Song of Solomon 4

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1—Si que es belida, miña amada, si que es belida! Os teus ollos son pombiñas por entre o teu veo. Os teus cabelos, un fato de cabuxas que baixan serpeando do monte Galaad;

2os teus dentes, grea de ovellas tosquiadas subindo de se lavar, todas elas preñadas de xemelgos e ningunha hai maniña.

3Cal fita carmesí son os teus labios, é doce a túa fala; metades de granada as túas meixelas por entre o teu veo.

4Atalaia davídica é o teu pescozo, ben fornecida de ameas; mil escudos van dela pendurados, todas as adargas dos guerreiros.

5Os teus dous peitos son coma dúas crías xemelgas de gacela, a pastar nos lirios.

6Ata que sopre o día e fuxan as sombras hei subir ó monte da mirra, ata o cume do incenso.

7Toda ti es belida, miña amada, non hai en ti lixo ningún.

8Ven do Líbano, noiva! Ven do Líbano, baixa! Deixa o cumio do Amanah, o cimo do Senir e mais o Hermón, as covas dos leóns, o monte das panteras!

9Botáchesme o meigallo, cariño, miña noiva! Botáchesme o meigallo, cunha das túas olladas, cunha das xoias que levas na gorxa!

10Que belos os teus amores, cariño, miña noiva! Canto mellores có viño son os teus amores, e a túa fragrancia ca todos os aromas!

11Un favo a destilar son os teus labios, noiva! Mel e mais leite hai baixo a túa lingua! O recendo da túa túnica é recendo do Líbano!

12Es ti un horto pechado, cariño, miña noiva. Es ti un horto pechado, unha fonte selada.

13A túa ramaxe é un paraíso de granados, cheo de froitos exquisitos.

14Azafrán, canela e cinamomo, toda madeira de gorentoso fume. O nardo, a mirra, o áloe, coas mellores matas de bálsamo.

15Fonte do meu xardín, manancial de augas vivas que flúen desde o Líbano!

16—Ergue, vento de nordesía! Ven ti, vento galopante! Venteade o meu xardín: que espalle os seus aromas! Que veña o meu amigo ó seu xardín, que coma daquel froito que cobiza!

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →