Ecclesiastes 5

Thai Tok

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ชีวิต ก็ อนิจจัง เจ้า จง ระวัง เท้า ของ เจ้า เมื่อ เจ้า ไป ยัง พระ นิเวศ ของ พระเจ้า เพราะ การ เข้า ใกล้ ชิด เพื่อ จะ ฟัง ก็ดี กว่า คน เขลา ถวาย สัก การ บูชา ด้วยว่า เขา ไม่ รู้ ว่า ตน กำลัง ทำ ชั่ว

2อย่า ให้ ใจ ของ เจ้า เร็ว และ อย่า ให้ ปากขอ ง เจ้า พูด โพล่ง ๆ ต่อ เบื้อง พระ พักตร์ พระเจ้า เพราะว่า พระเจ้า ทรง สถิต ใน สวรรค์ และ เจ้า อยู่ บน แผ่นดิน โลก เหตุ ฉะนั้น เจ้า จง พูด น้อย คำ

3ความ ฝัน จะ สำเร็จ โดย มี งาน มาก และ จะ รู้จัก เสียง คน เขลา ได้ เพราะ การ พูด มาก

4เมื่อ เจ้า ปฏิญาณ ไว้ ต่อ พระเจ้า อย่า ชักช้า ที่ จะ ทำ ตาม คำ ปฏิญาณ นั้น ให้ สำเร็จ เพราะ พระองค์ หา ชอบ พระทัย ใน คน เขลา ไม่ จง ทำ ตาม ที่ เจ้า ปฏิญาณ ไว้ เถิด

5ที่ เจ้า จะ ไม่ ปฏิญาณ ก็ ยัง ดี กว่า ที่ เจ้า ปฏิญาณ แล้ว ไม่ ทำ ตาม

6อย่า ให้ ปากขอ ง เจ้า เป็น เหตุ นำ ตัว เจ้า ให้ กระทำ ผิด ไป และ อย่า พูด ต่อหน้า ทูต สวรรค์ ว่า นี่แหละ เป็นความ พลั้งเผลอ เหตุ ไฉน จะ ให้ พระเจ้า ทรง พิโรธ เพราะ เสียง พูด ของ เจ้า แล้ว เลย ทรง ทำลาย การ งาน แห่ง น้ำมือ ของ เจ้า เสีย เล่า

7เพราะว่า เมื่อ ฝัน มาก และ คำ พูด มาก ก็ มี อนิจจัง ต่างๆ ด้วย แต่ เจ้า จง ยำเกรง พระเจ้า เถิด

8ถ้า เจ้า เห็น คน จน ใน เมือง ถูก ข่มเหง ก็ดี เห็น ความ ยุติธรรม และ ความ เที่ยงธรรม เอา ไป เสีย ก็ดี เจ้า อย่า ประหลาด ใจ ใน เรื่อง นั้น ด้วยว่า มี เจ้าหน้าที่ คอย จับตา เจ้าหน้าที่ อยู่ แล้ว ยัง มี ผู้ สูง กว่า อีก ชั้น หนึ่ง จับตา อยู่ เหนือ พวก เขา ทั้งสิ้น

9ยิ่ง กว่า นั้น อีก ผล ประโยชน์ แห่ง แผ่นดิน โลก ก็ อยู่ ที่ เขา เหล่า นั้นทั้ง หมด กษัตริย์ เอง ก็ได้ รับ การ เลี้ยงดู จาก ไร่ นา

10คน รัก เงิน ย่อม ไม่ อิ่ม เงิน และ คน รัก สมบัติ ไม่ รู้จัก อิ่ม กำไร นี่ ก็ อนิจจัง ด้วย

11เมื่อ ของดี เพิ่มพูน ขึ้น คน กิน ก็ มี คับคั่ง ขึ้น คน ที่ เป็น เจ้าของ ทรัพย์ จะ ได้ ประโยชน์ อะไร นอกจาก จะ ได้ ชม เล่น เป็น ขวัญตา เท่านั้น

12การ หลับ ของ กรรมกร ก็ ผาสุก ไม่ ว่า เขา จะ ได้ กิน น้อยหรือ ได้ กิน มาก แต่ ความ อิ่ม ท้อง ของ คน มั่งมี ก็ ไม่ ช่วย เขา ให้ หลับ

13ยัง มี สิ่ง สามานย์ อัน น่า สลด ใจ อีก อย่าง หนึ่ง ที่ ข้าพเจ้า เห็น ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ คือ ทรัพย์สมบัติ ที่ เจ้าของ ได้ เก็บ ไว้ จน เกิด เป็น ภัย แก่ ตน

14และ ทรัพย์สมบัติ นั้น สูญ เสีย ไป โดย เรื่อง ยาก ลำบาก อัน ชั่ว ร้าย และ เขา ให้ กำเนิด บุตร ชาย คน หนึ่ง แต่ ไม่ มี อะไร ใน มือ เขา

15เขา ได้ คลอด มา จาก ครรภ์ มารดา ฉันใด เขา จะ กลับ ไป อย่าง เปลือย เปล่า เช่น เดียว กับ ที่ เขา มา ฉันนั้น และ เขา จะ เอา อะไร ซึ่ง เป็น ผล จาก หยาด เหงื่อ แรงงาน ของ เขา ติดมือ ไป ไม่ ได้ เลย

16นี่ เป็น สิ่ง สามานย์ อัน น่า สลด ใจ อีก คือ เขา ได้ เกิด มา อย่างไร เขา ก็ ต้อง ไป อย่าง นั้น เขา จะ ได้ ประโยชน์ อะไร เล่า ที่ เขา ได้ ลงแรง เพื่อ ลมแล้ง

17อนึ่ง เขา รับประทาน อยู่ ใน ความ มืด ตลอด ปี เดือน ของ เขา เขา มีค วาม ทุกข์ อย่าง สาหัส และ มี โทโส พร้อม กับ ความ เจ็บไข้

18ดูเถิด ที่ ข้าพเจ้า เห็นดี และ สมควร คือ ให้ กิน และ ดื่ม กับ ปรีดา ใน ผล ดี แห่ง บรรดา กิจการ ของ ตน ที่ ตน กระทำ ภาย ใต้ ดวง อาทิตย์ ตลอด ปี เดือน แห่ง ชีวิต ของ ตน ที่ พระเจ้า ทรง ประทาน แก่ ตน เพราะ การ นี้ แหละ เป็น ส่วน ของ ตน

19อนึ่ง ทุกๆ คน ที่ พระเจ้า ทรง ประทาน ทรัพย์สมบัติ และ ความ มั่งคั่ง ให้ ก็ได้ ทรง โปรด ให้ มี อำนาจ รับประทาน ของ เหล่า นั้น ได้ รับ ส่วน ของ ตน และ ยินดี ปรีดา ใน การ งาน ของ ตน ได้ นี่แหละ เป็น ของ ประทาน จาก พระเจ้า

20เขา จะ ได้ ไม่ ต้อง นึกถึง ปี เดือน แห่ง ชีวิต ของ ตน มาก เพราะ พระเจ้า ทรง ตอบ เขา ใน สิ่ง ที่ ให้ ใจ เขา ปีติ ยินดี

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →