Ecclesiastes 12

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 11 Jump to:

1ในปฐมวัยของเจ้าจงระลึกถึงพระองค์ผู้ได้ทรงสร้างตัวเจ้านั้น, ก่อนที่ยามทุกข์ร้อนจะมาถึง, และก่อนวารที่เจ้าจะว่า, ข้าฯ ไม่เห็นชื่นชมอะไรเลย, มาถึง;

2ก่อนที่ดวงอาทิตย์พร้อมกับแสงสว่าง, ดวงจันทร์กับดวงดาวจะอับแสง, และก่อนที่เมฆกลับเมื่อฝนหายแล้ว;

3ในกาลเมื่อคนยามเฝ้าเรือนจะกลัวตัวสั่น, และเมื่อคนข้อแข็งจะคุดคู้ไป, และเมื่อหญิงโม่แป้งจะเลิกโม่เพราะจำนวนหญิงลดน้อยลงไป, และเมื่อผู้ที่เยี่ยมหน้าที่หน้าต่างจะหน้ามืดไป,

4และเมื่อบานประตูที่เปิดออกถนนจะถูกปิดเสีย; เมื่อเสียงโม่อ่อยลง, และเมื่อคนพูดเป็นเสียงนกเสียงกา, เมื่อเสียงเพลงของบุตรจะเพลาลง;

5เออ, เมื่อเขาจะกลัวภัยซึ่งมาจากเบื้องสูง, และเมื่อความน่ากลัวจะมีอยู่ในหนทาง, และเมื่อต้นอาละมันด์จะมีดอก, ตัวตั๊กแตนจะเข้าตอแย, และความปรารถนาจะประลาตไปเสีย; เพราะว่ามนุษย์กำลังไปถึงบ้านอันถาวรเป็นนิจของเขา, ส่วนผู้ไว้ทุกข์ก็เวียนวนไปมาตามถนน;

6ก่อนที่สายเงินยังไม่ทันขาด, หรือชามสุวรรณยังไม่ทันบรรลัย, หรือคนโทยังไม่ทันแตกเสียที่บ่อน้ำพุ, หรือล้อยังไม่ทันหลุดหักเสียที่บ่อน้ำ,

7และก่อนที่ละอองจะกลับไปเป็นดินตามเดิม, และก่อนที่จิตต์วิญญาณจะกลับไปถึงพระเจ้าพระผู้ทรงประทานให้มานั้น.

8ท่านผู้ประกาศนั้นกล่าวว่า, อนิจจังแท้ๆ อนิจจังจริงๆ; สารพัตรเป็นอนิจจัง

9อีกประการหนึ่ง, เพราะท่านผู้ประกาศนั้นฉลาด, ท่านยังคงสอนประชาชนอยู่ให้มีความรู้, เออ, ท่านได้ตะแคงหูคอยสดับตรับฟัง, ค้นหาสืบเสาะ, แล้วร้อยกรองเป็นสุภาษิตให้เข้าเป็นหมู่หมวด.

10ท่านผู้ประกาศค้นหาได้ถ้อยคำหวานหู, และที่เขียนไว้แล้วนี้ได้เขียนอย่างตรงถูกต้อง.

11ถ้อยคำของนักปราชญ์เป็นประดุจประตัก, และถ้อยคำของนักรวบรวมวิชชาเป็นประดุจตะปูตรึงไว้แน่น, ซึ่งผู้เลี้ยงผู้เดียวได้ให้ไว้.

12และอีกประการหนึ่ง, บุตรของข้าฯ เอ๋ย, เจ้าจงรับคำตักเตือน: คือการที่จะซื้อหาหนังสือมากเล่มอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อนนั้นอย่างหนึ่ง; และเล่าเรียนมากอีกอย่างหนึ่ง, ย่อมกระทำให้กายละเหี่ยไป.

13ให้เราฟังคำสรุปของเรื่องทั้งหมด: จงเกรงกลัวพระเจ้า, จงถือรักษาบัญญัติทั้งปวงของพระองค์; เพราะว่าการนี้เป็นหน้าที่ของมนุษย์ทุกคน.

14ด้วยว่าพระเจ้าจะเอาการงานทุกประการ, อันเกี่ยวด้วยสิ่งเร้นลับทุกอย่าง, ไม่ว่าเป็นการดีหรือเป็นการชั่วมาพิพากษา

← Chapter 11 Jump to: