Ezekiel 38

Persian Bible (FACB) 2005 - Persian Contemporary Bible

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →

1اين پيغام نيز از جانب خداوند به من رسيد: «ای انسان خاكی، رو به سرزمين ماجوج كه در سمت شمال است بايست و بضد جوج، پادشاه ماشک و توبال پيشگويی كن. به او بگو كه خداوند می‌فرمايد: «من بضد تو هستم.

4قلاب در چانه‌ات می‌گذارم و تو را به سوی هلاكت می‌كشم. سربازان پياده و سواران مسلح تو بسيج شده، سپاه بسيار بزرگ و نيرومندی تشكيل خواهند داد.

5پارس، كوش، و فوط هم با تمام سلاحهای خود به تو خواهند پيوست.

6تمام لشكر سرزمين جومر و توجرمه از شمال، و نيز بسياری از قومهای ديگر، به تو ملحق خواهند شد.

7ای جوج، تو رهبر آنها هستی، پس آماده شو و تدارک جنگ ببين!

8«پس از يک مدت طولانی از تو خواسته خواهد شد كه نيروهای خود را بسيج كنی. تو به سرزمين اسرائيل حمله خواهی كرد، سرزمينی كه مردم آن از اسارت سرزمين‌های مختلف بازگشته و در سرزمين خود در امنيت ساكن شده‌اند؛

9ولی تو و تمام هم‌پيمانانت سپاهی بزرگ تشكيل خواهيد داد و مثل طوفانی سهمگين بر آنها فرود خواهيد آمد و مانند ابری سرزمين اسرائيل را خواهيد پوشاند.»

10خداوند می‌فرمايد: «در آن هنگام تو نقشه‌های پليدی در سر خواهی پروراند؛

11و خواهی گفت: «اسرائيل يک مملكت بی‌دفاع است و شهرهايش حصار ندارند! به جنگ آن می‌روم و اين قوم را كه در كمال امنيت و اطمينان زندگی می‌كنند، از بين می‌برم!

12به آن شهرهايی كه زمانی خراب بودند، ولی اينک آباد گشته و از مردمی پر شده‌اند كه از سرزمينهای ديگر بازگشته‌اند، حمله می‌كنم و غنايم فراوان بدست می‌آورم و بسياری را اسير می‌كنم. زيرا اكنون اسرائيل گاو و گوسفند و ثروت بسيار دارد و مركز تجارت دنياست.»

13«مردم سبا و ددان، وتجار ترشيش به تو خواهند گفت: «آيا با سپاه خود آمده‌ای تا طلا و نقره و اموال ايشان را غارت كنی و حيواناتشان را با خود ببری؟»

14خداوند به جوج می‌فرمايد: «زمانی كه قوم من در مملكت خود در امنيت زندگی كنند، تو بر می‌خيزی و

15با سپاه عظيم خود از شمال می‌آيی و مثل ابر زمين را می‌پوشانی. اين، در آيندۀ دور اتفاق خواهد افتاد. من تو را به جنگ سرزمين خود می‌آورم، ولی بعد در برابر چشمان همه قومها تو را از ميان برمی‌دارم تا به همۀ آنها قدوسيت خود را نشان دهم و تا آنها بدانند كه من خدا هستم.»

17خداوند می‌فرمايد: «تو همانی كه مدتها پيش توسط خدمتگزارانم يعنی انبيای اسرائيل در باره‌ات پيشگويی كرده، گفتم كه بعد از آنكه سالهای بسيار بگذرد، تو را به جنگ قوم خود خواهم آورد.

18اما وقتی برای خراب كردن مملكت اسرائيل بيايی، خشم من افروخته خواهد شد.

19من با غيرت و غضب گفته‌ام كه در آن روز در اسرائيل زلزلۀ مهيبی رخ خواهد داد.

20و در حضور من تمام حيوانات و انسانها خواهند لرزيد. صخره‌ها تكان خواهند خورد و حصارها فرو خواهند ريخت.

21من كه خداوند هستم می‌گويم تو را ای جوج، به هر نوع ترسی گرفتار خواهم ساخت و سربازان تو به جان هم افتاده، يكديگر را خواهند كشت!

22من با شمشير، مرض، طوفانهای سهمگين و سيل‌آسا، تگرگ‌های درشت و آتش و گوگرد با تو و با تمام سربازان و هم‌پيمانانت خواهم جنگيد.

23به اين طريق عظمت و قدوسيت خويش را به همۀ قومهای جهان نشان خواهم داد و آنها خواهند دانست كه من خداوند هستم.»

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →