Luke 4 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1พระเยซูเต็มด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระองค์กลับมาจากแม่น้ำจอร์แดนและพระวิญญาณนำพระองค์เข้าไปในถิ่นทุรกันดาร

2ที่ซึ่งพระองค์ถูกมารล่อใจ ตลอดสี่สิบวัน ในระหว่างนั้นพระองค์ไม่ได้กินอะไรเลย และเมื่อครบสี่สิบวันแล้วพระองค์ก็หิว

3มารพูดว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงสั่งก้อนหินนี้ให้กลายเป็นอาหารสิ”

4พระเยซูตอบว่า “มีคำเขียนไว้ว่า ‘มนุษย์จะดำรงชีวิตด้วยอาหารเพียงอย่างเดียวไม่ได้’ ”

5มารนำพระองค์ขึ้นไปที่สูง และแสดงให้พระองค์เห็นอาณาจักรทั้งโลกในชั่วพริบตา

6และพูดกับพระองค์ว่า “เราจะยกอำนาจและความรุ่งเรืองทั้งหมดนี้ให้ท่าน เพราะเราได้รับมา และจะยกให้ใครก็ได้ตามใจ

7ถ้าท่านนมัสการเรา ทุกสิ่งจะเป็นของท่าน”

8พระเยซูตอบว่า “มีคำเขียนไว้ว่า ‘จงนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่าน และรับใช้พระองค์เพียงผู้เดียว’ ”

9มารนำพระองค์มาที่เยรูซาเล็ม ให้พระองค์ยืนบนจุดสูงสุดของวิหาร แล้วพูดว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงกระโดดลงไปจากที่นี่

10เพราะมีคำเขียนไว้ว่า ‘พระองค์จะสั่งทูตสวรรค์ของพระองค์ในเรื่องท่าน ให้พิทักษ์รักษาท่าน

11ทูตสวรรค์เหล่านั้นจะใช้มือยกท่านขึ้น เพื่อไม่ให้เท้าของท่านกระทบหิน’ ”

12พระเยซูตอบว่า “มีคำกล่าวไว้ว่า ‘อย่าทดสอบองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน’ ”

13เมื่อมารล่อใจพระองค์หมดทุกอย่างแล้วก็ไปจากพระองค์ เพื่อรอจนกว่าจะถึงโอกาสเหมาะ

14พระเยซูกลับไปยังแคว้นกาลิลีด้วยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณ และชื่อเสียงของพระองค์เลื่องลือไปทั่วแถบนั้น

15พระองค์สอนในธรรมศาลาของพวกเขา และทุกคนสรรเสริญพระองค์

16พระเยซูไปยังนาซาเร็ธ ที่ซึ่งพระองค์เติบโตขึ้น และในวันสะบาโต พระองค์เข้าไปในธรรมศาลาอย่างที่ทำเป็นประจำ และยืนขึ้นอ่านพระธรรม

17พระองค์รับม้วนพระคัมภีร์อิสยาห์ เมื่อคลี่ออกก็พบข้อความเขียนไว้ว่า

18“พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่เหนือข้าพเจ้า เพราะพระองค์เจิมตั้งข้าพเจ้า ให้ประกาศข่าวดีแก่คนยากไร้ พระองค์ใช้ข้าพเจ้ามาประกาศอิสรภาพแก่นักโทษ และให้คนตาบอดมองเห็น ให้ปลดปล่อยคนถูกกดขี่ให้เป็นอิสระ

19ให้ประกาศปีแห่งความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้า”

20จากนั้นพระองค์ม้วนหนังสือ ส่งคืนเจ้าหน้าที่แล้วนั่งลง สายตาทุกคู่ในธรรมศาลาจ้องมาที่พระองค์

21พระเยซูเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้พระคัมภีร์ตอนที่ท่านได้ฟังนั้นเป็นจริงแล้ว”

22ทุกคนพูดยกย่องพระองค์ และแปลกใจในถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยพระคุณจากปากของพระองค์ พวกเขาถามกันว่า “คนนี้เป็นลูกของโยเซฟไม่ใช่หรือ”

23พระเยซูพูดกับพวกเขาว่า “แน่นอน เจ้าคงจะยกภาษิตนี้กับเรา คือ ‘หมอรักษาตัวเองเถอะ’ และอยากพูดว่า ‘สิ่งที่เราได้ยินว่าท่านทำในเมืองคาเปอรนาอุม ก็ทำในบ้านเกิดของท่านที่นี่ด้วยสิ’ ”

24พระองค์พูดต่อไปว่า “เราบอกความจริงว่า ไม่มีผู้เผยพระวจนะคนไหนได้รับการยอมรับในบ้านเกิดของตน

25เรายืนยันว่า มีหญิงม่ายมากมายในอิสราเอลในสมัยของเอลียาห์ตอนฟ้าปิดถึงสามปีครึ่ง และเกิดกันดารอาหารรุนแรงทั่วแผ่นดิน

26กระนั้นเอลียาห์ก็ไม่ได้ถูกส่งไปหาใคร นอกจากหญิงม่ายที่เมืองศาเรฟัทในเขตไซดอน

27และในสมัยผู้เผยพระวจนะเอลีชา ก็มีคนโรคเรื้อน ในอิสราเอลมากมาย แต่ไม่มีใครหายดี นอกจากนาอามานชาวซีเรีย”

28เมื่อคนทั้งหมดในธรรมศาลาได้ยินอย่างนั้นก็โกรธมาก

29จึงลุกขึ้นขับไล่พระเยซูออกจากเมืองไปที่หน้าผาบนเนินเขาที่เมืองนั้นตั้งอยู่ เพื่อจะผลักพระองค์ให้ตกหน้าผา

30แต่พระองค์เดินฝ่าฝูงชนและจากไป

31จากนั้น พระเยซูลงไปที่คาเปอรนาอุมเมืองหนึ่งในแคว้นกาลิลี และพระองค์สั่งสอนประชาชนในวันสะบาโต

32พวกเขาทึ่งในคำสอนของพระองค์ เพราะคำสอนของพระองค์มีสิทธิอำนาจ

33ชายคนหนึ่งในธรรมศาลาซึ่งมีวิญญาณโสโครกเข้าสิงก็ร้องขึ้นสุดเสียงว่า

34“ไปเสีย! พระเยซูชาวนาซาเร็ธ ท่านต้องการอะไรจากพวกเรา จะมาทำลายพวกเราหรือ ข้ารู้ว่าท่านเป็นใคร องค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า!”

35พระเยซูสั่งอย่างเฉียบขาดว่า “เงียบ! ออกจากเขาเดี๋ยวนี้!” แล้วผีก็ทำให้คนนั้นล้มลงต่อหน้าทุกคน แล้วออกจากตัวเขาโดยไม่ได้ทำอันตรายเลย

36ทุกคนประหลาดใจพูดกันว่า “นี่คือถ้อยคำอะไร! เขามีสิทธิอำนาจและฤทธิ์เดช เขาสั่งวิญญาณโสโครกและมันก็ออกมา!”

37กิตติศัพท์ของพระองค์เลื่องลือไปทั่วแถบนั้น

38พระเยซูออกจากธรรมศาลาและไปยังบ้านของซีโมน แม่ยายของซีโมนกำลังป่วยมีไข้สูง พวกเขาขอให้พระเยซูช่วยเธอ

39พระองค์จึงโน้มตัวลง สั่งให้ไข้หาย ไข้ก็หาย เธอจึงลุกขึ้นทันทีและมาปรนนิบัติพระองค์กับสาวก

40เมื่อตะวันลับฟ้า ผู้คนพาคนป่วยโรคต่างๆ มาหาพระเยซู พระองค์วางมือรักษาทุกคน

41ยิ่งกว่านั้น พวกผีได้ออกจากหลายคน ร้องว่า “ท่านคือพระบุตรของพระเจ้า!” แต่พระองค์สั่งห้ามไม่ให้มันพูด เพราะพวกมันรู้ว่าพระองค์คือพระเมสสิยาห์

42พอรุ่งเช้าพระเยซูไปที่เงียบสงบ ฝูงชนก็ตามหาพระองค์ เมื่อพบแล้ว ก็พยายามไม่ให้พระองค์จากไป

43แต่พระองค์พูดว่า “เราต้องประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าในเมืองอื่นๆ ด้วย เพราะเราถูกส่งมาเพื่อการนี้”

44และพระองค์ยังคงเทศนาในธรรมศาลาในแคว้นยูเดียต่อไป