Isaiah 48

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 47 Jump to: Chapter 49 →

1ای خاندان یعقوب این را بشنوید! ای شما که به نام اسرائیل خوانده می‌شوید، و از نسل یهودایید؛ ای کسانی که به نام خداوند سوگند یاد می‌کنید، و خدای اسرائیل را می‌خوانید، اما نه در صداقت و راستی.

2زیرا خویشتن را شهروندان شهر مقدس می‌خوانید، و مدعیِ تکیه بر خدای اسرائیلید که نامش خداوند لشکرهاست.

3«اما من رویدادهای پیشین را از قدیم خبر دادم؛ از دهان من صادر شدند و آنها را اعلام کردم؛ سپس به‌ناگاه آنها را به عمل آوردم، و واقع شدند.

4زیرا می‌دانستم که چه سخت‌دل هستی، و گردن آهنین و پیشانی برنجین داری!

5پس آنها را از قدیم به تو خبر دادم، و پیش از رخ دادن، بر تو اعلام داشتم، مبادا بگویی: ”بتهایم اینها را به عمل آورده‌اند، و تمثالهای تراشیده‌ام و بتهای ریخته شده‌ام آنها را مقرر داشته‌اند.“

6حال دربارۀ این امور شنیدی؛ پس بر آنها چشم بدوز! آیا آنها را بیان نخواهی کرد؟ از این پس چیزهای تازه بر تو اعلام می‌کنم، چیزهای نهان را که از آنها آگاه نبوده‌ای.

7هم‌اکنون آفریده می‌شوند، نه در ایام قدیم، و تو تا به امروز دربارۀ آنها نشنیده بودی؛ پس نمی‌توانی بگویی: ”البته آنها را می‌دانستم.“

8تو هرگز نشنیده و هرگز ندانسته‌ای، و گوش تو از قدیم باز نشده است؛ زیرا می‌دانستم که چقدر خیانتکاری، و از بدو تولد عِصیانگر خوانده شده‌ای.

9به‌خاطر نام خویش خشم خود را به تعویق خواهم افکند، و به سبب ستایش خویش آن را مهار خواهم کرد تا تو را منقطع نسازم.

10اینک تو را تصفیه کردم، اما نه چون نقره؛ و تو را در کورۀ مصیبت آزمودم.

11به‌خاطر خودم چنین می‌کنم، آری تنها به‌خاطر خودم؛ زیرا چرا باید نام من بی‌حرمت شود؟ من جلال خویش را به دیگری نخواهم داد.

12«ای یعقوب بشنو، و ای اسرائیل که تو را فرا خوانده‌ام! من او هستم؛ من اوّلم و من آخر.

13دست خود من بود که بنیان زمین را نهاد؛ دست راست من بود که آسمانها را گسترانید. چون آنها را می‌خوانم، با هم به پا می‌خیزند.

14«پس همگی گرد هم آیید و گوش فرا دهید! کدام یک از بتها اینها را اعلام کرده است؟ آن که خداوند دوستش می‌دارد، خشنودی او را بر ضد بابِل عملی خواهد ساخت، و بازوی او بر کَلدانیان فرود خواهد آمد.

15من سخن گفته‌ام، آری من؛ و او را فرا خوانده‌ام. من او را آوردم، و او در راه خویش کامیاب خواهد شد.

16نزدیک من آیید و این را بشنوید: از آغاز، من در نهان سخن نگفته‌ام؛ از زمانی که این پدید آمد، من حضور داشته‌ام.» و اکنون خداوندگارْ یهوه مرا و روح خود را فرستاده است.

17خداوند که ولیّ تو و قدوس اسرائیل است، چنین می‌فرماید: «من یهوه خدای تو هستم، که تو را به آنچه به سود توست تعلیم می‌دهم، و در طریقی که باید بروی هدایتت می‌کنم.

18کاش که به فرامین من توجه می‌کردی! آنگاه سلامتی تو همچون نهر، و پارسایی تو همچون امواج دریا می‌بود.

19نسل تو همچون ریگ، بی‌شمار، و فرزندانت همچون دانه‌های آن می‌بودند؛ نامشان هرگز منقطع نمی‌شد و از حضور من نابود نمی‌گشت.»

20از بابِل به در آیید! از میان کَلدانیان بگریزید! با فریادهای شادی این خبر را اعلام کنید و آن را تا به کرانهای زمین منتشر ساخته، بگویید: «خداوند خادم خویش یعقوب را فدیه داده است.»

21آنگاه که ایشان را در بیابان رهبری کرد، هرگز تشنگی نکشیدند؛ از صخره برا‌یشان آب جاری ساخت؛ صخره را شکافت و آب فوران کرد!

22اما خداوند می‌گوید: «شریران را سلامتی نیست.»

← Chapter 47 Jump to: Chapter 49 →