bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
/
Isaiah 16
Isaiah 16
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 17 →
1
จงส่งลูกแกะมาเป็นเครื่องบรรณาการ แด่ผู้ครอบครองดินแดน ส่งมาจากเสลา ข้ามถิ่นกันดาร มายังภูเขาของธิดาแห่งศิโยน
2
บรรดาผู้หญิงของโมอับ ถูกปล่อยไว้ริมตลิ่งของแม่น้ำอารโนน เหมือนนกกระพือปีก ซึ่งถูกผลักจากรัง
3
“โปรดให้คำปรึกษา และช่วยตัดสินใจ ในยามเที่ยงวันโปรดให้ร่มเงา ดั่งยามค่ำคืน โปรดให้ที่ซ่อนแก่ผู้หนีภัย อย่าทรยศหักหลังผู้ลี้ภัย
4
ขอให้ผู้ลี้ภัยชาวโมอับพักอยู่กับท่าน ขอเป็นที่พักพิงให้พวกเขาพ้นจากผู้ทำลาย” ผู้กดขี่จะถึงจุดจบ และความพินาศย่อยยับจะยุติลง ผู้กดขี่ข่มเหงจะหมดสิ้นไปจากดินแดน
5
ราชบัลลังก์หนึ่งจะได้รับการสถาปนาขึ้นด้วยความรัก ผู้หนึ่งจากวงศ์วานของดาวิด จะนั่งบนบัลลังก์นั้นด้วยความซื่อสัตย์ เป็นผู้ตัดสินอย่างยุติธรรม และส่งเสริมความชอบธรรม
6
เราได้ยินถึงความหยิ่งทะนงของโมอับ ความอวดดี ความจองหอง ความเย่อหยิ่ง และความโอหัง แต่คำโอ้อวดของโมอับก็ว่างเปล่า
7
ฉะนั้นชาวโมอับจึงพากันร่ำไห้ให้กับแผ่นดินโมอับ และร้องไห้คร่ำครวญให้แก่ผู้คน ของคีร์หะเรเสท
8
ท้องทุ่งแห่งเฮชโบนก็เหี่ยวเฉา เช่นเดียวกับเถาองุ่นของสิบมาห์ บรรดาผู้ครอบครองชาติต่างๆ ได้เหยียบย่ำเถาองุ่นที่ดีที่สุด ซึ่งครั้งหนึ่งเคยงอกงามไปถึงยาเซอร์ แพร่ขยายไปถึงถิ่นกันดาร แตกหน่อผลิผล ไปไกลถึงทะเล
9
ฉะนั้นเราจึงร่ำไห้เหมือนที่ยาเซอร์ร่ำไห้ ให้กับเถาองุ่นแห่งสิบมาห์ เฮชโบนเอ๋ย เอเลอาเลห์เอ๋ย เราหลั่งน้ำตาให้เจ้าจนเปียกชุ่ม! เสียงโห่ร้องยินดีเมื่อรวบรวมผลไม้สุกงอม และเมื่อเก็บเกี่ยวพืชพันธุ์ธัญญาหารของเจ้านั้นก็เงียบไปแล้ว
10
ความรื่นเริงยินดีสูญสิ้นไปจากสวนผลไม้ ไม่มีใครร้องเพลงหรือโห่ร้องในไร่องุ่น ไม่มีใครย่ำองุ่นที่บ่อย่ำเหล้าองุ่นอีกต่อไป เพราะเราได้ยุติเสียงโห่ร้องนั้นแล้ว
11
ดวงใจของเราคร่ำครวญเพื่อโมอับดั่งเสียงพิณ ส่วนลึกของจิตใจอาลัยคีร์หะเรเสท
12
เมื่อโมอับขึ้นไปยังสถานบูชาบนที่สูง ก็เหนื่อยเปล่า เมื่อขึ้นไปสวดวิงวอนที่เทวสถาน ก็เปล่าประโยชน์
13
องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสเกี่ยวกับโมอับไว้เช่นนี้แหละ
14
บัดนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ภายในสามปี ตามปีของสัญญาว่าจ้างแรงงาน ความโอ่อ่าตระการและประชากรทั้งปวงของโมอับจะถูกเหยียดลง และผู้ที่รอดชีวิตอยู่ก็มีน้อยคนและอ่อนระโหยโรยแรง”
← Chapter 15
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 17 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66