2 Corinthians 12

Welsh 1567 (Testament Newydd a'r Salmau 1567 (William Salesbury))

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1NYd lles y mi yn ddiau ymhoffy: cā ys dauaf ar weledigaethae a’ datcuddiedigaetheu yr Arglwydd.

2Mi adwaen ddyn yn‐Christ er ys rhagor i bedair blynedd ar ddec, (pa vn oedd ai yn y corph, ny wn, ai allan o’r corph, ny wn: Duw a wyr) yr hwn a gymerwyt‐y‐vyny dd yd y drydedd nef.

3A’ mi adwaen gyfryw ddyn (ai yn y corph, ai allan o’r corph, ny wn: Duw a wyr)

4y gymeryd ef y vyny dd i Paradwys, ac iddo glybot geiriae an d ywedadwy, yr ei ny d rrydd i ddyn ei llavaru.

5O’r cyfryw vn yr ymhoffaf, o hanof vyhun nyd ymhoffaf, oddieithr o’m gwendid æ.

6Can ys pe ’s ymhoffwn, ny vyddwn ynvyt: can ys dywedaf y gwir ionedd, eithr eiriachaf, rac y neb dybiet am danaf uch law hyn a wyl vod ynof, neu a glyw genyf.

7A’ rrac tra ymdderchaf ael o hanof gan arbenigrwydd y datguddiegaethae, e roddwyt i mi bingyn yn y cnawt, cenad Satan im cernodio, rac tra ymdderfaf æl o hanof.

8Am y peth hwn mi a atolygais yr Arglwyð dairglwaith, ar vot iddo ymadael a mi.

9Ac ef a ddyvot wrthyf, Digon yti vy rhat i: can ys vy‐nerth i a berffeithir trwy wendit. Llawē iawn gan hyny yr ymhoffaf vi yn hytrach yn vy‐gwendid æ, val y trico nerth Christ ynof.

10Can hyny ydd ymddigrif h a vi yn‐gwendid æ, mewn am p archion, mewn ang h enion, yn ymlidiae, yn‐cyfyngder æ er mwyn Christ: can ys pan wyf wan, yno ddwyf gadarn.

11Ynfyd oeðwn ymffrostio: chwi chwi am cym p ellawð: can ys dylyeswn i gahel vy‐canmol genychwi: can ys yn‐ d im nyd oeddwn is elach na’r gwir bennaf Apostolion, cyd nad wyf ddim.

12Arwyddion Apostolieit a weithredwyt yn ych plith chwi gā vawr ammynedd, gan arwyddion, a’ rhyveðodae, a’ nerthoc‐weithredoedd.

13Can ys pa beth yw, ar oeddech vvi yn is elach nac Ecclesi dd eraill, odieithr na vum ðiogswrth‐arnoch? maddeuwch i mi hyn o gam vvedd.

14Wely, y drydedd waith vy vi yn parot y ddyvot atoch, ac eto ny byðaf-ðiog‐ormesol‐arnoch: can na cheisiaf yr pethe sydd yddoch, anyd chvvy chwi: can na ðylyei y plant cascly da ir tadeu, anyd y tadeu ir plant.

15A’ my vi yn llawenaf olla draulia, ac a ymdrauliaf dros eich eneidieu: cyd po vwyaf ich caraf, lleiaf im cerir.

16Eithr bid na phwyseis arnoch: er hyny can vy‐bot yn gall mi a’ch delhiais a dichell.

17A hudais i chwi am ych da drwy neb or ei a dd anvonais atoch?

18Mi ddesyfais ar Titus, a chyd ac ef yd anvonais vrawt: a hudodd Titus chwi am ddim och da? any rodiesam yn yr vnryw yspryt? any rodiesam yn yr vn ryw lwybrae?

19Trachefn, a dyby g wch vvi may ymguso di ydd ym ni wrthych? ydd ym yn dywedyt rac bron Duw yn‐Christ. Eithyr gvvneuthur ydd ym bop peth, vy gcaredigion, er adailadaeth i chwi.

20Can ys ofny ’rwyf rac pan ðelwyf, na’ch caffwy yn gyfryw rei ac a vynnwn: ac im ceffir inheu y chwi theu yn gyfryw vn ac ny vynnech, a’ rrac bot ymryson, cenivgenu, dig ofein cynnenneu, goganeu ym husting eu, ymchwyddo ac ancydvot.

21Mae arna vi ofn rrac pan ddelwyf drachefn, vot i’m Duw vyngestwng yn eich plith, a’ dwyn galar dros lawer yr ei a bechasant eisius, ac ny chymer e sont ediueirwch am yr aflendit, a’r godinep, a’ nwyfiant, a wnaethant.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →