2 Corinthians 4

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1เหตุฉะนั้นเมื่อเราถูกรับใช้ในการปฏิบัตินี้แล้วโดยที่ได้รับพระกรุณา, เราจึงไม่ย่อท้อ

2แต่ว่าวิธีเล่ห์เหลี่ยมซึ่งเป็นที่น่าอายเราก็ได้สละทิ้งเสียแล้ว, คือไม่ได้ดำเนินในทางอุบาย, และไม่ได้พลิกแพลงพระคำของพระเจ้า แต่เรากระทำให้ตัวเราถูกกับใจวินิจฉัยผิดและชอบของคนทั้งปวง โดยสำแดงความสัตย์จริงจำเพาะพระพักตรพระเจ้า.

3แต่ถ้ามีท่านบังกิตติคุณของเราไว้จากใคร, ก็คือคนเหล่านั้นที่จะถึงความพินาศ

4คือในคนจำพวกนั้นพระของสมัยนี้ได้กระทำใจของคนที่ไม่เชื่อให้มืดไป, เพื่อไม่ให้เขาเห็นแสงสว่างของกิตติคุณอันประกอบด้วยสง่าราศี, คือกิตติคุณของพระคริสต์ผู้เป็นแบบพระฉายของพระเจ้า.

5ด้วยเราไม่ได้ประกาศตัวเราเอง. แต่ได้ประกาศพระเยซูคริสต์ว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า, และได้ประกาศตัวเราเองว่าเป็นทาสของท่านทั้งหลายเพราะเห็นแก่พระเยซูนั้น

6เพราะว่าพระเจ้าองค์นั้นผู้ได้ตรัสสั่งให้ความสว่างออกมาจากความมืด ได้ทรงส่องสว่างเข้าในใจของเรา, เพื่อเราจะได้มีความสว่างแห่งความรู้ถึงสง่าราศีของพระเจ้าปรากฏในพระพักตรพระคริสต์

7แต่ว่าเราเก็บทรัพย์นั้นไว้ในภาชนะดิน เพื่อฤทธิ์เดชอันเลิศจะมาจากพระเจ้า, ไม่ได้มาจากตัวเราเอง.

8เราถูกขนาบรอบข้าง, แต่ก็ยังไม่ถึงกะดิกไม่ไหว. เราจนปัญญา, แต่ก็ยังไม่ถึงกับหมดมานะ

9เราถูกเขารุกไล่, แต่ก็ยังไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือเขา เราถูกตีลงแล้ว, แต่ก็ยังไม่ตาย.

10เรารับการหวุดหวิดต่อความตายอย่างพระเยซูอยู่เสมอ. เพื่อชีวิตของพระเยซูจะได้ปรากฏในตัวเราด้วย.

11เหตุว่าพวกเราที่มีชีวิตอยู่นั้นต้องถูกมอบไว้แก่ความตายเสมอเพราะเห็นแก่พระเยซู. เพื่อชีวิตของพระเยซูจะได้ปรากฏในเนื้อหนังของเราซึ่งต้องตายนั้น.

12เหตุฉะนั้นความตายจึงกำลังบั่นทอนอยู่ในเรา, แต่ชีวิตกำลังเพิ่มขึ้นในท่านทั้งหลาย.

13แต่ว่าเรามีใจเชื่อเหมือนกัน, ตามซึ่งมีคำเขียนไว้แล้วว่า, ข้าพเจ้าเชื่อ, เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงได้บอกเล่า. เราก็เชื่อด้วย, เพราะฉะนั้นเราจึงบอกเล่า.

14ด้วยเรารู้ว่าพระองค์ผู้ทรงบันดาลให้พระเยซูเจ้าคืนพระชนม์, ยังจะทรงโปรดให้เราเป็นขึ้นมาโดยพระเยซูนั้น, และจะทรงพาเราเข้ามาเฝ้าพร้อมกันกับท่านทั้งหลาย.

15เพราะว่าสิ่งสารพัตรทั้งนั้นเป็นไปเพื่อประโยชน์ของท่านทั้งหลาย, เพื่อว่าพระคุณได้ทวีขึ้นเป็นเกียรติยศแก่พระเจ้าในคนเป็นคันมากฉันใด, คนเป็นอันมากจะได้ขอบพระคุณฉันนั้น

16เหตุฉะนั้นเราจึงไม่ย่อท้อ, ถึงแม้ว่ากายภายนอกของเรากำลังทรุดโทรมไป, ใจภายในนั้นก็ยังจำเริญขึ้นใหม่ทุกวันๆ.

17เหตุว่าการทุกข์ยากที่เบาบางของเรานั้นซึ่งรับอยู่แต่ประเดี๋ยวเดียวจะกระทำให้เรามีสง่าราศีใหญ่ยิ่งนิรันดร์.

18ด้วยว่าเราไม่ได้เห็นแก่สิ่งของที่แลเห็นอยู่, แต่เห็นแก่สิ่งของที่แลไม่เห็น. เพราะว่าสิ่งของซึ่งแลเห็นอยู่นั้นเป็นของไม่ยั่งยืน แต่สิ่งซึ่งแลไม่เห็นนั้นก็ถาวรอยู่นิรันดร์

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

หนังสือแนะนำ

อรรถาธิบาย อรรถาธิบาย 2 Corinthians → เฝ้าเดี่ยว คู่มือเฝ้าเดี่ยว 2 Corinthians → รับพระคัมภีร์นี้ พระคัมภีร์ศึกษา (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ ) →