Jeremiah 8

Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1“‘องค์พระผู้เป็นเจ้าประกาศว่าเมื่อถึงเวลานั้นกระดูกของบรรดากษัตริย์และขุนนางของยูดาห์ กระดูกของเหล่าปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะ และกระดูกของชาวเยรูซาเล็มจะถูกขุดออกมาจากหลุมฝังศพ

2และถูกทิ้งกระจัดกระจายไว้กลางแจ้งภายใต้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และมวลหมู่ดาวแห่งฟ้าสวรรค์ซึ่งพวกเขารักและปรนนิบัติ ติดตามขอคำปรึกษาและนมัสการ กระดูกของพวกเขาจะไม่ถูกเก็บรวบรวมขึ้นมาอีกหรือถูกฝังไว้ แต่จะเป็นเหมือนขยะที่ทิ้งไว้บนพื้น

3และบรรดาผู้ที่ยังเหลือรอดอยู่ในหมู่ประชาชาติชั่วร้ายนี้ จะเรียกหาความตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ในที่ซึ่งเราจะเนรเทศพวกเขาไปนั้น พระยาห์เวห์ผู้ทรงฤทธิ์ประกาศดังนี้’

4“จงไปบอกพวกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ “ ‘เมื่อคนล้มลง เขาจะไม่ลุกขึ้นหรือ? เมื่อเขาไปผิดทาง เขาจะไม่ย้อนกลับมาหรือ?

5แล้วทำไมประชากรเหล่านี้หันไปทางอื่น? เหตุใดเยรูซาเล็มจึงหันไปทางอื่นเสมอ? พวกเขายึดติดกับความหลอกลวง พวกเขาไม่ยอมหันกลับมา

6เราตั้งใจฟัง แต่พวกเขาไม่ได้พูดสิ่งที่ถูกต้อง ไม่มีใครกลับตัวกลับใจจากความชั่วร้ายของตน และกล่าวว่า “ข้าได้ทำอะไรลงไป?” แต่ละคนไปตามทางของตนเอง เหมือนม้าทะยานออกศึก

7แม้แต่นกกระสาในท้องฟ้า ยังรู้กำหนดฤดูกาล เช่นเดียวกับนกพิราบ นกกระเรียน และนกนางแอ่น ยังรู้จักสังเกตว่าได้เวลาอพยพ แต่ประชากรของเรา ไม่รู้ข้อกำหนดต่างๆ ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

8“ ‘เจ้าพูดออกมาได้อย่างไรว่า “เราเฉลียวฉลาด เพราะเรามีบทบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ในเมื่อปากกามุสาของเหล่าอาลักษณ์ ได้บิดเบือนบทบัญญัตินั้น?

9คนฉลาดเหล่านั้นจะต้องอับอายขายหน้า พวกเขาจะหวาดกลัวท้อแท้และติดกับ เนื่องจากได้ละทิ้งพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า เขามีสติปัญญาประเภทไหนกัน?

10ฉะนั้นเราจะยกภรรยาของพวกเขาให้ชายอื่น และยกที่นาของพวกเขาให้เจ้าของคนใหม่ ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุด ล้วนโลภมุ่งกำไร พวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตก็ไม่ต่างกัน ล้วนโกหกหลอกลวง

11พวกเขาทำแผลให้ประชากรของเรา ราวกับว่าไม่สาหัสรุนแรงเท่าไร พวกเขากล่าวว่า “สันติสุข สันติสุข” ทั้งๆ ที่ไม่มีสันติสุข

12พวกเขาละอายใจในความประพฤติอันน่าขยะแขยงของตนบ้างหรือเปล่า? เปล่าเลย พวกเขาไม่ละอายสักนิด ไม่รู้เลยว่าการมียางอายนั้นเป็นอย่างไร ฉะนั้นพวกเขาจะล้มลงในหมู่ผู้ที่ล้มลง เขาจะตกต่ำลงเมื่อเราลงโทษเขา องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนั้น

13“ ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าประกาศว่า เราจะริบผลิตผลของเขาไป จะไม่มีผลองุ่นติดอยู่บนเถา ไม่มีมะเดื่อบนต้น ใบของมันจะเหี่ยวเฉาไป อะไรที่เราให้พวกเขาไว้ จะถูกยึดไป ’ ”

14“เราจะมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่ทำไม? มาเถิด ไปด้วยกัน! ให้เราหนีไปยังหัวเมืองป้อมปราการต่างๆ ไปตายเสียที่นั่น! เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้กำหนดให้เราพินาศย่อยยับแล้ว และทรงยื่นถ้วยยาพิษให้เราดื่ม เพราะเราได้ทำบาปต่อพระองค์

15เรามุ่งหวังสันติสุข แต่มันก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เรามุ่งหวังเวลาแห่งการเยียวยารักษา ก็มีแต่เพียงความสยดสยอง

16เสียงหายใจฟืดฟาดของม้าฝ่ายศัตรู ได้ยินมาจากเมืองดาน ทั่วทั้งดินแดนสั่นสะท้าน ด้วยเสียงม้าศึก ศัตรูกำลังมาเขมือบ ทั้งดินแดนนี้และทุกสิ่งที่นี่ ไม่ว่านครหรือผู้คนที่อาศัยอยู่ในนั้น”

17“ดูเถิด เราจะส่งงูพิษมาในหมู่พวกเจ้า งูพิษซึ่งไม่มีใครสะกดได้ จะมาฉกเจ้า” องค์พระผู้เป็นเจ้าประกาศดังนั้น

18โอ ข้าแต่องค์ผู้ทรงปลอบโยน ข้าพเจ้าในยามโศกเศร้า ดวงใจของข้าพเจ้าอ่อนระโหยอยู่ภายในข้าพเจ้า

19ฟังเสียงร่ำไห้ของพี่น้องร่วมชาติของข้าพเจ้า จากแดนไกลโพ้นเถิด พวกเขาถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ประทับอยู่ในศิโยนหรือ? องค์กษัตริย์แห่งศิโยนไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วหรือ?” “ทำไมหนอพวกเขาจึงยั่วโทสะเราด้วยรูปเคารพ และด้วยเหล่าเทวรูปต่างชาติอันไร้ค่า?”

20“ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านพ้นไป ฤดูร้อนก็หมดไป และยังไม่มีใครช่วยเราให้รอด”

21เพราะว่าพี่น้องร่วมชาติของข้าพเจ้าถูกบดขยี้ ดวงใจของข้าพเจ้าจึงแหลกสลาย ข้าพเจ้าคร่ำครวญอาดูรและความสยดสยองเกาะกุมข้าพเจ้า

22ในกิเลอาดไม่มียาหรือ? ที่นั่นไม่มีแพทย์เลยหรือ? ทำไมจึงไม่มีการเยียวยาบาดแผล ของพี่น้องร่วมชาติของข้าพเจ้าให้หาย?

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →