Ecclesiastes 2

Thai Tok

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1การ สนุกสนาน และ ความ เขลา ก็ อนิจจัง ข้าพเจ้า รำพึง ใน ใจ ว่า " มา เถอะ มา ลอง สนุกสนาน กัน ดู เอ้า จง สนุก สบาย ใจ ไป " แต่ ดูเถิด เรื่อง นี้ ก็ อนิจจัง เช่น กัน

2ข้าพเจ้า พูด เกี่ยว กับ การ หัวเราะ ว่า " บ้าๆ บอ ๆ " และ กล่าว ถึง ความ สนุกสนาน ว่า " มี ประโยชน์ อะไร "

3ข้าพเจ้า ครุ่นคิด ใน ใจ ว่า จะ ทำ อย่างไร กาย จึง จะ คึกคัก ด้วย เหล้า องุ่น และ ใจ ยัง คง แนะนำ ข้าพเจ้า ด้วย สติปัญญา และ จะ ยึด ความ เขลา ไว้ อย่างไร จน ข้าพเจ้า จะ เห็น ได้ ว่า อะไร จะ ดี สำหรับ ให้ บุตร ทั้งหลาย ของ มนุษย์ กระทำ ภาย ใต้ ท้อง ฟ้า ตลอด ชีวิต ของ เขา

4เรือน ใหญ่ โต และ ทรัพย์สมบัติ ก็ อนิจจัง ข้าพเจ้า กระทำ การ ใหญ่ โต ข้าพเจ้า ได้ สร้าง เรือน หลาย หลัง และ ปลูก สวน องุ่น หลาย แปลง

5ข้าพเจ้า ทำ สวน หย่อนใจ และ สวน ผลไม้ หลาย แห่ง ปลูก ต้นไม้ มี ผล ทุก อย่าง ไว้ ใน สวน เหล่า นั้น

6ข้าพเจ้า สร้าง สระ น้ำ หลาย สระ สำหรับ ตัว เอง เพื่อ จะ ใช้ น้ำ ใน สระ นั้น รด หมู่ ไม้ ที่ กำลัง งอกงาม

7ข้าพเจ้า ซื้อ ทาส ชาย หญิง ไว้ มี ทาส เกิด ขึ้น ใน บ้าน ข้าพเจ้า ยัง มี ฝูง วัว ฝูง แพะ แกะ เป็น สมบัติ มาก กว่า ของ บรรดา คน ที่ อยู่ ใน กรุง เยรูซา เล็ม ก่อน ข้าพเจ้า ด้วย

8ข้าพเจ้า สะสม เงิน ทอง ไว้ ด้วย และ ส่ำ สม ทรัพย์สมบัติ อัน ควร คู่ กับ กษัตริย์ และ ควร คู่ กับ เมือง ทั้งหลาย ข้าพเจ้า มี นัก ร้อง ชาย หญิง สำหรับ ตัว และ เครื่องดนตรี ทุก อย่าง ซึ่ง เป็น สิ่ง ชอบใจ บุตร ทั้งหลาย ของ มนุษย์

9ข้าพเจ้า จึง เป็น ใหญ่ เป็น โต และ เพิ่มพูน มาก กว่า บรรดา คน ที่ เคย อยู่ มา ก่อน ข้าพเจ้า ใน เยรูซา เล็ม และ สติปัญญา ของ ข้าพเจ้า ยัง คง อยู่ กับ ข้าพเจ้า ด้วย

10สิ่ง ใดๆ ที่ นัยน์ตา ของ ข้าพเจ้า อยาก เห็น ข้าพเจ้า ก็ ไม่ ปิดบัง ข้าพเจ้า มิได้ ห้าม ใจ จาก ความ สนุกสนาน ใดๆ เพราะ ใจ ข้าพเจ้า พบ ความ เพลิดเพลิน ใน บรรดา งาน ของ ข้าพเจ้า และ นี่ เป็น ส่วน ของ ข้าพเจ้า จาก การ งาน ทั้งสิ้น ของ ข้าพเจ้า

11แล้ว ข้าพเจ้า หัน มา ดู บรรดา สิ่ง ที่ มือ ข้าพเจ้า กระทำ และ ความ เหน็ดเหนื่อย ที่ ข้าพเจ้า ทุ่มเท ลง ไป และ ดูเถิด ทุก อย่าง ก็ เป็นความ ว่าง เปล่า และ ความ วุ่นวาย ใจ และ ไม่ มี ประโยชน์ อะไร ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์

12การ งาน ทรัพย์สมบัติ และ สติปัญญา ก็ อนิจจัง ข้าพเจ้า จึง หัน มา พิเคราะห์ สติปัญญา ความ บ้า บอ และ ความ เขลา เพราะ คน ที่มา ภายหลัง กษัตริย์ จะ ทำ อะไร ได้ บ้าง เขา ก็ กระทำ สิ่ง ที่ เขา กระทำ กัน มา นาน แล้ว นั้น ได้

13ข้าพเจ้า เห็น ว่า สติปัญญา วิเศษ กว่า ความ เขลา เหมือน ความ สว่าง วิเศษ กว่า ความ มืด

14คน มี สติปัญญา มี ตา อยู่ ใน สมอง แต่ คน เขลา เดิน ใน ความ มืด ถึง กระนั้น ข้าพเจ้า ยัง เห็น ว่า เหตุการณ์ อย่าง เดียวกัน เกิด ขึ้น แก่ เขา ทั้งมวล

15ข้าพเจ้า จึง รำพึง ใน ใจ ว่า " เหตุการณ์ อัน ใด เกิด แก่ คน เขลา ฉันใด ก็ จะ เกิด กับ ตัว ข้าพเจ้า ฉันนั้น ถ้า กระนั้น แล้ว ข้าพเจ้า จะ มี สติปัญญา มากมาย ทำไม เล่า " ข้าพเจ้า จึง รำพึง ใน ใจ ว่า เรื่อง นี้ ก็ อนิจจัง เหมือน กัน

16เพราะ ตลอด ไป ไม่ มี ใคร ระลึก ถึง คน มี สติปัญญา มาก กว่า คน เขลา ด้วย เห็น ว่า ใน อนาคต ก็ ลืม กัน ไป หมด แล้ว แล้ว คน มี สติปัญญา ตาย อย่างไร ก็ เหมือน คน เขลา

17ข้าพเจ้า จึง เกลียด ชีวิต เพราะว่า การ งาน ที่ เขา ทำ กัน ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ ก่อ ความ สลด ใจ ให้ แก่ ข้าพเจ้า เพราะ สารพัด ก็ เป็นความ ว่าง เปล่า และ ความ วุ่นวาย ใจ

18เออ ข้าพเจ้า เกลียด การ งาน ทั้งสิ้น ของ ข้าพเจ้า ซึ่ง ข้าพเจ้า ตรากตรำ อยู่ ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ เพราะ ข้าพเจ้า จำ ต้อง ละ การ นั้น ไว้ ให้ แก่ คน ที่มา ภายหลัง ข้าพเจ้า

19แล้ว ใคร จะ ไป ทราบ ว่า เขา คน นั้น จะ เป็น คน มี สติปัญญา หรือ คน เขลา กระนั้น เขา ก็ ครอบครอง บรรดา การ งาน ของ ข้าพเจ้า ที่ ข้าพเจ้า ได้ ตรากตรำ มา และ ที่ ข้าพเจ้า ใช้ สติปัญญา กระทำ ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ นี่ ก็ อนิจจัง ด้วย

20ข้าพเจ้า จึง กลับ อัดอั้นตันใจ นัก ถึง เรื่อง การ งาน ทั้งสิ้น ของ ข้าพเจ้า ซึ่ง ข้าพเจ้า ตรากตรำ มา ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์

21ด้วยว่า มีค น ที่ ทำ งาน โดย ใช้ สติปัญญา ความ รู้ และ ความ ชำนาญ แต่ แล้ว ก็ ละ การ นั้น ให้ เป็น ส่วน ของ อีก คน หนึ่ง ที่ หา ได้ ออกแรง ทำ เพื่อ การ นั้น ไม่ นี่ ก็ อนิจจัง ด้วย และ สามานย์ ยิ่ง

22เพราะว่า เขา ได้ อะไร จาก บรรดา การ งาน และ ความ เคร่งเครียด ใน ใจ ที่ เขา ต้อง ตรากตรำ ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ เล่า

23ด้วยว่า วัน เวลา ทั้งหมด ของ เขา มี แต่ ความ เจ็บปวด และ กิจ ธุระ ของ เขา ก่อ ความ สลด ใจ ถึง กลางคืน จิตใจ ของ เขา ก็ ไม่ หยุด พัก สงบ นี่ ก็ อนิจจัง ด้วย

24สำหรับ มนุษย์ นั้น ไม่ มี อะไร ดี ไป กว่า กิน และ ดื่ม กับ การ ให้ จิตใจ ของ เขา ยินดี ใน ผล ดี แห่ง การ งาน ของ เขา นี่แหละ ข้าพเจ้า เห็น ว่าเป็น มา จาก พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า

25ด้วย ใคร จะ กิน ได้ หรือ ใคร จะ มีค วาม ชื่นบาน ได้ มาก กว่า ข้าพเจ้า

26เพราะว่า พระเจ้า ประทาน สติปัญญา ความ รู้ และ ความ ยินดี ให้ แก่ คน ที่ พระองค์ ทรง พอ พระทัย ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์ แต่ ส่วน คน บาป นั้น พระองค์ ประทาน ความ เหนื่อย ยาก ใน การ รวบรวม และ สะสม ให้ เพิ่มพูน เพื่อ ว่า เขา จะ ได้ มอบ ให้ แก่ ผู้ ที่ พอ พระทัย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า นี่ ก็ เป็นความ ว่าง เปล่า และ ความ วุ่นวาย ใจ ด้วย

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →