Luke 24 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1เช้ามืดวันแรกของสัปดาห์ พวกผู้หญิงนำเครื่องหอมที่เตรียมไว้ไปที่อุโมงค์วางศพ

2พวกเธอพบว่าก้อนหินถูกกลิ้งออกจากอุโมงค์แล้ว

3แต่เมื่อเข้าไปก็ไม่พบศพของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า

4ขณะที่กำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นชายสองคนในชุดที่ส่องประกายเหมือนแสงฟ้าแลบมายืนอยู่ข้างๆ พวกเธอ

5พวกผู้หญิงซบหน้าลงกับพื้นด้วยความกลัว แต่ชายทั้งสองพูดกับพวกเธอว่า “พวกเจ้ามามองหาคนเป็นในหมู่คนตายทำไม

6พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ พระองค์ฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว! จงระลึกถึงสิ่งที่พระองค์บอก ขณะที่ยังอยู่กับพวกเจ้าในแคว้นกาลิลีว่า

7‘บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของคนบาป และถูกตรึงบนไม้กางเขน แล้วในวันที่สามจะฟื้นขึ้นจากความตาย’ ”

8แล้วพวกเธอก็จำถ้อยคำที่พระองค์เคยพูดได้

9เมื่อกลับจากอุโมงค์วางศพ พวกเธอก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้สาวกสิบเอ็ดคนและคนอื่นๆ ฟัง

10คนที่เล่าเรื่องนี้ให้พวกอัครทูตฟัง คือ มารีย์ชาวมักดาลา โยอันนา มารีย์แม่ของยากอบ และผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่กับพวกเธอ

11แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อพวกผู้หญิงเพราะฟังดูเหลวไหล

12แต่เปโตรลุกขึ้นวิ่งไปที่อุโมงค์ เขาก้มลงมองก็เห็นแถบผ้าลินินวางอยู่ จึงกลับไปด้วยความประหลาดใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

13ในวันนั้นเอง สาวกสองคนกำลังจะไปหมู่บ้านเอมมาอูส ซึ่งห่างจากกรุงเยรูซาเล็มประมาณ 11 กิโลเมตร

14ทั้งสองพูดคุยกันเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

15ขณะที่เขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พระเยซูก็มาและเดินไปกับพวกเขา

16แต่ทั้งคู่จำพระองค์ไม่ได้ราวกับถูกปิดตา

17พระองค์ถามพวกเขาว่า “ระหว่างที่เดินมานี้ พวกเจ้าคุยเรื่องอะไร” พวกเขายืนนิ่งหน้าตาโศกเศร้า

18คนที่ชื่อเคลโอปัสถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นคนเดียวในเยรูซาเล็มตอนนี้ ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นหรือ”

19“เรื่องอะไร” พระองค์ถาม พวกเขาตอบว่า “เรื่องพระเยซูชาวนาซาเร็ธ ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ มีอำนาจทั้งวาจาและการกระทำต่อหน้าพระเจ้าและคนทั้งปวง

20แต่พวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกผู้มีอำนาจปกครองของเรา ส่งพระองค์ให้รับโทษประหาร และตรึงพระองค์ไว้ที่ไม้กางเขน

21แต่พวกเราหวังว่าพระองค์คือผู้ที่จะไถ่อิสราเอล และยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็เป็นวันที่สามแล้ว ตั้งแต่เรื่องนี้เกิดขึ้น

22นอกจากนี้ ผู้หญิงในกลุ่มเราบางคนทำให้เราประหลาดใจ เช้ามืดวันนี้พวกเธอไปที่อุโมงค์

23แต่ไม่พบศพของพระองค์ และกลับมาบอกว่าเห็นนิมิต มีทูตสวรรค์มาบอกว่า พระองค์ยังมีชีวิตอยู่

24แล้วพวกเราบางคนไปที่อุโมงค์และได้พบเหมือนที่พวกผู้หญิงบอกไว้ แต่ก็ไม่เห็นพระเยซู”

25พระองค์พูดกับพวกเขาว่า “เจ้าช่างโง่เขลา และเชื่องช้าที่จะเชื่อสิ่งที่ผู้เผยพระวจนะพูดไว้ทั้งหมด

26พระเมสสิยาห์จะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างนั้นก่อน แล้วจึงเข้าสู่สง่าราศีของพระองค์มิใช่หรือ”

27จากนั้นพระองค์อธิบายทุกอย่างที่กล่าวถึงพระองค์ไว้ในพระคัมภีร์ให้ฟัง ตั้งแต่โมเสสจนถึงผู้เผยพระวจนะทุกคน

28เมื่อใกล้ถึงหมู่บ้านที่กำลังจะไปนั้น พระเยซูทำทีว่าจะเลยไป

29แต่ทั้งคู่คะยั้นคะยอว่า “แวะพักกับเราก่อนเถิด เพราะนี่ใกล้ค่ำ จะหมดวันอยู่แล้ว” พระองค์จึงพักกับพวกเขา

30เมื่อร่วมโต๊ะกับพวกเขา พระองค์หยิบขนมปัง ขอบพระคุณพระเจ้า และหักขนมปังส่งให้

31แล้วตาของเขาก็เปิดออกและจำพระองค์ได้ แต่พระองค์ก็หายไปจากสายตาพวกเขา

32พวกเขาจึงถามกันว่า “ใจของเราร้อนรุ่ม เมื่อพระองค์พูดด้วยระหว่างทาง และอธิบายพระคัมภีร์ให้เราฟังใช่ไหม”

33ทั้งสองลุกขึ้นกลับไปที่เยรูซาเล็มทันที และพบสาวกสิบเอ็ดคนกับพรรคพวกที่ชุมนุมกันอยู่

34ซึ่งกำลังพูดกันว่า “เป็นเรื่องจริง! องค์พระผู้เป็นเจ้าฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว และปรากฏตัวให้ซีโมนเห็น”

35แล้วทั้งสองคนจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทาง และที่พวกเขาจำพระเยซูได้เมื่อพระองค์หักขนมปัง

36ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันเรื่องนี้ พระเยซูมายืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาและพูดว่า “สันติสุขจงอยู่กับพวกเจ้า”

37พวกเขาสะดุ้งตกใจกลัว คิดว่าเห็นผี

38พระองค์จึงพูดว่า “เหตุใดพวกเจ้าวุ่นวายใจ ทำไมจึงเกิดความสงสัยขึ้นในใจ

39จงมองดูมือและเท้าของเรา นี่เราเอง จับตัวเราดู ผีไม่มีเนื้อและกระดูก อย่างที่เจ้าเห็นอยู่ว่าเรามี”

40เมื่อพูดจบแล้ว พระองค์ก็ให้พวกเขาดูมือและเท้าของพระองค์

41ขณะที่พวกเขายังไม่เชื่อเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจ และประหลาดใจอยู่นั้น พระองค์ก็ถามว่า “ที่นี่มีอะไรให้กินไหม”

42พวกเขาเอาปลาย่างชิ้นหนึ่งให้พระองค์

43พระองค์ก็รับมากินต่อหน้าพวกเขา

44พระองค์พูดกับพวกเขาว่า “นี่คือสิ่งที่เราบอกไว้ตอนที่ยังอยู่กับพวกเจ้า คือทุกสิ่งต้องเกิดขึ้นตามที่มีเขียนไว้เกี่ยวกับเราในหนังสือกฎบัญญัติของโมเสส หนังสือผู้เผยพระวจนะ และในหนังสือสดุดี”

45แล้วพระองค์ก็เปิดใจพวกเขาให้เข้าใจพระคัมภีร์

46พระองค์บอกเขาว่า “นี่คือสิ่งที่เขียนไว้ คือพระเมสสิยาห์จะต้องทนทุกข์และฟื้นขึ้นจากความตายในวันที่สาม

47และให้ประกาศการกลับใจใหม่ เพื่อรับการอภัยบาปในนามของพระองค์แก่ชนทุกชาติเริ่มจากเยรูซาเล็ม

48พวกเจ้าเป็นพยานถึงสิ่งเหล่านี้

49เรากำลังส่งสิ่งที่พระบิดาสัญญาว่าจะให้พวกเจ้า แต่จงคอยอยู่ในเมืองนี้จนกว่าจะได้รับฤทธิ์เดชจากเบื้องบน”

50เมื่อพระองค์นำพวกเขาออกไปใกล้หมู่บ้านเบธานีแล้ว ก็ยกมือขึ้นอวยพร

51ขณะที่กำลังอวยพรพวกเขาอยู่นั้น พระองค์ก็จากไป และถูกรับขึ้นสู่สวรรค์

52พวกเขานมัสการพระองค์และกลับเยรูซาเล็มด้วยความยินดียิ่ง

53และพวกเขาอยู่ที่วิหารทุกวันเพื่อสรรเสริญพระเจ้า