Ecclesiastes 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1จงระวังเท้าของเจ้าเมื่อเจ้าไปยังวิหารของพระเจ้า; เพราะการเข้าใกล้ชิดเพื่อจะเชื่อฟังก็ดีกว่าคนโฉดเขลาถวายสักการบูชา: ด้วยว่าเขาไม่รู้ว่าตนกระทำความบาป,

2อย่าให้ใจของเจ้าเร็ว, และอย่าให้ปากของเจ้าพูดโพล่งๆ ต่อพระพักตรของพระเจ้า; เพราะว่าพระเจ้าทรงสถิตอยู่ในสวรรค์, และเจ้าอยู่บนพื้นแผ่นดินโลก, เหตุฉะนั้นเจ้าจงพูดให้น้อยคำ.

3นิมิตต์ฝันเนื่องจากกิจธุระมากมายก่ายกอง, และเสียงของคนโฉดเขลาก็เนืองนองด้วยถ้อยคำ,

4เมื่อเจ้าปฏิญาณบนไว้ต่อพระเจ้า, อย่าชักช้าในการที่จะแก้บนนั้นให้สำเร็จ; เพราะพระองค์หาชอบพระทัยคนโฉดเขลาไม่: จงแก้บนตามที่เจ้าบนไว้เถิด.

5ที่เจ้าจะไม่บนยังดีกว่าที่เจ้าจะบนแล้วไม่แก้.

6อย่าให้ปากของเจ้าเป็นเหตุทำเนื้อตัวของเจ้าให้กระทำผิดไป, และอย่าพูดต่อหน้าทูตสวรรค์ว่า, นี่แหละเป็นความพลั้งเผลอ: เพราะเหตุไฉนพระเจ้าจะได้ทรงพระพิโรธเพราะเสียงคำพูดของเจ้า, แล้วเลยทรงทำรายการงานแห่งน้ำมือของเจ้าเสียเล่า?

7เพราะว่ามีเรื่องอนิจจังอยู่ในความฝันหลายเรื่องและอยู่ในคำพูดมากๆ: ถึงกระนั้นเจ้าจงยำเกรงพระเจ้าเถิด

8ถ้าเจ้าเห็นคนจนถูกข่มเหงก็ดี, ความยุตติธรรมและความสัตย์ธรรมในเมืองถูกคร่าเอาไปเสียก็ดี, เจ้าอย่าหลากใจในเรื่องนั้น; ด้วยว่ายังมีท่านผู้สูงกว่าที่คอยปกป้องรักษาอยู่; แล้วยังมีผู้ที่สูงสุดอีกชั้นหนึ่งอยู่เหนือเขาทั้งสิ้น.

9ยิ่งกว่านั้นอีก, ผลประโยชน์ใดๆ แห่งแผ่นดินโลกจะได้มาทางใดก็ตาม, กษัตริย์เป็นผู้รับใช้อำนวยผลให้เกิดขึ้น

10คนรักเงิน, ไม่อิ่มด้วยเงิน; และคนรักกำไร, ไม่รู้อิ่มด้วยความมั่งคั่ง; นี่อีกเป็นอนิจจังด้วย.

11เมื่อทรัพย์สมบัติมั่งคั่งขึ้น, คนกินก็มีคับคั่งขึ้นเป็นเงาตามตัว; และมีประโยชน์อะไรแก่คนที่เป็นเจ้าของทรัพย์นั้นเล่า, นอกจากได้ชมของนั้นเล่นเป็นขวัญตาตนเท่านั้น?

12การหลับของกรรมกรก็ผาสุก, จะแปลกประหลาดอะไรที่เขากินน้อยหรือกินมาก; แต่ความอิ่มท้องของคนมั่งมีก็ไม่ช่วยให้เขาหลับ.

13ยังมีความทุกข์อย่างน่าสลดใจอีกอย่างหนึ่งที่ข้าฯ ได้เห็นภายใต้ดวงอาทิตย์, คือทรัพย์สมบัติซึ่งเจ้าของได้เก็บไว้จนเกิดเป็นภัยแก่ตน:

14และทรัพย์สมบัตินั้นได้เสียศูนย์ไปโดยการเคราะห์ร้าย; เขาได้บุตรชายคนหนึ่ง, เมื่อเขาเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว.

15เขาได้คลอดออกจากครรภ์มารดามาตัวล่อนจ้อนฉันใด, เขาจะกลับไปอีกเช่นเดียวกันฉันนั้น, และเขาจะเอาอะไรซึ่งเป็นผลของงานของเขาติดมือเขาไปไม่ได้สักอย่างเดียว.

16นี่แหละเป็นความทุกข์อันน่าสลดใจ, คือเขาได้เกิดมาอย่างไร, เขาจะต้องไปอย่างนั้น: และเขาจะได้ประโยชน์อะไรเล่าเพราะเขาได้ลงแรงเพื่อลมแล้ง?

17อนึ่งตลอดชั่ววันเหล่านั้นเขารับประทานอาหารในเวลามืดมัว, เขามีความยุ่งใจแสนสาหัส, มีโรคาพิยาธิเบียดเบียฬและมีโทโส

18นี่แน่ะ, ที่ข้าฯ ได้เห็น, ว่าดีและสมควร, คือกินและดื่มกับชื่นชมสนุกสนานในบรรดากิจการของตน, ที่ตนกระทำภายใต้ดวงอาทิตย์, ตลอดชั่วอายุของตนที่พระเจ้าได้ทรงโปรดประทานให้แก่ตน, เพราะการนี้แหละเป็นส่วนของตน,

19อนึ่งทุกๆ คนที่พระเจ้าได้ทรงประทานทรัพย์สมบัติให้, และก็ได้ทรงประทานอำนาจให้ด้วยเพื่อจะกินของเหล่านั้นได้, เพื่อจะรับเอาเป็นส่วนของตนได้, และเพื่อจะยินดีปรีดาในการงานของตนได้. นี่แหละเป็นของประทานจากพระเจ้า.

20แล้วเขาจะได้ไม่ต้องนึกถึงวันเวลาในชีวิตของตนมาก, เพราะพระเจ้าทรงสนองความชื่นใจให้แก่เขา

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →