1 Corinthians 15 — Irish 1951 (Tiomna Nua 1951 (de Siúnta))

6don dáréag ’n‐a dhiaidh sin; gur taidhbhrigheadh é ’n‐a dhiaidh sin do thuilleadh agus cúig céad bráthair i n‐éinfheacht, go bhfuil an chuid is mó aca ’n‐a mbeathaidh fós, acht go bhfuil cuid eile aca tuitthe fá shuan.

7’N‐a dhiaidh sin taidhbhrigheadh é do Shéamas,

8annsin do na h‐abstalaibh uile; agus san deireadh, taidhbhrigheadh é dhamh‐sa, mar dhuine rugadh i n‐antráth.

9Óir is mise an té is lugha de na h‐abstalaibh, nach fiú mé ainm abstail do thabhairt orm, de bhrigh go ndearnas géirleanmhain ar eaglais Dé.

10Acht is tré ghrása Dé atáim mar atáim; agus an grása do bronnadh orm, ní fríth gan éifeacht é; acht is mó an saothar do‐rinneas‐sa ’ná rinne siad uile: gidh nach mise do‐rinne, acht grása Dé do bhí liom.

11Acht cia aca mise nó iad‐san, is mar sin do‐ghnímid seanmóireacht, agus is mar sin do chreideabhair‐se.

12Anois, má fógarthar Críost gur éirigh sé ó na marbhaibh, cionnas adeir cuid agaibh nach bhfuil aiséirghe na marbh ann?

13Muna bhfuil aiséirghe na marbh ann, níor éirigh Críost fós:

14agus munar éirigh Críost, atá ár bhfógairt gan éifeacht, tá bhur gcreideamh‐sa gan bhrigh, leis.

15Agus do‐gheibhtear sinne bheith ’n‐ár bhfianaidhthibh bréige ar son Dé; de chionn go dtugamar fiadhnaise i dtaobh Dé gur thóg sé Críost: an té nár thóg sé; má’s fíor nach dtógtar na mairbh.

16Óir muna dtógtar na mairbh, níor tógadh Críost féin fós:

17agus munar tógadh Críost, atá bhur gcreideamh gan éifeacht; atá sibh ’n‐bhur bpeacaidhibh i gcómhnaidhe.

18Mar an gcéadna na daoine atá tuitthe fá shuan i gCríost, atá siad caillte.

19Má’s san tsaoghal so amháin atá dóchas as Críost againn, is sinne na daoine is truaighe ar bith.

20Acht anois atá Críost éirighthe ó na marbhaibh, is é céad‐toradh na ndaoine atá fá shuan é.

21Óir fá mar tháinig an bás tríd an duine, tríd an duine is eadh, leis, tháinig an aiséirghe ó na marbhaibh.

22Óir amhail mar gheibheann gach uile dhuine bás i nÁdhamh, mar an gcéadna is eadh aithbheochar gach uile dhuine i gCríost.

23Acht gach duine ’n‐a sheal féin: Críost mar chéadtoradh; ’n‐a dhiaidh sin na daoine is le Críost, nuair thiocfas sé.

24Annsin an deireadh, nuair thiubhras sé an ríoghacht suas do Dhia, an tAthair; nuair chuirfeas sé gach ceannas agus gach ughdarás agus cumhacht ar ceal.

25Óir caithfidh sé bheith ’n‐a righ nó go gcuiridh sé a náimhde uile fá n‐a chosaibh.

26Is é an bás an námha dheiridh cuirfear ar ceal.

27Óir do chuir sé gach uile nidh fá smacht fá n‐a chosaibh. Acht nuair adeir sé, Atá gach uile nidh curtha fá smacht, is léir nach mbaineann sin leis an té do chuir gach uile nidh fá n‐a cheannas.

28Agus nuair bhéas gach uile nidh fá n‐a cheannas, annsin is eadh bhéas an Mac féin fá cheannas an té do chuir gach uile nidh fá n‐a cheannas, ar mhodh go mbéidh Dia ’n‐a uile nidh do chách.

29Munarbh é sin é, créad dhéanfas na daoine baistear ar son na marbh? Muna n‐aiséirigheann na mairbh ar chor ar bith, cad chuige a mbaistear iad ar a son?

30cad chuige dhúinne seasamh i nguais gach uair?

31Dearbhuighim, a bhráithre, ar an mbród atá agam asaibh i nÍosa Críost ár dTighearna, go bhfaighim bás gach lá.

32Má’s ar nós daoine do throideas le h‐ainmhidhthibh allta i nEiféis, créad é a thairbhe dhom? Muna n‐aiséirigheann na mairbh, ithimís agus ólaimís óir do‐gheobhaimíd bás i mbáireach.

33Ná mealltar sibh: Truailligheann drochch‐uideachta deagh‐bhéasa.

34Dúisighidh chum fíréantachta, agus ná déanaidh peacadh: óir atá cuid agaibh atá gan eolas ar Dhia: deirim an méid seo chum náire do chur oraibh.

35Acht atá daoine ann adéarfas, Cionnas aiséirigheann na mairbh? agus cia an saghas cuirp ’n‐a dtagann siad?

36A dhuine dhith‐céillidhe, an síol chuireas tú féin, ní beodhuightear é muna n‐éagann sé:

37agus an nidh shíolchuireas tú, ní h‐é an corp bhéas ann chuireas tú acht gráinne lom cruithneachtan, b’fhéidir,

38nó arbhair áirithe eile: acht do‐bheir Dia corp dó do réir a roghan féin, agus do‐bheir sé a chorp féin do gach síol.

39Ní h‐ionann le chéile an uile shaghas feola: acht atá feoil ar leith ag daoinibh, agus feoil ar leith ag ainmhidhthibh, agus feoil ar leith ag éanachaibh, agus feoil ar leith ag an iasc.

40Atá cuirp neamhdha ann, agus cuirp thalmhaidhe, leis: acht is nidh amháin ar leith áilne an chuirp neamhdha, agus nidh amháin eile áilne an chuirp thalmhaidhe.

41Atá áilne ar leith ag an ngréin, agus áilne ar leith ag an ngealaigh, agus áilne ar leith ag na réaltaibh; óir atá malairt áilne ag réaltaibh le réaltaibh eile.

42Mar sin d’aiséirghe an chuirp. Curtar an corp ’n‐a nidh truaillidhe: éirigheann sé ’n‐a nidh neamhthruaillidhe:

43curtar é i n‐easonóir; éirigheann sé i nglóir: curtar é i laige; éirigheann sé i neart: curtar é mar chorp nádúrtha;

44éirigheann sé mar chorp spioradálta. Má tá corp nádúrtha ann, atá corp spioradálta ann, leis.

45Mar atá scríobhtha, An chéad duine, Ádhamh, ba anam beo é go dtugadh an bheatha dhó; an tÁdhamh deireannach, is é do‐bheir an bheatha uaidh.

46Acht ní h‐é an nidh spioradálta ba thúisce do bhí ann, acht an nidh nádúrtha; an nidh spioradálta ’n‐a dhiaidh sin.

47Ó’n talamh do’n chéad duine, talmhaidhe: ó neamh do’n dara duine.

48Mar tá an duine talmhaidhe, is mar sin atá an mhuinntear thalmhaidhe: agus mar tá an duine neamhdha, is mar sin atá an mhuinntear neamhdha.

49Agus fá mar bhíomar i gcosamhlacht an duine thalmhaidhe, béidhmíd i gcosamhlacht an duine neamhdha, leis.

50Is é rud adeirim, a bhráithre, nach bhféadann feoil agus fuil oidhreacht ríoghachta Dé d’fhágháil; agus nach mbíonn an truailleacht ’n‐a h‐oidhre ar an neamhthruailleacht.

51Féach, innisim diamhar‐rún daoibh: Ní chodlóchaimíd uile, acht curfar malairt crotha orainn;

52i móiméad, le sméideadh súile, le glór an stuic deiridh; óir séidfidh an stoc, agus éireochaidh na mairbh neamhthruaillidhe, agus athróchar sinn.

53Óir ní foláir do’n chorp truaillidhe neamhthruailleacht do chur uime, agus do’n chorp so‐mharbhtha do‐mharbhacht do chur uime.

54Agus nuair chuirfeas an corp truaillidhe neamhthruailleacht uime, tiocfaidh chum críche an focal atá scríobhtha, Atá an bás sloigthe i mbuaidh.

55A bháis, cá bhfuil do bhuaidh?

56A bháis, cá bhfuil do chealg? Is é an peacadh cealg an bháis; agus is é an dlighe neart an pheacaidh.

57Acht buidheachas le Dia do‐bheir an bhuaidh dhúinn tríd ár dTighearna Íosa Críost.

58Uime sin, a bhráithre ionmhaine, bidhidh diongbhálta, do‐chorruighthe, lán‐dícheallach i gcómhnaidhe i ngnó an Tighearna, agus a fhios agaibh nach bhfuil bhur saothar san Tighearna gan toradh.