Romans 11

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Дык пытаюся: Няўжо адкінуў Бог народ свой! Ніякім чынам! Бо і я Ізраэлец з насеньня Абрагама, з пакаленьня Бэн’яміна.

2Не адкінуў Бог народу свайго, які раней выбраў. Ці ня ведаеце, што Пісаньне кажа аб Гальяшу, як ён скардзіцца Богу на Ізраэля:

3“Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі, аўтары Твае паразвальвалі, застаўся я толькі адзін, і маю душу шукаюць”.

4Ды як гучаў яму адказ Божы? “Пакінуў Я сабе сем тысяч мужоў, каторыя не ўкленчылі перад Баалам”.

5Так вось і ў наш час захавалася Астача, выбраная ласкай.

6А калі з ласкі, дык не за ўчынкі, інакш вось ласка не была б ужо ласкай.

7Дык што ж? Чаго шукаў Ізраэль, таго не атрымаў, дасягнулі толькі выбраныя, а іншыя асьлеплі,

8як напісана: “Даў ім Бог духа дрымоты, вочы, каб ня бачылі, і вушы, каб ня чулі, аж па сёньняшні дзень”.

9І Давід кажа: “Хай стол іх станецца ім сілом, і пасткаю, і спакусаю ды адплатаю ім.

10Хай вочы іх зацьмяцца, каб ня бачылі, а хрыбет іх хай сагнецца назаўсёды.

11Дык пытаю: Ці ж бы яны спатыкнуліся, каб упасьці? Ніякім чынам! Але іхні ўпадак стаўся для паганаў збаўленьнем, каб прынукнуць іх да руплівасьці.

12Калі іх упадак стаўся багацьцем для сьвету, і паніжэньне іх — узбагачэньнем паганам, дык тым больш іх поўня.

13Вам жа, паганам, кажу: Пакуль застаюся апосталам паганаў, ганаруся сваёй паслугай,

14у той надзеі, што можа выклічу руплівасьць сваіх сваякоў паводле цела і хоць некаторых прывяду да збаўленьня.

15Бо калі іх адкід прынёс сьвету прымірэньне, то чым жа будзе іх прыняцьцё, калі не жыцьцё памёршых.

16Бо калі рашчына сьвятая, дык і цеста, і калі корань сьвяты, то і галіны.

17Калі ж некаторыя галіны былі адламаныя, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ды разам (з іншымі галінамі) з тым самым коранем злучаны, роўна з іншымі карыстаўся аліўнымі сокамі,

18дык не ганарыся адносна тых галінаў, бо калі будзеш вывышацца, то ведай, што не ты ажыўляеш корань, але ён цябе.

19Можа скажаш: “Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены”.

20Слушна; адламалі іх дзеля недаверства, а ты трымаешся верай. Таму не вывышайся, але сьцеражыся.

21Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.

22Дык уважай на дабрату ды суровасьць Божую: на суровасьць адносна тых, што ўпалі, і дабрату Божую да цябе, калі толькі вытрываеш у гэтай дабраце, бо інакш і ты будзеш адкінуты.

23Але і яны, калі ня будуць трываць у недаверстве, будуць ушчэплены, бо Бог мае моц ізноў іх ушчапіць.

24Бо калі быў ты адсечаны ад прырднай табе аліўнай дзічкі і насупраць прыродзе ўшчэплены ў добрую аліўку, дык тым лягчэй могуць быць прышчэплены ў сваю аліўку тыя, каторыя да яе з прыроды належаць.

25Не хачу, браты, каб вы ня ведалі гэтае таямніцы, каб вы не лічылі сябе залішне мудрымі, бо сьляпата дакранула Ізраэля толькі часткова, пакуль увойдзе поўня паганаў.

26І тады ўвесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: “Прыйдзе з Сыёну Выбавіцель, Ён адверне бязбожнасьць ад Якуба.

27Ды гэта будзе Мой запавет з імі, калі здыму з іх грахі іхнія”.

28Паводле Эвангельля яны — ворагі для вас, а паводле выбранства — умілаваныя дзеля бацькоў.

29Бо дары і пакліканьне Божае нязьменныя.

30Як і вы калісьці ня верылі Богу, а цяпер даступіліся міласэрдзя дзеля іх няверства,

31так і яны цяпер сталіся непаслухмянымі дзеля аказанага вам міласэрдзя, каб і самі маглі атрымаць міласэрдзе.

32Бо замкнуў Бог ўсіх у непаслухмянасьць, каб усім аказаць сваё міласэрдзе.

33О, глыбіня багацьця, і мудрасьці, і веданьня Божага! Як недасьледныя суды Ягоныя і не прасочаны шляхі Ягоныя!

34Бо хто калі пазнаў думку Госпада? Або хто быў дарадчыкам Ягоным?

35Або хто першы адарыў Яго, каб Ён меў каму аднагарадзіцца?

36Бо ўсё ад Яго, праз Яго і ў Яго. Яму хвала ў вякі! Амэн.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →