Ecclesiastes 1

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

Jump to: Chapter 2 →

1ถ้อยคำของท่านผู้ประกาศ, ผู้เป็นราชบุตรของท่านดาวิด, กษัตริย์กรุงยะรูซาเลม.

2ท่านผู้ประกาศนั้นกล่าวว่า, อนิจจังแท้ๆ, อนิจจังจริงๆ, สารพัตรเป็นอนิจจัง,

3การที่มนุษย์ตรากตรำทำงานอยู่กลางแดด, มนุษย์นั้นได้ประโยชน์อะไรจากการงานทั้งปวงของเขาเล่า?

4กาลสมัยของมนุษย์ต่างหมุนเวียนเปลี่ยนไป, แต่แผ่นดินโลกนี้ตั้งมั่นคงอยู่เป็นนิจ.

5ดวงอาทิตย์ขึ้นมา, และดวงอาทิตย์นั้นตกไป, แล้วรีบไปให้ถึงที่ซึ่งขึ้นมานั้น.

6อันลมพัดตรงไปยังทิศใต้, แล้วหันกลับเวียนพัดมายังทิศเหนือ; พัดเวียนไปเวียนมาในทางของมันอยู่เรื่อย, และลมนั้นก็พัดกลับเข้าวงของมันอีก.

7บรรดาแม่น้ำทั้งหลายไหลลงไปสู่ทะเล, ถึงกระนั้นทะเลก็ไม่รู้จักเต็ม; ถึงแม้ว่าแม่น้ำทั้งหลายจะไหลลงไปแล้วไหลลงไปอีก

8อะไรๆ ก็พากันเพลียระเหี่ยไปหมด; จนมนุษย์ไม่มีคำจะพูด: ตาดูแต่ดูไม่รู้อิ่ม, หูฟังแต่ฟังไม่ช่ำ.

9สิ่งใดที่ได้เป็นมาแล้วก็คือสิ่งนั้นที่จะเป็นมาอีก; สิ่งใดที่ได้กระทำมาแล้วก็เป็นสิ่งนั้นที่จะทำต่อไป: และภายใต้ดวงอาทิตย์หามีสิ่งใดที่นับว่าเป็นสิ่งใหม่ไม่.

10มีสิ่งใดหรือที่เขาพูดได้, ดูนี่แน่ะ, สิ่งนี้ละเป็นสิ่งใหม่, แต่ที่แท้สิ่งนั้นได้มีอยู่นานมาแล้ว, มีมาก่อนพวกเราเกิด.

11มนุษย์สมัยปัจจุบันได้ลืมมนุษย์สมัยอดีตฉันใด, มนุษย์สมัยอนาตคจะลืมมนุษย์สมัยปัจจุบันฉันนั้น

12ข้าฯ ผู้ประกาศนี้เคยเป็นกษัตริย์ครองชนชาติยิศราเอล ณ กรุงยะรูซาเลม.

13ข้าฯ ได้ตั้งใจศึกษาและสืบเสาะอย่างพินิจพิเคราะห์ถึงบรรดาการที่บังเกิดขึ้นทั่วใต้ฟ้า: นี่และก็พบเห็นเป็นงานหนักซึ่งพระเจ้าได้ทรงประทานให้บุตรมนุษย์ทั้งหลายกระทำ.

14ข้าฯ ได้เห็นบรรดาการซึ่งเขาได้กระทำภายใต้ดวงอาทิตย์; แต่ดูเถอะ, บรรดาการงานนั้นก็อนิจจังเหมือนวิ่งไล่ตามลม.

15อะไรๆ ที่คดเคี้ยวโค้งโก่งจะกระทำให้ตรงมิได้: และจะนับความด่างพร้อยให้ครบถ้วนมิได้.

16ข้าฯ ได้คำนึงอยู่ในใจว่า, นี่แน่ะ, ข้าฯ ได้มีความรู้มากกว่าใครๆ ที่เกิดก่อนข้าฯ ในกรุงยะรูซาเลม; เออ, ใจของข้าฯ ได้เข้าใจและได้ความรู้มากแล้ว.

17ข้าฯ ได้ตั้งใจเพื่อจะรู้จักสติปัญญา, และเพื่อจะรู้จักความเซ่อเซอะและความโฉดเขลา: ข้าฯ ได้เห็นว่าการนี้ก็เหมือนอุสส่าห์วิ่งไล่ตามลมด้วย.

18เพราะมีปัญญามากก็มีความทุกข์เศร้าโศกมาก; และผู้ที่หาความรู้เพิ่มก็ได้ความโศกเศร้าเพิ่มขึ้น.

Jump to: Chapter 2 →