้น.

12เพราะว่าเราไม่อาจเปรียบหรือเทียบตัวเราเองกับคนอื่นบางคนที่ยกย่องตัวเขาเอง, เพราะว่าเขาเอาตัวของเขาเองเป็นขนาดวัดซึ่งกันและกัน, และเอาตัวเข้าเปรียบเทียบซึ่งกันและกัน, เขาจึงเป็นคนขาดปัญญา

13ฝ่ายเราจะไม่อวดในสิ่งใดเกินขนาดอันสมควรของเรา, แต่ว่าจะอวดตามขนาดซึ่งพระเจ้าทรงโปรดจำกัดไว้ให้เรา, และพวกท่านทั้งหลายก็อยู่ในเขตต์นั้น.

14เพราะการที่มาถึงท่านทั้งหลายนั้น มิไช่โดยการต้องยืดตัวกว่าจะถึงท่านได้, ด้วยว่าเราเป็นคนแรกที่ได้นำกิตติคุณของพระคริสต์มาประกาศแก่ท่านทั้งหลาย.

15เรามิได้อวดในสิ่งใดเถินขนาดของเรา, คือไม่ได้อวดในการซึ่งคนอื่นได้กระทำแต่ เราหวังใจว่า. เมื่อความเชื่อของท่านทั้งหลายจำเริญมากขึ้นแล้ว. ท่านจะช่วยเราให้ขยายเขตต์กว้างขวางออกไปอีกเป็นอันมากตามขนาดของเรา

16เพื่อจะได้ประกาศกิตติคุณในตำบลเหล่านั้นที่อยู่พ้นพวกท่านไป, และจะไม่อวดในการซึ่งคนอื่นได้กระทำและจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว.

17แต่ถ้าคนใดจะอวด. ก็จงเอาองค์พระผู้เป็นเจ้ามาอวดเถิด.

18เพราะว่าคนนั้นที่ยกย่องตัวเองจะเป็นคนที่เขานับถือก็หามิได้ แต่คนที่น่านับถือนั้นเป็นคนซึ่งพระเจ้าทรงยกย่อง

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →