Psalms 78 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

4ข้อความเหล่านั้นพวกเราจะไม่ซ่อนไว้จากลูกหลานของเรา, จะประกาศเรื่องถวายความสรรเสริญพระยะโฮวาให้แก่คนในชั่วอายุสืบไปฟัง, ทั้งพลานุภาพ, และการอัศจรรย์ของพระองค์ที่ได้ทรงกระทำนั้น.

5เพราะพระองค์ได้ทรงตั้งคำปฏิญาณไว้แก่พวกยาโคบ, และทรงตั้งข้อบัญญัติให้แก่พวกยิศราเอล, ซึ่งพระองค์ได้ตรัสสั่งไว้แก่บรรพบุรุษของเรา ให้บอกเล่าแก่ลูกหลานของเขาต่อๆ ไป.

6เพื่อคนในยุคหลังและลูกหลานของเราด้วยจะได้รู้, และเมื่อเขาโตขึ้นแล้วจะได้บอกเล่าให้ลูกหลานของเขาฟังต่อๆ ไป,

7เพื่อจะไว้วางใจในพระเจ้า, และไม่ลืมกิจการของพระองค์, แต่จะรักษาบัญญัติของพระองค์.

8และจะไม่ได้เป็นเช่นบรรพบุรษของเขา. คือดื้อด้านและกบฏ, เป็นชาติที่ไม่ปลงใจให้ซื่อตรง, จิตต์ใจของเขาหาได้ตั้งให้แน่วแน่ต่อพระเจ้าไม่.

9ส่วนตระกูลเอ็ฟรายิมแม้ได้เตรียมเครื่องอาวุธไวัพร้อมทั้งถือคันธนูกลับถอยหลังในยามสงคราม.

10เขามิได้รักษาคำสัญญาไมตรีแห่งพระเจ้า, ไม่ยอมประพฤติตามบัญญัติของพระองค์,

11เขาได้ลืมกิจการของพระองค์เสีย; ทั้งการอัศจรรย์ที่พระองค์ทรงสำแดงแก่เขานั้น.

12พระองค์ได้ทรงกระทำการอัศจรรย์ต่อหน้าบรรพบุรุษของเขา, ในประเทศอายฆุบโตในที่ราบเตียนโซอาน.

13พระองค์ได้ทรงแหวกน้ำในทะเล, ให้เขาเดินข้ามไป; ได้ทรงบันดาลให้น้ำรวมเข้าดุจเป็นกอง.

14เวลากลางวันพระองค์ได้ทรงนำเขาด้วยเสาเมฆ และคืนยังรุ่งให้มีแสงไฟนำเขา.

15พระองค์ได้ทรงผ่าศิลาในป่า, และทรงประทานน้ำให้เขาดื่มอิ่มบริบูรณ์ เหมือนดังว่าน้ำนั้นได้ไหลออกมาจากที่ลึก.

16พระองค์ได้ทรงบันดาลให้เกิดลำธารออกจากศิลา, และให้น้ำไหลลงเหมือนแม่น้ำ.

17ถึงกระนั้นเขายังได้กระทำผิดต่อพระองค์เนืองๆ, และได้กบฏต่อพระองค์ผู้ใหญ่ยิ่งในป่า.

18ใจเขาทั้งหลายก็ทดลองพระเจ้า โดยทูลขออาหารตามชอบใจ.

19จริงๆ นา เขาทั้งหลายได้กล่าวติเตียนพระเจ้า; เขาว่า, พระองค์จะจัดโต๊ะไว้ในป่าได้หรือ?

20ดูเถิด, พระองค์ได้ทรงตีศิลา, เพื่อให้น้ำไหลพรั่งออกมา, และลำธารก็เต็มท่วมล้นตลิ่ง; พระองค์จะทรงประทานอาหารด้วยได้หรือ? พระองค์จะทรงจัดหาเนื้อให้พลไพร่ของพระองค์หรือ?

21เหตุฉะนั้นเมื่อพระยะโฮวาได้ทรงยิน, แล้วก็ทรงพระพิโรธ; มีไฟลุกโพลงขึ้นต่อพวกยาโคบ, และความพิโรธก็ลุกพลุ่งขึ้นต่อพวกยิศราเอล.

22เพราะเขามิได้เชื่อในพระเจ้า, และไม่ได้วางใจในความรอดแห่งพระองค์.

23ถึงกระนั้นก็ดีพระองค์ยังได้ทรงบังคับบัญชาท้องฟ้าเบื้องบน, และได้ทรงเปิดประตูแห่งฟ้าสวรรค์;

24พระองค์ทรงประทานมานาลงมาเหมือนห่าฝนให้เขากิน, คือทรงประทานอาหารให้เขาจากฟ้าสวรรค์,

25มนุษย์ได้รับประทานอาหารวิเศษ. พระองค์ทรงประทานให้เขามีอาหารบริบูรณ์.

26พระองค์ได้ทรงบันดาลให้ลมตะวันออกพัดไปในท้องฟ้า; และได้ทรงนำลมมาแต่ทิศใต้โดยฤทธิ์เดชของพระองค์.

27พระองค์ไว้ทรงบันดาลเนื้อนกตกลงท่ามกลางเขาบริบูรณ์ดุจผงคลีดิน, คือนกมีปีกมาตกมากมายดุจทรายที่ชายทะเล.

28ให้ตกลงมาในท่ามกลางค่ายของเขา, ตกลงมารอบที่อาศัยของเขา.

29เขาจึงได้รับประทาน, จนอิ่มหนำ; พระองค์ได้ทรงประทานให้สมความปรารถนาของเขา.

30เขายังไม่ทันจะเบื่อหน่ายอาหารซึ่งเขาโลภ; อาหารนั้นยังอยู่ในปากของเขา,

31ในทันใดนั้น ความพิโรธของพระเจ้าพลุ่งขึ้นต่อเขา, ทรงประหารชีวิตคนที่ฉกรรจ์ในท่ามกลางเขา, กับทรงประหารชายหนุ่มทั้งหลายในพวกยิศราเอลเสีย.

32ถึงกระนั้นก็ดีเขายังคงกระทำผิด, และมิได้เชื่อการอัศจรรย์ของพระองค์.

33เหตุฉะนั้นพระองค์จึงได้ทรงกระทำให้วันคืนของเขาล่วงไปเป็นการเปล่าๆ, และให้ปีเดือนของเขาล่วงไปโดยมีความตกใจกลัว.

34ขณะเมื่อพระองค์กำลังประหารเขา, เขาจึงได้กลับสืบถามถึงพระองค์; คือได้กลับมาแสวงหาพระเจ้าด้วยใจร้อนรน.

35เขาระลึกขึ้นได้ว่าพระเจ้าเป็นศิลาของเขา และพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุดนั้นเป็นผู้ทรงไถ่เขา.

36เขาได้ยกย่องพระองค์ด้วยปาก, แต่ลิ้นของเขาได้มุสาพระองค์.

37เพราะจิตต์ใจของเขามิได้แน่วแน่อยู่กับพระองค์, และเขาไม่ได้รักษาคำสัญญาไมตรีของพระองค์ด้วยใจสุจริต.

38แต่ว่าพระองค์ทรงพระกรุณาโปรดยกโทษไม่ทรงประหารเขาเสีย: จริงๆ นา, พระองค์ทรงงดพิโรธเขาเป็นหลายครั้งหลายหนแล้ว, มิได้ให้พระพิโรธทั้งหมดพลุ่งขึ้น.

39พระองค์ทรงระลึกอยู่ว่าเขาเป็นแต่มนุษย์ดุจลมพัดเลยไป, และหาได้กลับมาอีกไม่.

40เขาเคยกบฏต่อพระองค์ในป่าเนืองๆ รู้จักกี่ครั้ง, และได้ทำให้พระองค์เศร้าพระทัยในทะลทราย!

41เขาได้ท้อถอยและทดลองพระเจ้าอีก, และได้ขัดพระทัยพระองค์ผู้บริสุทธิ์แห่งพวกยิศราเอล.

42เขามิได้ระลึกถึงพระหัตถ์ของพระองค์, หรือถึงวันเมื่อพระองค์ได้ทรงช่วยเขาให้พ้นจากผู้ข่มเหง;

43คราวเมื่อพระองค์ได้ทรงสำแดงเครื่องหมายสำคัญของพระองค์ในประเทศอายฆุบโต, และการอัศจรรย์ของพระองค์ที่ราบเตียนโซอานนั้น,

44พระองค์ได้ทรงทำให้แม่น้ำของเขากลายเป็นโลหิต, และน้ำที่ลำธารของเขานั้นกินไม่ได้.

45พระองค์ได้ทรงใช้ฝูงเหลือบ, ให้มากัดกินเขา; ทั้งฝูงเขียดให้มาทำลายเขาเสีย.

46พระองค์ได้ทรงมอบพืชผลของเขาเป็นอาหารของหนอนบุ้ง, และทรงมอบผลแห่งน้ำพักน้ำแรงของเขาให้เป็นอาหารแก่ตั๊กแตน.

47พระองค์ได้ทรงทำลายเถาองุ่นของเขาด้วยลูกเห็บ, และต้นซุกะโมรของเขาด้วยหยาดน้ำแข็ง.

48พระองค์ได้ทรงมอบฝูงวัวของเขาไว้แก่ลูกเห็บด้วย และให้ไฟฟ้าประหารฝูงสัตว์ต่างๆ เสีย.

49พระองค์ได้ทรงยังความพิโรธเกรี้ยวกราดให้ตกต้องเขา, ความพิโรธ, ความแค้นเคืองและความทุกข์ลำบาก, ใช้ต่างทูตลงพระราชอาชญา.

50พระองค์ได้ทรงปราบหนทางไว้สำหรับความพิโรธของพระองค์; มิได้ทรงยึดหน่วงจิตต์วิญญาณของเขาไว้ให้พ้นความตาย, แต่ชีวิตของเขาพระองค์ได้ทรงมอบไว้แก่โรคห่า,

51อนึ่งพระองค์ได้ทรงประหารบรรดาบุตรหัวปีในประเทศอายฆุบโต, คือที่เป็นกำลังในกะท่อมของชนชาติฮาม.

52แต่พระองค์ได้ทรงนำพลไพร่ของพระองค์ออกมาเหมือนฝูงแกะ, และทรงนำเขาในป่าเหมือนฝูงสัตว์.

53พระองค์ได้ทรงนำเขาทั้งหลายไปปลอดภัย, เพื่อว่าเขาจะไม่ได้หวาดกลัว; แต่น้ำทะเลได้ท่วมพวกศัตรูของเขาให้มิด.

54พระองค์ได้ทรงนำเขาไปถึงเขตต์แห่งที่บริสุทธิ์ของพระองค์, คือถึงภูเขานี้ซึ่งพระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์ทรงตีได้นั้น.

55พระองค์ทรงขับไล่ชนประเทศนั้นไปเสียต่อหน้าเขาด้วย, ทรงวัดที่ประทานให้เขาเป็นมฤดก, และทรงโปรดให้ตระกูลของพวกยิศราเอลอาศัยอยู่ในบ้านเรือนของคนเหล่านั้น.

56ถึงกระนั้นแล้วก็ดี เขาทั้งปวงยังทดลองและได้กบฏต่อพระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด, หาได้รักษาคำปฏิญาณของพระองค์ไม่;

57เขาได้หันกลับไปกระทำการอสัตย์อธรรมเหมือนบรรพบุรุษของเขา: เขาได้กลับกลอกเหมือนคันธนูบิด.

58เขาได้กระทำให้พระองค์ทรงเคืองพระทัยในเรื่องที่นมัสการอันสูงของเขา, ได้กระทำให้พระองค์ทรงหึงหวงในเรื่องรูปเคารพของเขานั้น.

59เมื่อพระองค์ทรงทราบแล้ว, ก็ทรงพระพิโรธ, และทรงเบื่อหน่ายพวกยิศราเอลอย่างยิ่ง;

60พระองค์จึงได้ทรงทอดทิ้งที่สถิตในเมืองซีโล, คือพลับพลาที่พระองค์ได้ทรงตั้งไว้ในท่ามกลางมนุษย์;

61และทรงมอบพวกที่เป็นกำลังของพระองค์ไว้ให้เป็นชะเลย; และทรงมอบเกียรติยศของพระองค์ไว้ในมือศัตรู.

62พระองค์ได้ทรงปล่อยพลไพร่ของพระองค์ให้ต้องกระบี่, และทรงพระพิโรธต่อมฤดกของพระองค์.

63ไฟได้เผาผลาญชายหนุ่มของเขาเสีย; และหญิงสาวของเขานั้นหามีการขับร้องสำหรับงานวิวาหะไม่.

64พวกปุโรหิตของเขาได้ถูกคมกระบี่ตาย; และพวกแม่ม่ายของเขามิได้ร้องร่ำไรไว้ทุกข์.

65ขณะนั้นพระเจ้าทรงเสด็จมาดุจผู้ที่ตื่นขึ้นจากหลับ, เช่นเดียวกับชายฉกรรจ์ที่โห่ร้องเพราะฤทธิ์น้ำองุ่น.

66พระองค์ทรงตีพวกศัตรูขอพระองค์ให้ถอยหลัง: และทรงกระทำให้เขาได้ความอัปยศเป็นนิจกาล.

67ยิ่งกว่านั้นอีกพระองค์ไม่พอพระทัยในที่อาศัยของโยเซฟ, ตระกูลเอ็ฟรายิมนั้นพระองค์หาทรงเลือกไว้ไม่.

68แต่พระองค์ทรงเลือกตระกูลยูดา, และภูเขาซีโอนที่พระองค์ทรงรัก.

69พระองค์ทรงสร้างที่บริสุทธิ์ของพระองค์ไว้ดุจยอดเขาสูง, เช่นกับพิภพโลกทรงประดิษฐานไว้เป็นนิจกาล.

70พระองค์ทรงเลือกดาวิดมาเป็นผู้รับใช้ของพระองค์, แล้วทรงนำท่านมาจากคอกแกะ:

71ได้ทรงนำดาวิดให้มาเสียจากการดูแลฝูงแกะที่มีลูก, เพื่อให้มาเป็นผู้อภิบาลพงศ์พันธุ์ของยาโคบ ซึ่งเป็นพลไพร่ของพระเจ้า, คือยิศราเอลมฤดกของพระองค์.

72ท่านจึงได้อภิบาลเขาไว้ด้วยใจสุจริต, และได้นำเขาด้วยฝีมืออันชำนิชำนาญของท่าน