2 Corinthians 4

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1ด้วยเหตุนี้ เนื่องจากเรามีพันธกิจนี้โดยความเมตตาของพระเจ้า พวกเราจึงไม่ท้อใจ

2แต่เราได้เลิกใช้กลวิธีแยบยลและน่าละอาย ไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยม และไม่ได้บิดเบือนพระวจนะของพระเจ้า ตรงกันข้าม เราเสนอตนเองต่อจิตสำนึกของทุกคนในสายตาของพระเจ้า ด้วยการประกาศความจริงอย่างตรงไปตรงมา

3และถ้าข่าวประเสริฐของเราถูกปิดบัง ก็ปิดบังไว้จากพวกคนที่กำลังจะพินาศ

4พระของยุคนี้ทำให้จิตใจของคนที่ไม่เชื่อมืดมนไป เพื่อพวกเขาจะไม่สามารถเห็นแสงสว่างของข่าวประเสริฐ ที่เปิดเผยเกียรติสิริของพระคริสต์ ผู้เป็นภาพสะท้อนของพระเจ้า

5เพราะพวกเราไม่ได้ประกาศตัวเอง แต่ประกาศว่าพระเยซูคริสต์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และตัวเราเป็นผู้รับใช้ของพวกท่านโดยเห็นแก่พระเยซู

6เพราะพระเจ้าผู้กล่าวว่า “ให้ความสว่างส่องออกมาจากความมืด” ได้ให้แสงสว่างของพระองค์ส่องเข้ามาในใจของเรา เพื่อให้เรามีความสว่างแห่งความรู้ถึงเกียรติสิริของพระเจ้าที่ปรากฏบนใบหน้าของพระคริสต์

7แต่พวกเรามีของล้ำค่านี้ในภาชนะดิน เพื่อแสดงว่าฤทธิ์เดชอันล้ำเลิศนี้มาจากพระเจ้า ไม่ใช่มาจากตัวเราเอง

8เราถูกบีบคั้นอย่างหนักทุกด้าน แต่ไม่ถูกบดขยี้ สับสนแต่ไม่สิ้นหวัง

9ถูกข่มเหงแต่ไม่ถูกทอดทิ้ง ถูกฟาดล้มลงแต่ไม่ถูกทำลาย

10เราแบกความตายของพระเยซูไว้ในกายของเราเสมอ เพื่อชีวิตของพระเยซูจะปรากฏชัดในกายของเราด้วย

11เพราะเราผู้มีชีวิตอยู่นี้ ถูกมอบไว้แก่ความตายเพื่อพระเยซูเสมอ เพื่อว่าชีวิตของพระองค์จะถูกเปิดเผยในกายซึ่งต้องตายของพวกเรา

12ดังนั้นความตายจึงกำลังทำงานอยู่ในเรา แต่ชีวิตกำลังทำงานอยู่ในท่าน

13มีเขียนไว้ว่า “ข้าพเจ้าเชื่อ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพูด” เพราะพวกเรามีวิญญาณแห่ง ความเชื่อเดียวกัน พวกเราเชื่อเช่นนั้นจึงพูดออกมา

14เพราะเรารู้ว่าพระองค์ผู้ทำให้พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าฟื้นจากความตายนั้น จะทำให้เราฟื้นขึ้นกับพระเยซูด้วย และจะให้เราเข้าเฝ้าพระองค์ร่วมกับท่าน

15ทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ของท่าน เพื่อว่าพระคุณที่กำลังไปถึงคนจำนวนมากยิ่งขึ้น จะเป็นเหตุให้มีการขอบคุณอย่างมากล้นเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า

16เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ท้อใจ ถึงแม้กายภายนอกกำลังทรุดโทรมไป แต่จิตใจภายในกำลังฟื้นขึ้นใหม่ทุกวัน

17เพราะความทุกข์ลำบากเล็กๆ น้อยๆ เพียงชั่วคราว จะทำให้เราได้รับสง่าราศีนิรันดร์ ซึ่งเหนือกว่าสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด

18ดังนั้นพวกเราจึงไม่จับจ้องอยู่กับสิ่งที่มองเห็น แต่อยู่กับสิ่งที่มองไม่เห็น เพราะสิ่งที่มองเห็นนั้นชั่วคราว แต่สิ่งที่มองไม่เห็นนั้นถาวรนิรันดร์

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →