Ecclesiastes 11

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1เจ้าจงโยนขนมปังของเจ้าให้ลอยไว้บนพื้นน้ำ; ถึงอีกหลายวันต่อมาเจ้าจะพบขนมปังนั้นได้.

2เจ้าจงเอาส่วนหนึ่งปันให้แก่เจ็ดคน, เออ, ถึงแปดคนก็ให้เถอะ; เพราะเจ้าไม่รู้ว่าความชั่วอย่างไรจะบังเกิดขึ้นบนพื้นแผ่นดิน.

3ถ้าเมฆเต็มไปด้วยน้ำ, มันจะเทฝนให้ตกลงบนพื้นพสุธา; ถ้าต้นไม้ล้มลงตรงทิศใต้ก็ตาม ตรงทิศเหนือก็ตาม, ต้นไม้นั้นคงจะทอดนอนอยู่ที่ตรงนั้น.

4ผู้ที่สังเกตลมจะไม่หว่านพืช, และผู้วิเคราะห์เมฆจะไม่เกี่ยว.

5เจ้าไม่รู้ว่าอะไรเป็นวิถีทางของจิตต์ใจ, เจ้าไม่รู้ว่ากะดูกเติบโตขึ้นอย่างไรในครรภ์ที่มีทารกฉันใด; เจ้าก็ไม่รู้กิจการของพระเจ้าผู้ทรงกระทำสารพัตรฉันนั้น.

6เวลาเช้าเจ้าจงหว่านพืชของเจ้าเถอะ, และพอเวลาเย็นจงวางมือของเจ้าไว้เถิด, เพราะเจ้าหารู้ไม่ว่าการไหนจะจำเริญ, จะการนี้หรือจะการนั้น, หรือจะการทั้งสองจำเริญดีเหมือนกัน.

7แท้จริงความสว่างจำเริญลูกตา, และลูกตาทั้งสองเห็นดวงตะวันได้ก็ดีอยู่แล้ว.

8ด้วยว่า, ถ้าคนใดจะดำรงชีวิตอยู่หลายปี, จงให้เขาชื่นชมยินดีในบรรดาปีเดือนเหล่านั้น; และให้เขาระลึกถึงวันทั้งหลายแห่งความมืดมน, เพราะว่าวันนั้นจะมากมายหลายวัน, บรรดาวันเวลาที่จะมานั้นเป็นอนิจจัง.

9โอ้ยุวชนยุวดี, จงชื่นชมยินดีในปฐมวัยของเจ้า, และให้จิตต์ใจของเจ้าทำตัวเจ้าให้ชุ่มชื่นในปฐมวัยของเจ้า, จงดำเนินตามทางที่ใจของเจ้าปลงไว้, และตามทางในสายตาของเจ้าเถิด; แต่เจ้าจงรู้ไว้ว่า, เนื่องด้วยกิจการงานทั้งปวงเหล่านี้พระเจ้าจะทรงนำเจ้าเข้ามาถึงการพิพากษา.

10เพราะฉะนั้นจงตัดความกะวนกะวายออกเสียจากใจของเจ้า, และจงสลัดความชั่วให้หลุดเสียจากตัวของเจ้า; เพราะว่าความหนุ่มสาวและปฐมวัยแห่งชีวิตของเจ้าเป็นอนิจจัง

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →