Isaiah 57

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 56 Jump to: Chapter 58 →

1คนชอบธรรมพินาศไป และไม่มีใครใส่ใจ คนที่ดำเนินในทางของพระเจ้าถูกคร่าไป และไม่มีใครเข้าใจ ว่าคนชอบธรรมถูกรับไป เพื่อให้พ้นจากความเลวร้าย

2ผู้ที่ดำเนินชีวิตอย่างเที่ยงธรรม เข้าสู่สันติสุข พวกเขาได้พักสงบเมื่อเขาตาย

3“ส่วนเจ้า จงมาที่นี่ เจ้าพวกลูกพ่อมดหมอผี เจ้าพวกลูกหลานของคนคบชู้และโสเภณี!

4เจ้าเย้ยหยันใคร เจ้าหัวเราะเยาะใคร เจ้าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ใคร เจ้าเป็นลูกคนทรยศ และลูกหลานคนโกหกไม่ใช่หรือ

5เจ้าเร่าร้อนด้วยราคะในหมู่ต้นโอ๊ก และใต้ต้นไม้ใบดกทุกต้น เจ้าสังเวยลูกของเจ้าในหุบเขาลึก และใต้ชะง่อนผา

6รูปเคารพท่ามกลางหินเรียบในหุบเขาลึกเป็นส่วนของเจ้า แท้จริงแล้ว พวกมันเป็นส่วนของเจ้า ใช่ เจ้าได้รินเครื่องดื่มบูชา และถวายธัญบูชาแก่พวกมัน เมื่อคำนึงถึงทั้งหมดนี้ เราควรจะยกโทษให้เจ้าหรือ

7เจ้าได้ตั้งเตียงไว้บนภูเขาสูงเด่น เจ้าขึ้นไปถวายเครื่องบูชาของเจ้าที่นั่น

8ข้างหลังประตูและเสาประตูของเจ้า เจ้าได้ตั้งสัญลักษณ์นอกศาสนาไว้ เจ้าละทิ้งเรา เจ้าเปิดผ้าคลุมเตียง เจ้าขึ้นไปบนเตียงและเปิดกว้าง เจ้าทำสัญญากับบรรดาเจ้าของเตียงที่เจ้ารัก และมองร่างเปลือยของเขาด้วยความใคร่

9เจ้าไปหาพระโมเลค พร้อมกับน้ำมันมะกอก และเพิ่มน้ำหอมของตัวเอง เจ้าส่งคณะทูต ของเจ้าไปไกล ลงไปถึงแดนคนตาย!

10เจ้าทำให้ตัวเองเหนื่อยล้าเพราะเรื่องเช่นนี้ แต่เจ้าก็ไม่เคยพูดว่า ‘หมดหวัง’ เจ้าฟื้นกำลังตัวเอง เจ้าจึงไม่อ่อนเปลี้ยไป

11เจ้าหวาดกลัวใครหนักหนา จนไม่ซื่อสัตย์ต่อเรา ไม่นึกถึงเรา และไม่ใส่ใจ เป็นเพราะเรานิ่งเงียบอยู่นานอย่างนั้นหรือ เจ้าจึงไม่ยำเกรงเรา

12เราจะเปิดเผยความชอบธรรมและการงานของเจ้า แต่มันจะไม่เป็นประโยชน์อะไรกับเจ้า

13เมื่อเจ้าร้องขอความช่วยเหลือ ก็ให้พวกรูปเคารพของเจ้าช่วยสิ! ลมจะหอบเอาพวกมันไป แค่ลมหายใจเดียวก็พัดมันปลิว แต่ใครก็ตามที่ลี้ภัยในเรา จะได้รับดินแดนนั้นเป็นมรดก และได้ครองภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเรา”

14และจะมีเสียงกล่าวว่า “จงสร้างขึ้น จงสร้างขึ้นเถิด จงเตรียมทางไว้! จงขจัดอุปสรรคออกจากทางของคนของเรา”

15เพราะพระองค์ผู้สูงเด่นและสูงส่ง ผู้ดำรงอยู่นิรันดร์ซึ่งมีนามว่าบริสุทธิ์ กล่าวว่า “เราอาศัยอยู่ในที่สูงส่งและบริสุทธิ์ แต่ก็อยู่กับคนที่สำนึกผิดและถ่อมใจ เพื่อฟื้นจิตวิญญาณของคนที่ถ่อมใจ และฟื้นใจคนที่สำนึกผิด

16เราจะไม่กล่าวโทษพวกเขาตลอดไป หรือโกรธเคืองเสมอ มิฉะนั้นแล้ว พวกเขาจะสิ้นแรงไปเพราะเรา ผู้คนที่เราสร้างขึ้นมาเอง

17เราโกรธเพราะความโลภอันเป็นบาปของพวกเขา เราลงโทษเขา และหันหน้าหนีด้วยความโกรธ แต่เขาก็ยังทำตามใจชอบต่อไป

18เราได้เห็นวิถีของพวกเขาแล้ว แต่เราจะรักษาเขาให้หาย เราจะนำทางเขา และปลอบโยนผู้ไว้ทุกข์ของอิสราเอล

19ให้ริมฝีปากของเขากล่าวคำสรรเสริญ สันติสุข สันติสุข แก่ทั้งคนใกล้ไกล เพราะเราจะรักษาพวกเขา” พระยาห์เวห์พูดเช่นนั้น

20แต่คนชั่วเหมือนทะเลปั่นป่วน ที่ไม่อาจสงบนิ่ง คลื่นกวนเลนและโคลนขึ้นมา

21พระเจ้าของข้าพเจ้าพูดว่า “ไม่มีสันติสุขสำหรับคนชั่ว”

← Chapter 56 Jump to: Chapter 58 →