bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
/
Isaiah 51
Isaiah 51
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
← Chapter 50
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 52 →
1
“จงฟังเราเถิด บรรดาผู้ขวนขวายหาความชอบธรรม และผู้แสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า จงมองดูศิลาที่เจ้าถูกสกัดออกมา ดูเหมืองหินที่เจ้าถูกขุดออกมา
2
จงมองดูอับราฮัมบรรพบุรุษของเจ้า และซาราห์ผู้ให้กำเนิดเจ้า เมื่อครั้งเราเรียกเขา เขามีเพียงตัวคนเดียว และเราก็อวยพรเขา ทำให้เขามีจำนวนมาก
3
องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปลอบโยนศิโยนอย่างแน่นอน และจะทอดพระเนตรซากปรักหักพังทั้งปวงของศิโยนด้วยความเอ็นดูสงสาร พระองค์จะทรงทำให้ทะเลทรายของศิโยนเป็นเหมือนสวนเอเดน ที่ทิ้งร้างของเธอเหมือนอุทยานขององค์พระผู้เป็นเจ้า ที่นั่นจะมีความปลาบปลื้มยินดี มีการขอบพระคุณพระเจ้าและเสียงเพลงไพเราะ
4
“จงฟังเราเถิด ประชากรของเราเอ๋ย ฟังเราเถิด ชนชาติของเราเอ๋ย บทบัญญัติจะออกมาจากเรา ความยุติธรรมของเราจะเป็นแสงสว่างแก่มวลประชาชาติ
5
ความชอบธรรมของเรารีบรุดเข้ามาใกล้ ความรอดของเรากำลังมาถึงแล้ว แขนของเราจะนำความยุติธรรมมาให้ชนชาติต่างๆ เกาะแก่งต่างๆ จะมองดูเรา และรอคอยด้วยหวังว่าเราจะสำแดงฤทธิ์อำนาจ
6
จงเงยหน้าขึ้นมองฟ้าสวรรค์ และมองดูโลกเบื้องล่าง ฟ้าสวรรค์จะลับหายไปเหมือนควัน โลกจะเปื่อยยุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า และชาวโลกจะตายไปเหมือนแมลงวัน แต่ความรอดของเราจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ ความชอบธรรมของเราจะไม่สิ้นสุดเลย
7
“จงฟังเราเถิด เจ้าทั้งหลายผู้รู้ว่าอะไรคือความถูกต้อง ชนชาติผู้ถนอมบทบัญญัติของเราไว้ในใจ อย่ากลัวการตำหนิติเตียนของมนุษย์ อย่าหวาดหวั่นไปกับคำสบประมาทของพวกเขา
8
เพราะแมลงจะแทะกินเขาเหมือนเสื้อผ้า หนอนจะกัดกินเขาเหมือนผ้าขนสัตว์ แต่ความชอบธรรมของเราจะดำรงอยู่ตลอดกาล ความรอดของเราจะยั่งยืนสืบไปทุกชั่วอายุ”
9
จงตื่นเถิด! พระกรขององค์พระผู้เป็นเจ้า ตื่นเถิด! จงสวมพละกำลัง จงตื่นขึ้น เหมือนในอดีตที่ผ่านมา เหมือนในชั่วอายุเก่าก่อน ไม่ใช่พระองค์หรือที่ฟันราหับออกเป็นชิ้นๆ และแทงสัตว์ร้ายตัวนั้นทะลุ?
10
ไม่ใช่พระองค์หรือที่ทำให้ทะเลแห้งเหือด? คือทำให้ห้วงสมุทรอันลึกแห้งไป ผู้ทรงทำทางไว้ในทะเลลึก เพื่อผู้ที่พระองค์ทรงไถ่ไว้จะข้ามฟากไปได้
11
ผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงไถ่ไว้จะกลับมา พวกเขาจะเดินร้องเพลงเข้าศิโยน มีความชื่นชมยินดีนิรันดร์เป็นมงกุฎประดับศีรษะ พวกเขาจะได้รับความยินดีและความเปรมปรีดิ์ ความทุกข์โศกและการทอดถอนใจจะสูญสิ้นไป
12
“เรานี่แหละเป็นผู้ปลอบโยนเจ้า เจ้าเป็นใครจึงไปกลัวมนุษย์ที่ต้องตาย? กลัวลูกหลานของมนุษย์ซึ่งเป็นเพียงต้นหญ้า
13
เจ้าเป็นใครจึงลืมพระยาห์เวห์พระผู้สร้างของเจ้า ผู้คลี่ฟ้าสวรรค์ออกมา และวางฐานรากของโลก? เรื่องอะไรเจ้าถึงต้องอกสั่นขวัญแขวนอยู่ทุกวี่ทุกวัน เพราะความเกรี้ยวกราดของผู้ข่มเหง ผู้มุ่งสู่หายนะ? ไหนล่ะความเกรี้ยวกราดของผู้ข่มเหง?
14
ในไม่ช้านักโทษผู้หวาดกลัวจนตัวสั่นจะได้รับการปลดปล่อย เขาจะไม่ตายในคุก และจะไม่ขาดอาหาร
15
เพราะเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลทำให้คลื่นคำราม พระยาห์เวห์ผู้ทรงฤทธิ์คือพระนามของพระองค์
16
เราได้ใส่วาจาของเราไว้ในปากของเจ้า และบังเจ้าไว้ด้วยร่มเงาแห่งมือของเรา เราเป็นผู้สถาปนาฟ้าสวรรค์ไว้ในที่ของมัน เป็นผู้วางฐานรากของโลก และเป็นผู้กล่าวกับศิโยนว่า ‘เจ้าเป็นประชากรของเรา’”
17
ตื่นเถิด ตื่นเถิด! จงลุกขึ้นเถิดเยรูซาเล็มเอ๋ย เจ้าผู้ได้ดื่มจากจอกแห่งพระพิโรธของพระเจ้า ซึ่งอยู่ในพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า เจ้าดื่มจนถึงตะกอนก้นถ้วย ซึ่งทำให้ถึงกับซวนเซ
18
ลูกชายทั้งหมดที่นางคลอดออกมา ไม่มีสักคนเดียวที่จะนำทางนาง ลูกชายทั้งหมดที่นางเลี้ยงดูมา ไม่มีสักคนเดียวที่จะจูงนางไป
19
ภัยพิบัติอันกระหน่ำซ้ำเติมนี้เกิดขึ้นแก่เจ้า ใครเล่าจะสามารถปลอบโยนเจ้าได้? หายนะและความย่อยยับ การกันดารอาหารและการรบราฆ่าฟัน ใครเล่าจะสามารถปลอบโยนเจ้าได้?
20
ลูกๆ ของเจ้าเป็นลมไปแล้ว พวกเขานอนอยู่ที่หัวถนนทุกสาย ประหนึ่งละมั่งติดอยู่ในตาข่าย พระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้า และการกำราบจากพระเจ้าของเจ้าท่วมท้นพวกเขา
21
ฉะนั้นจงฟังสิ่งนี้เถิด เจ้าผู้ทุกข์ทรมาน ผู้มึนเมาแต่ไม่ใช่ด้วยฤทธิ์เหล้าองุ่น
22
พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพระเจ้าของเจ้า ผู้ปกป้องประชากรของพระองค์ ตรัสว่า “ดูเถิด เราได้นำถ้วยซึ่งทำให้เจ้าซวนเซ ออกไปจากมือของเจ้า เจ้าจะไม่ต้องดื่มจากถ้วยนั้น คือถ้วยแห่งพระพิโรธของเราอีกต่อไป
23
เราจะเอาถ้วยนั้นใส่ในมือของบรรดาผู้ทรมานเจ้า ผู้กล่าวกับเจ้าว่า ‘นอนหมอบราบสิ เราจะได้เดินย่ำเจ้า’ เจ้าได้ทำให้หลังของเจ้าเหมือนพื้นดิน เหมือนพื้นถนนให้เหยียบย่ำ”
← Chapter 50
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 53
Chapter 54
Chapter 55
Chapter 56
Chapter 57
Chapter 58
Chapter 59
Chapter 60
Chapter 61
Chapter 62
Chapter 63
Chapter 64
Chapter 65
Chapter 66
Chapter 52 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66