Romans 9

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Праўду кажу ў Хрысьце, не хлушу, сьведчыць аб гэтым маё сумленьне ў Духу Сьвятым,

2што адчуваю вялікі смутак і няспынны боль у сэрцы маім.

3Я бо гатовы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў маіх, родных мне паводле цела,

4якія ёсьць Ізраэльцы, маючыя ўсынаўленьне і хвалу, і запавет, і законы, і служэньне (Богу) ды абяцаньні,

5да якіх належаць бацькі, і з якіх Хрыстос паводле цела, які ёсьць па-над усімі, Бог багаслаўлены ў вякі вечныя. Амэн.

6Гэта ня значыць, што Слова Божае ня зьдзейсьнілася. Бо ня ўсе, што з Ізраэля — Ізраэльцы.

7Ды ня ўсе нашчадкі Абрагама яго сыны, але: “Ад Ізаака будзе названа тваё патомства”.

8Гэта значыць, што не сыны паводле цела ёсьць сынамі Божымі, але сыны абяцаньня лічацца патомствам;

9слова ж абяцаньня такое: “Прыйду ў той самы час, і Сара будзе мець сына”.

10Ды ня толькі яна, але і Рэбэка пачала за адзін раз (блізьняты) ад бацькі нашага Ізаака.

11Калі яны былі яшчэ не народжаны ды нічога не ўчыніўшы: ані дабра, ані зла, каб зьдзейсьніўся Божы намер выбраньня,

12не дзеля ўчынкаў, але з волі Клікаючага: “Старэйшы будзе служыць малодшаму”,

13як напісана: “Якуба ўзьлюбіў, а Эзава зьненавідзеў”.

14Што скажам на гэта? Няўжо Бог несправядлівы? Ніякім чынам!

15Ён бо кажа Майсею: “Я пашкадую таго, каго захачу пашкадаваць, ды буду міласьцівы таму, каму захачу быць міласьцівым”.

16Гэта залежыць ані ад таго, хто хоча, ані ад таго, хто намагаецца, але ад Бога міласэрнага.

17Бо ў Пісаньні кажа (Бог) фараону: “Дзеля таго Я захаваў цябе, каб паказаць на табе магутнасьць сваю, ды каб слаўлена было імя Маё па ўсёй зямлі”.

18Дык, каго хоча, шкадуе, і каго хоча, робіць жорсткім.

19Дык можа скажаш мне: “Чаму тады вінаваціць? Хто бо зможа супрацівіцца волі Ягонай?”

20Чалавеча! Хто ты такі, каб мог спрачацца з Богам? Ці ж можа посуд гліняны пытацца ў таго, хто яго зьляпіў: “Чаму ты мяне такім зьляпіў?”

21Ці ж ганчар ня мае ўлады, каб з таго самога месіва зрабіць адну пасудзіну для пачэснага ўжытку, а другую — для простага ўжытку?

22Што ж, калі Бог, хочучы паказаць гнеў свой або выявіць магутнасьць сваю, з вялікім цярпеньнем ашчаджаў начыньні гневу, прызначаныя на загубу,

23ды, каб выявіць багацьце хвалы сваёй над начыньнямі міласэрдзя, каторыя наперад прыгатаваў на хвалу,

24адносна нас, каторых паклікаў ня толькі з-пасярод Юдэяў, але таксама з-паміж паганаў?

25Як кажа пра гэта ў Осіі: “Ня Мой народ назаву Маім народам, а Нялюбую — Любай”.

26І на тым месцы, дзе ім было сказана: “Вы — ня Мой народ, там называны будуць сынамі Бога жывога”.

27А Ісая вясьціў пра Ізраэля: “Хоць бы лік сыноў Ізраэля быў як пясок, (толькі) Астача будзе збаўлена.

28Бо Госпад зьдзейсьніць на зямлі сваё слова рашуча ды без адкладу”.

29І як таксама прадказаў Ісая: “Калі б Госпад Магуцьцяў не пакінуў нам патомства, сталі бы мы як Садома ды былі б падобнымі да Гаморы”.

30Дык што можам сказаць? Што пагане, якія не спаганялі справядлівасьці, атрымалі справядлівасьць, але справядлівасьць з веры.

31А Ізраэль, спаганяючы закон справядлівасьці, да закону не дайшоў.

32Чаму? Бо спаганяў справядлівасьць ня з веры, але з ўчынкаў. Яны спатыкнуліся аб камень спатыкненьня,

33як напісана: “Вось жа кладу на Сыёне камень спатыкненьня і скалу згаршэньня. Хто верыць у Яго, ня будзе асаромлены”.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →