1 Corinthians 13

Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1Dá labhrainn le teangthachaibh daoine agus aingeal, gan grádh bheith agam, ní fhuilim acht mar bhéadh prás ag fuaimniú, nó ciombal ag cluigíneacht.

2Agus dá mbéadh buaidh na fáidheadóireachta agam, agus dá dtuiginn gach rúindiamhair agus gach eolas, agus dá mbéadh gach creideamh agam ar mhodh go bhféadfainn sléibhte d’aistriú, agus mé bheith gan grádh, atáim gan éifeacht.

3Agus dá mbronnainn mo mhaoin shaoghalta chum na boicht do chothú, agus dá dtabharainn mo chorp d’á loscadh, gan grádh bheith agam, ní fhuil tairbhe dá laighead agam d’á bhárr.

4Atá an grádh foighdeach, deaghchroidhtheach; ní ghlacann sé formad; ní dhéanann an grádh maoidhmheachas ná baothghlór;

5ní dhéanann sé mí‐ghreann, ní loirgeann sé a leas féin, ní fhuil sé so‐bhrostuighthe chum feirge,

6ní ghlacann sé droch‐amhras, ní dhéanann sé gáirdeachas mar gheall ar an éagcóir, acht ghníonn sé gáirdeachas fá’n bhfírinne;

7foidhnigheann sé le gach nidh, creideann sé an uile nidh, cuireann sé muinighin as gach uile nidh, fulaingeann sé an uile nidh.

8Ní chliseann ar an ngrádh am ar bith: acht má tá tarngairí ann, tiocfaidh siad chum críche; má tá teangthacha ann, curfar deireadh leo; má tá eolas ann, rachaidh sé ar ceal.

9Óir ní fhuil acht eolas neamh‐chruinn againn, agus is fáidheadóireacht neamh‐chruinn do‐ghnímíd:

10acht nuair thiocfas foirbhtheacht i gcrích, curfar deireadh leis an nidh atá neamh‐iomlán.

11Nuair do bhíos im’ leanbh, do labhras nós leinbh, do thuigeas mar thuigfeadh leanbh, is ciall leinbh do bhí agam: acht ar mbeith im’ fhear dom, do bhíos réidh le neithibh leanbhaidhe.

12Óir chímíd anois mar bhéadh go doiléir i scathán; acht chífimíd éadan a chéile an t‐am sin: anois atá aithne neamh‐chruinn againn, acht aithneochad an t‐am sin fá mar aithnightear mé féin.

13Anois fanann na trí neithe seo, an creideamh, an dóchas agus an grádh: acht an nidh is mó díobh is é an grádh é.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →