bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)
/
Isaiah 17
Isaiah 17
Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)
← Chapter 16
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 18 →
1
คำพยากรณ์กล่าวโทษดามัสกัสมีดังนี้ว่า “ดูเถิด ดามัสกัสจะไม่เป็นนครอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นซากหักพัง
2
นครต่างๆ ของอาโรเออร์จะถูกทิ้งร้าง เหลือแต่ฝูงแกะซึ่งจะนอนลงที่นั่น ไม่มีใครมาทำให้พวกมันกลัว
3
เมืองป้อมปราการจะหายไปจากเอฟราอิม และอำนาจของดามัสกัสเช่นกัน ชนที่เหลืออยู่ของอารัม จะเป็นเหมือนศักดิ์ศรีของอิสราเอล” พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนั้น
4
“ในวันนั้นศักดิ์ศรีของยาโคบจะเสื่อมถอย ไขมันตามร่างกายเขาจะหายไป
5
จะเป็นเหมือนเมื่อคนเกี่ยวข้าวที่ชูรวง รวบรวมฟ่อนข้าวไว้ในอ้อมแขน เหมือนเมื่อมีคนเก็บเศษรวงข้าว ในหุบเขาเรฟาอิม
6
แต่ก็ยังมีเหลืออยู่บ้าง เหมือนเมื่อฟาดต้นมะกอก ก็ยังเหลือมะกอกสองสามลูกบนยอดกิ่ง หรือสี่ห้าลูกบนกิ่งทีผลดก” พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลประกาศดังนั้น
7
ในวันนั้นผู้คนจะมุ่งมองพระผู้สร้างของตน และหันไปมองที่องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
8
พวกเขาจะไม่มุ่งมองแท่นบูชา ที่มือเขาสร้างขึ้น พวกเขาจะไม่นับถือเสาเจ้าแม่อาเชราห์ และแท่นเผาเครื่องหอม ซึ่งเขาสร้างขึ้นกับมือ
9
ในวันนั้นนครที่เข้มแข็ง ซึ่งพวกเขาทิ้งไว้เพราะชาวอิสราเอล จะเป็นเหมือนที่ร้างและมีพุ่มไม้ขึ้นรก และทุกสิ่งจะรกร้าง
10
เจ้าหลงลืมพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเจ้า เจ้าไม่ระลึกถึงพระศิลาผู้เป็นป้อมปราการของเจ้า ฉะนั้น แม้พวกเจ้าปลูกพืชพรรณที่ดีที่สุด และปลูกเถาองุ่นจากต่างแดน
11
แม้เจ้าทำให้มันงอกขึ้นวันเดียวกับที่ปลูก และให้มันแตกหน่อเช้าวันที่เจ้าปลูกได้ แต่ก็จะไม่ได้เก็บเกี่ยวสิ่งใด ในวันแห่งโรคภัยและความเจ็บปวดเกินเยียวยา
12
วิบัติแก่ชนชาติมากมายที่เดือดดาล เดือดดาลดั่งทะเลที่บ้าคลั่ง! วิบัติแก่ชนชาติที่คำรามดังสนั่น ร้องคำรามเหมือนทะเลคำราม!
13
แม้ว่าพวกเขาคำรามเหมือนเสียงน้ำบ่าไหลเชี่ยว เมื่อพระเจ้ากำราบ พวกเขาก็แตกหนีไปไกล ถูกลมพัดไปเหมือนแกลบบนเนินเขา เหมือนหญ้าถูกพายุพัดร่วง
14
ในตอนเย็น เกิดความสยดสยองฉับพลัน! ก่อนรุ่งสาง พวกเขาก็จากไปแล้ว! นี่แหละคือส่วนผู้ที่ปล้น และแย่งชิงของๆ เราไปต้องเจอ
← Chapter 16
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 18 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66