Isaiah 59

Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)

← Chapter 58 Jump to: Chapter 60 →

1แน่ทีเดียว พระกรขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้สั้นเกินกว่าจะช่วยให้รอด ทั้งพระกรรณของพระองค์ก็ไม่ได้ตึงเกินกว่าจะได้ยิน

2แต่ความชั่วช้าของเจ้าต่างหาก ที่ได้แยกเจ้าออกจากพระเจ้าของเจ้า บาปของเจ้าทำให้พระองค์ทรงซ่อนพระพักตร์จากเจ้า พระองค์จึงไม่สดับฟัง

3มือของเจ้าเกรอะกรังไปด้วยเลือด นิ้วของเจ้าเปรอะเปื้อนความผิด ริมฝีปากของเจ้าพูดโกหก ลิ้นของเจ้าพึมพำสิ่งชั่วร้าย

4ไม่มีใครเรียกร้องให้มีความยุติธรรม ไม่มีใครดำเนินคดีด้วยความสัตย์สุจริต พวกเขาวางใจในการโต้แย้งอันไร้สาระและพูดโกหก ก่อความเดือดร้อนและให้กำเนิดความชั่วร้าย

5เขาฟักไข่งูพิษ และทอใยแมงมุม ใครกินไข่ของเขาก็จะตาย และเมื่อไข่ฟองไหนแตก งูพิษก็เลื้อยออกมา

6ใยแมงมุมที่พวกเขาทอขึ้นมาก็ใช้ประโยชน์เป็นเสื้อผ้าไม่ได้ เขาไม่สามารถปกคลุมตัวเองด้วยสิ่งที่ตนทำขึ้น การกระทำของเขาชั่วร้าย มือของเขาพร้อมที่จะก่อความรุนแรง

7เท้าของเขาถลันเข้าหาบาป และพวกเขารีบเร่งจะเอาชีวิตผู้บริสุทธิ์ ความคิดคำนึงของเขาล้วนแล้วแต่ชั่ว วิถีทางของเขามีการทำลายล้างผลาญ

8เขาไม่รู้จักทางแห่งสันติภาพ ไม่มีความยุติธรรมในหนทางของเขา เขาผันแปรมันให้เป็นถนนที่คดเคี้ยว ไม่มีใครที่ดำเนินในทางนั้นจะรู้จักสันติสุข

9ฉะนั้นความยุติธรรมจึงห่างไกลจากพวกเรา และความชอบธรรมไม่ได้มาถึงเรา เรามองหาความสว่าง ก็พบแต่ความมืดมน เรามองหาความสดใส แต่เราก็เดินอยู่ในเงามืดมิด

10เราคลำสะเปะสะปะไปตามกำแพงเหมือนคนตาบอด คลำหาทางเหมือนคนไม่มีตา กลางวันแสกๆ เราก็ล้มลุกคลุกคลานเหมือนยามสนธยา เราจึงเป็นเหมือนคนตายในหมู่คนเข้มแข็ง

11เราทุกคนครางเหมือนหมี โอดครวญเสียงเศร้าสร้อยเหมือนนกพิราบ เรามองหาความยุติธรรมแต่ไม่พบเลย มองหาการช่วยกู้แต่ก็อยู่ไกลลิบ

12เพราะการละเมิดของเรามากมายนักในสายพระเนตรของพระองค์ บาปทั้งหลายของเราฟ้องร้องเรา การละเมิดของเราอยู่กับเราเสมอ และเรายอมรับความชั่วช้าของเรา

13เรากบฏทรยศต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า หันหลังให้พระเจ้าของเรา เราก่อการกดขี่ข่มเหงและการกบฏ กล่าวคำโกหกซึ่งเราคิดไว้ในใจ

14ดังนั้นความยุติธรรมจึงถดถอย ความชอบธรรมหลีกห่าง ความจริงสะดุดกลางถนน ความซื่อสัตย์ไม่อาจเข้ามาได้

15หาความจริงไม่พบเลยไม่ว่าที่ไหน ผู้ที่หลีกหนีจากความชั่วกลับตกเป็นเหยื่อ องค์พระผู้เป็นเจ้าทอดพระเนตรแล้วก็ไม่พอพระทัย เนื่องจากไม่มีความยุติธรรมเลย

16พระองค์ทรงเห็นว่าไม่มีใครเลย และตกพระทัยที่ไม่มีใครก้าวเข้ามาช่วย ดังนั้นพระกรของพระองค์เองจึงนำความรอดมา และความชอบธรรมของพระองค์ก็ค้ำจุนพระองค์ไว้

17พระองค์ทรงสวมความชอบธรรมเป็นเสื้อเกราะ และทรงสวมหมวกเหล็กแห่งความรอดไว้บนพระเศียร ทรงฉลองพระองค์ด้วยเสื้อคลุมแห่งการแก้แค้น และทรงห่มความกระตือรือร้นเหมือนห่มเสื้อคลุม

18พระองค์จะทรงตอบแทนศัตรูทั้งหลายของพระองค์ด้วยพระพิโรธ และจะทรงแก้แค้นบรรดาปฏิปักษ์ของพระองค์ให้สาสมกับการกระทำของพวกเขา พระองค์จะทรงตอบแทนเกาะแก่งต่างๆ ตามที่มันสมควรจะได้รับ

19ผู้คนจากตะวันตกจะยำเกรงพระนามของพระยาห์เวห์ และจากที่พระอาทิตย์ขึ้น พวกเขาจะยกย่องพระเกียรติสิริของพระองค์ เพราะพระองค์จะเสด็จมาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว ซึ่งขับเคลื่อนด้วยลมปราณขององค์พระผู้เป็นเจ้า

20“พระผู้ไถ่จะเสด็จมายังศิโยน มายังคนในวงศ์วานยาโคบที่กลับใจจากบาปของพวกเขา” องค์พระผู้เป็นเจ้าประกาศดังนั้น

21องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ส่วนเรา นี่เป็นพันธสัญญาของเรากับพวกเขา จิตวิญญาณของเราซึ่งอยู่กับเจ้าและถ้อยคำของเราซึ่งเราใส่ไว้ในปากของเจ้าจะไม่พรากไปจากปากของเจ้า หรือจากปากลูกๆ ของเจ้า หรือจากปากลูกหลานของพวกเขานับแต่บัดนี้จวบจนนิรันดร์” องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนั้น

← Chapter 58 Jump to: Chapter 60 →