Judges 14

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1แซมสันลงไปยังเมืองทิมนาห์ และเห็นสาวชาวฟีลิสเตียคนหนึ่ง

2เมื่อเขากลับมาจึงบอกกับพ่อแม่ว่า “ข้าพเจ้าเห็นสาวชาวฟีลิสเตียคนหนึ่งในทิมนาห์ ช่วยไปขอเธอมาเป็นภรรยาของข้าพเจ้าด้วย”

3พ่อแม่ทักท้วงว่า “ไม่มีผู้หญิงในหมู่ญาติพี่น้องหรือคนชาติเดียวกับเราถูกใจเจ้าสักคนเลยหรือ เจ้าจึงต้องไปหาภรรยาจากพวกชาวฟีลิสเตียซึ่งไม่ได้เข้าสุหนัต” แต่แซมสันพูดกับพ่อว่า “เธอเป็นคนที่เหมาะกับข้าพเจ้า ช่วยไปขอเธอมาให้ข้าพเจ้าเถิด”

4(พ่อแม่ของแซมสันไม่รู้ว่าการนี้มาจากพระยาห์เวห์ผู้หาโอกาสที่จะเผชิญหน้ากับชาวฟีลิสเตียซึ่งขณะนั้นปกครองคนอิสราเอลอยู่)

5แซมสันกับพ่อแม่ลงไปที่ทิมนาห์ ขณะที่พวกเขามาถึงสวนองุ่นแห่งทิมนาห์ ทันใดนั้นมีสิงโตหนุ่มคำรามกระโจนเข้าใส่แซมสัน

6พระวิญญาณของพระยาห์เวห์มาอยู่กับแซมสันด้วยฤทธิ์เดชอันมหาศาล จนเขาสามารถฉีกสิงโตออกจากกันด้วยมือเปล่าราวกับจับลูกแพะฉีกเป็นสองซีก แต่แซมสันไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้พ่อแม่รู้

7เมื่อมาถึงทิมนาห์ เขาได้พูดคุยกับสาวคนนั้นและเขาชอบเธอ

8ต่อมาเมื่อแซมสันกลับไปอีกเพื่อแต่งงานกับเธอ เขาแวะไปดูซากสิงโต ก็พบรวงผึ้งอยู่ในซากนั้นและมีน้ำผึ้งอยู่ด้วย

9เขาจึงนำน้ำผึ้งติดตัวไปด้วย เดินไปกินไป เมื่อเขาไปพบพ่อแม่ เขาก็เอาน้ำผึ้งให้พ่อแม่กินด้วย แต่ไม่ได้บอกว่าน้ำผึ้งนั้นมาจากซากสิงโต

10ขณะที่พ่อไปดูตัวผู้หญิงคนนั้น แซมสันจัดงานเลี้ยงขึ้นที่นั่นตามธรรมเนียมสำหรับชายหนุ่ม

11เมื่อผู้คนเห็นเขา พวกเขาก็เลือกชายหนุ่มสามสิบคนให้มาเป็นเพื่อนแซมสัน

12แซมสันกล่าวกับคนเหล่านั้นว่า “ขอให้เราทายปริศนาพวกเจ้าสักข้อหนึ่งเถิด ถ้าพวกเจ้าตอบได้ภายในงานเลี้ยงเจ็ดวันนี้ เราก็จะให้เสื้อผ้าลินินพร้อมเครื่องนุ่งห่มสามสิบชุด

13แต่ถ้าตอบไม่ได้ พวกเจ้าก็ต้องเป็นฝ่ายยกเสื้อผ้าลินินพร้อมเครื่องนุ่งห่มสามสิบชุดให้เรา” พวกเขาจึงว่า “เอาเลย ทายมาสิ”

14แซมสันจึงกล่าวว่า “อาหารออกมาจากผู้กิน ความหวานออกมาจากผู้มีกำลัง” ตลอดสามวันคนเหล่านั้นก็ยังแก้ปริศนาไม่ได้

15ในวันที่สี่ พวกเขาจึงมาคาดคั้นภรรยาของแซมสันว่า “ไปตะล่อมเอาคำตอบจากสามีของเจ้ามาซิ ไม่อย่างนั้นเราจะเผาบ้านพ่อของเจ้าพร้อมกับตัวเจ้า เจ้าเชิญเรามาร่วมงานเลี้ยงนี้เพื่อจะขโมยทรัพย์สินของเราอย่างนั้นหรือ”

16ภรรยาของแซมสันจึงร้องไห้ฟูมฟายมาหาแซมสันและกล่าวว่า “ท่านเกลียดฉัน! ท่านไม่ได้รักฉันจริงถึงได้ตั้งปริศนาทายคนของฉัน แล้วไม่บอกคำตอบแก่ฉัน” แซมสันตอบว่า “ขนาดพ่อกับแม่ของข้า ข้ายังไม่บอกเลย เรื่องอะไรข้าต้องบอกเจ้า”

17เธอร้องไห้เซ้าซี้กับแซมสันทุกวันตลอดงานเลี้ยงทั้งเจ็ดวัน ในวันที่เจ็ดแซมสันก็บอกคำตอบแก่เธอ เพราะเธอเอาแต่เซ้าซี้เขา เธอจึงนำคำตอบไปบอกคนของเธอ

18ในวันที่เจ็ดก่อนดวงอาทิตย์ตกพวกผู้ชายในเมืองนั้นก็ทายปริศนาว่า “อะไรเล่าจะหวานกว่าน้ำผึ้ง และอะไรเล่ามีกำลังมากกว่าสิงโต” แซมสันกล่าวกับเขาว่า “ถ้าไม่ได้เอาแม่วัวของข้าไถ พวกเจ้าก็ไม่มีวันทายปริศนาได้หรอก”

19แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์มาอยู่กับแซมสันด้วยฤทธิ์เดชอันมหาศาล เขาลงไปยังเมืองอัชเคโลน ฆ่าชายสามสิบคน ยึดเอาทุกสิ่งและนำเครื่องนุ่งห่มของคนเหล่านั้นมาให้พวกคนที่ทายปริศนาได้ แต่แซมสันโกรธมากจึงกลับไปยังบ้านพ่อของตน

20ส่วนภรรยาของแซมสันก็ถูกยกให้กับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมาร่วมงานเลี้ยงของเขา

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →