Psalms 107 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

1จงขอบพระเดชพระคุณพระยะโฮวา, เพราะพระองค์เป็นผู้ประเสริฐ; เพราะพระกรุณาคุณของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์.

2ให้เหล่าคนที่พระยะโฮวาทรงไถ่ไว้ทูลกล่าวดังนั้น, คือคนที่พระองค์ได้ทรงไถ่ออกจากเงื้อมมือพวกศัตรู,

3พระองค์ได้ทรงรวบรวมเขามาจากนานาประเทศ, จากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก, จากทิศเหนือและทิศใต้.

4เขาทั้งหลายได้ท่องเที่ยวไปในป่าตามทางกันดาร; หาเมืองที่อาศัยก็ไม่พบ.

5เขาหิวโหยและกระหาย, และจิตต์ใจของเขาก็เหี่ยวแห้งไป.

6ขณะนั้นเขาได้ร้องทูลพระยะโฮวาเพราะความทุกข์ร้อนของเขา, และพระองค์ได้ทรงช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ยากนั้น.

7พระองค์ได้ทรงพาพวกเขาไปตามทางตรง, เพื่อให้เขาไปถึงเมืองที่อาศัยได้.

8สมควรที่คนทั้งหลายจะไดสรรเสริญพระยะโฮวา เพราะความกรุณาคุณของพระองค์, และเพราะกิจการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำเพื่อมนุษย์ชาติ!

9ด้วยพระองค์ทรงโปรดแก่จิตต์ที่หิวโหย, และจิตต์ที่อดอยากให้อิ่มหนำด้วยของดี

10คนทั้งหลายที่นั่งในที่มืดและในเงาแห่งความตาย, ถูกมัดเป็นทุกข์และติดตรวนอยู่,

11เพราะเขาได้ขัดขืนต่อถ้อยคำของพระองค์, และได้ประมาทต่อคำสั่งสอนของพระองค์ผู้สูงสุด;

12เหตุฉะนั้นพระองค์ได้ทรงกระทำให้ใจของเขาท้อลงด้วยงานหนัก; เขาทั้งหลายได้สะดุดล้มลง, ไม่มีผู้ใดช่วยเขา.

13ขณะนั้นเขาได้ร้องทูลพระยะโฮวาเพราะความทุกข์ยากของเขา, และพระองค์ได้ทรงช่วยให้พ้นจากการยากลำบากของเขา.

14พระองค์ได้ทรงพาเขาทั้งหลายออกจากที่มืดและจากเงาแห่งความตาย, ทั้งได้ทรงหักโซ่ตรวนของเขาให้ขาดเสีย.

15สมควรที่คนทั้งหลายจะได้สรรเสริญพระยะโฮวา เพราะพระกรุณาคุณของพระองค์, และเพราะกิจการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำเพื่อมนุษย์ชาติ!

16ด้วยพระองค์ได้ทรงทำลายประตูทองเหลือง, และได้ทรงตัดซี่กรงเหล็กให้ขาดเสีย

17คนโฉดเขลาเพราะการล่วงละเมิดของเขา และเพราะการอสัตย์อธรรมของเขาย่อมเป็นทุกข์.

18จิตต์ของเขาก็เบื่ออาหารทุกอย่าง; จนเข้าไปใกล้ประตูแห่งความตาย.

19ขณะนั้นเขาจึงร้องทูลพระยะโฮวาเพราะความทุกข์ของตน, และพระองค์ทรงช่วยให้พ้นจากการยากลำบากของเขา.

20พระองค์ทรงให้พระวจนะของพระองค์รักษาเขาให้หาย, และทรงช่วยให้พ้นจากความพินาศ.

21สมควรที่คนทั้งหลายจะได้สรรเสริญพระยะโฮวาเพราะพระกรุณาคุณของพระองค์, และกิจการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำเพื่อมนุษย์ชาติ!

22ให้เขาถวายเครื่องบูชาขอบพระเดชพระคุณ, และให้เขาร้องเพลงแสดงพระราชกิจของพระองค์

23คนทั้งหลายที่ลงเรือกำปั่นไปทางทะเล, ที่ไปค้าขายตามทะเลใหญ่;

24คนเหล่านั้นได้เห็นพระราชกิจของพระยะโฮวาและการอัศจรรย์ของพระองค์ที่น้ำลึก.

25ด้วยพระองค์ทรงตรัสสั่งแล้ว, ลมพายุก็บังเกิดขึ้น, และลมนั้นกระทำให้คลื่นใหญ่เกิดขึ้นที่ทะเล.

26คนเหล่านั้นก็ถูกซัดขึ้นถึงท้องฟ้า, แล้วก็ซุดต่ำลงยังที่ลึก: จิตต์ใจของเขาก็ละลายไปเพราะความทุกข์.

27เขาทั้งหลายถูกม้วนไปม้วนมาและขะมำเหมือนคนเมาเหล้า, และบรรดาสติปัญญาของเขาก็สิ้นไป.

28ขณะนั้นเขาร้องทูลพระยะโฮวาเพราะความทุกข์ของตน, และพระองค์ทรงนำให้พ้นจากการทุกข์ยากทั้งหลายของเขา.

29พระองค์ทรงบันดาลให้ลมพายุสงบลง, เพื่อว่าคลื่นใหญ่จะเงียบไป.

30ขณะนั้นเขามีใจยินดีเพราะสงบเงียบแล้ว; และพระองค์จึงทรงพาเขาไปถึงท่าที่เขาปรารถนานั้น.

31สมควรที่คนทั้งหลายจะได้สรรเสริญพระยะโฮวาเพราะพระกรุณาคุณของพระองค์, และกิจการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำแก่มนุษย์ชาติ!

32ให้เขาทั้งหลายยกย่องพระองค์ในที่ชุมนุมแห่งพลไพร่ด้วย, และให้เขาถวายความสรรเสริญแก่พระองค์ในที่นั่งแห่งผู้เฒ่าแก่.

33พระองค์ทรงกระทำให้ลำธารน้ำกลายเป็นป่าดอน, และให้น้ำพุกลายเป็นดินแห้ง;

34แผ่นดินอุดมกลายเป็นทะเลเกลือ, เพราะเหตุความชั่วช้าของคนที่อยู่ในเมืองนั้น.

35พระองค์ทรงกระทำให้ป่าดอนกลายเป็นสระน้ำ, และที่แตกระแหงให้กลายเป็นน้ำพุ.

36พระองค์ทรงโปรดให้คนหิวโหยอาศัยที่นั้น, เพื่อเขาจะได้เตรียมเมืองไว้เป็นที่อยู่,

37ให้เขาทำนา, และทำสวนปลูกเถาองุ่น, มีผลจำเริญขึ้น.

38พระองค์ทรงอวยพระพรให้เขาด้วย, เพื่อเขาจะได้ผลทวีคูณ ทั้งฝูงโคของเขาก็ไม่น้อยลง.

39ที่หลงเขาก็เสื่อมลงและคอตกเพราะเหตุการกดขี่, ความทุกข์ยาก, และความเศร้าหมอง.

40พระองค์ทรงหมิ่นประมาทพวกเจ้านาย, จึงทรงบันดาลให้เที่ยวไปมาในที่กันดาร, ซึ่งไม่มีทางเดิน.

41แต่คนขัดสนนั้นพระองค์ทรงตั้งไว้ ณ ที่สูงให้พ้นจากความยากลำบาก, และทรงโปรดให้เขามีพงศ์พันธุ์มากหลายดุจฝูงสัตว์.

42คนเที่ยงธรรมจะได้เห็น, และชื่นใจยินดี; แต่คนอสัตย์อธรรมจะต้องปิดปากเสีย.

43ผู้ใดมีสติปัญญาก็ให้ผู้นั้นสังเกตเหตุการณ์เหล่านี้เถอะ, และจะพิจารณาดูพระกรุณาคุณของพระยะโฮวา