2 Corinthians 1

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

Jump to: Chapter 2 →

1จากข้าพเจ้า เปาโลผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามความประสงค์ของพระเจ้า และจากทิโมธีน้องของพวกเรา ถึงคริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์และคนของพระเจ้าทั้งหมดทั่วแคว้นอาคายา

2ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราและจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่กับท่าน

3สรรเสริญพระเจ้าและพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเรา พระบิดาผู้เมตตาสงสาร และพระเจ้าผู้ปลอบโยนในทุกเรื่อง

4พระองค์ปลอบโยนเราในความทุกข์ยากทุกอย่าง เพื่อเราจะปลอบโยนคนที่ทุกข์ยากในเรื่องใดๆ ได้โดยการปลอบโยนที่เราเองได้รับจากพระเจ้า

5เพราะเราร่วมทนทุกข์กับพระคริสต์อย่างเต็มที่ฉันใด เราก็ได้รับการปลอบโยนอย่างเต็มที่โดยทางพระคริสต์ฉันนั้น

6หากพวกเราต้องทนทุกข์ นั่นก็เพื่อให้ท่านรับการปลอบโยนและความรอด หากเราได้รับการปลอบโยน นั่นก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการปลอบโยนซึ่งทำให้ท่านมีความอดทนอดกลั้นต่อความทุกข์ยากอย่างเดียวกันกับพวกเรา

7ความหวังที่เรามีสำหรับพวกท่านนั้นมั่นคง เพราะเรารู้ว่าท่านร่วมทนทุกข์กับพวกเราฉันใด ท่านก็จะร่วมรับการปลอบโยนกับเราด้วยฉันนั้น

8พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้ท่านรู้ถึงความยากลำบากที่เราเผชิญในแคว้นเอเชีย เราถูกบีบคั้นหนักเกินทนไหว จนหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอด

9อันที่จริงพวกเรารู้สึกว่าได้รับโทษประหารชีวิต แต่สิ่งนี้เกิดขึ้นเพื่อเราจะไม่พึ่งตัวเอง แต่พึ่งพระเจ้าผู้ทำให้คนตายฟื้น

10พระองค์ช่วยกู้เราให้พ้นจากมรณภัยและจะช่วยกู้เราอีก พวกเราตั้งความหวังว่าพระองค์จะช่วยกู้เราต่อไป

11เมื่อพวกท่านช่วยเราโดยผ่านคำอธิษฐาน คนมากมายก็จะขอบคุณพระเจ้าแทนเรา สำหรับความกรุณาที่เราได้รับ ซึ่งเป็นการตอบคำอธิษฐานของคนมากมาย

12สิ่งที่พวกเราโอ้อวดได้คือ จิตสำนึกของเรายืนยันว่าเราได้ประพฤติตนในโลกโดยเฉพาะในความสัมพันธ์กับพวกท่าน ด้วยความซื่อตรง และความจริงใจในความยำเกรงพระเจ้า เราไม่ได้ประพฤติตามปัญญาฝ่ายโลก แต่ตามพระคุณของพระเจ้า

13เพราะเราไม่ได้เขียนเรื่องใดที่ท่านอ่านหรือเข้าใจไม่ได้ และข้าพเจ้าหวังว่า

14เมื่อพวกท่านเข้าใจพวกเราบ้างแล้ว ก็จะเข้าใจอย่างเต็มที่ว่า ท่านสามารถโอ้อวดเกี่ยวกับเรา เหมือนที่เราจะโอ้อวดเกี่ยวกับท่านในวันของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า

15เนื่องจากข้าพเจ้ามั่นใจในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าจึงวางแผนจะมาเยี่ยมท่านก่อน เพื่อให้ท่านได้ประโยชน์สองเท่า

16คือข้าพเจ้าอยากมาเยี่ยมท่านทั้งตอนขาไปและขากลับจากแคว้นมาซิโดเนีย จากนั้นให้ท่านส่งข้าพเจ้าไปยังแคว้นยูเดีย

17ข้าพเจ้าไม่จริงจังหรืออย่างไรเมื่อตั้งใจทำสิ่งนี้ หรือข้าพเจ้าเห็นแก่ความสะดวกของตัวเองแบบคนของโลก ที่รับปากว่า “มา” แล้วก็ “ไม่มา”

18แต่เหมือนที่พระเจ้าสัตย์ซื่อแน่นอน คำของเราถึงท่านก็แน่นอนด้วย ไม่ใช่บอกว่า “มา” แล้วก็ “ไม่มา”

19เพราะพระบุตรของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์ ซึ่งข้าพเจ้ากับสิลาส และทิโมธีประกาศแก่ท่านนั้น ไม่ใช่ทั้ง “จริง” และ “ไม่จริง” แต่ในพระองค์นั้น “จริง” เสมอ

20เพราะไม่สำคัญว่าพระเจ้าให้คำสัญญาไว้มากมายเพียงใด สิ่งเหล่านั้นล้วน “จริง” ในพระคริสต์ ดังนั้นโดยทางพระองค์ เราจึงตอบรับว่า “อาเมน” ต่อเกียรติสิริของพระเจ้า

21คือพระเจ้าที่ให้ทั้งพวกเราและพวกท่านยืนหยัดมั่นคงในพระคริสต์ พระองค์ได้เจิมเรา

22ประทับตราเป็นเจ้าของเรา และให้พระวิญญาณของพระองค์อยู่ในใจเราเป็นมัดจำ เพื่อรับประกันสิ่งที่จะมาถึง

23ข้าพเจ้าขอพระเจ้าเป็นพยาน และข้าพเจ้ารับรองด้วยชีวิตว่า ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มาเมืองโครินธ์ตอนขากลับ ก็เพื่อละเว้นโทษพวกท่าน

24พวกเราไม่ใช่นายควบคุมความเชื่อของท่าน แต่เราทำงานร่วมกับท่านเพื่อให้ท่านชื่นชมยินดีเพราะท่านยืนหยัดมั่นคงได้โดยความเชื่อ

Jump to: Chapter 2 →