2 Corinthians 10

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านด้วยความใจถ่อมและอ่อนสุภาพของพระคริสต์ ข้าพเจ้าเปาโล ผู้ซึ่งท่านบอกว่า “ขลาดกลัว” เมื่ออยู่ต่อหน้า แต่ “ห้าวหาญ” เมื่ออยู่ไกล

2ข้าพเจ้าขอร้องว่า เมื่อข้าพเจ้ามา อย่าให้ข้าพเจ้าต้องห้าวหาญอย่างที่คาดไว้ต่อบางคนที่คิดว่า เราดำเนินชีวิตตามมาตรฐานของโลกนี้

3เพราะแม้เราอยู่ในโลก เราก็ไม่ได้สู้รบเหมือนอย่างคนของโลก

4อาวุธที่เราใช้ต่อสู้ ไม่ใช่อาวุธของโลก แต่เป็นอาวุธที่มีฤทธิ์เดชของพระเจ้าซึ่งสามารถทำลายที่มั่นต่างๆ ได้

5เราล้มล้างข้อโต้แย้งและคำแอบอ้างทุกอย่างที่ตั้งตัวขัดขวางความรู้ของพระเจ้า เราสยบทุกความคิดให้ยอมเชื่อฟังพระคริสต์

6และเราพร้อมลงโทษการกระทำที่ไม่เชื่อฟังทุกอย่าง หลังจากท่านได้เชื่อฟังอย่างครบถ้วนแล้ว

7ท่านกำลังตัดสินสิ่งต่างๆ จากภายนอก หากใครมั่นใจว่าตนเป็นคนของพระคริสต์ ก็ควรพิจารณาอีกครั้งว่า เราก็เป็นคนของพระคริสต์เหมือนกับเขา

8แม้เราจะอวดมากไปสักหน่อย เรื่องสิทธิอำนาจที่องค์พระผู้เป็นเจ้าให้แก่เรา เพื่อเสริมสร้างท่านขึ้นมาแทนที่จะฉุดท่านลง ข้าพเจ้าไม่ละอายในเรื่องนั้น

9ข้าพเจ้าไม่อยากให้ดูเหมือนว่ากำลังพยายามข่มขู่ท่านด้วยจดหมายของข้าพเจ้า

10เพราะบางคนพูดว่า “จดหมายของเขาหนักแน่นมีอำนาจ แต่ตัวเขาไม่น่าประทับใจและการพูดของเขาก็ไร้ค่า”

11คนเช่นนั้นควรตระหนักว่า เราเป็นคนแบบไหนในจดหมายเมื่อเราไม่อยู่ เราก็จะเป็นคนแบบนั้นในการกระทำเมื่อเรามาอยู่ด้วย

12เราไม่กล้าจัดลำดับชนชั้นหรือเปรียบเทียบตัวเรากับคนที่ยกย่องตัวเอง เพราะเมื่อพวกเขาเอาตัวเองเป็นเกณฑ์วัดและเปรียบเทียบกัน พวกเขาก็ไม่ฉลาด

13อย่างไรก็ตาม เราจะไม่โอ้อวดเกินควร แต่จะอวดเพียงในขอบเขตงานรับใช้ที่พระเจ้ามอบหมาย และพวกท่านก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

14เราไม่ได้โอ้อวดมากไป เพราะเราได้นำข่าวประเสริฐของพระคริสต์มาถึงท่าน แต่จะอวดมากไปถ้าเราไม่ได้มาหาท่าน

15เราไม่ได้ออกนอกขอบเขตไปอวดอ้างผลงานที่คนอื่นทำไว้ เราหวังเพียงว่า ขณะที่ความเชื่อของท่านเติบโต ขอบเขตงานของเราท่ามกลางพวกท่านก็จะขยายกว้างมากขึ้น

16เพื่อเราจะได้ประกาศข่าวประเสริฐในดินแดนที่ไกลออกไปจากพวกท่าน เราไม่ต้องการอวดงานที่ทำไว้แล้วในเขตแดนของคนอื่น

17แต่ให้ “คนที่อวด จงอวดองค์พระผู้เป็นเจ้า”

18เพราะคนที่สมควรได้รับการยอมรับ คือคนที่องค์พระผู้เป็นเจ้ายกย่อง ไม่ใช่คนที่ยกย่องตัวเอง

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →