Song of Solomon 8

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 7 Jump to:

1Quen te me dera coma irmán, criado ós peitos de miña nai! Se te atopase na rúa, poderíache dar un bico e ninguén me aldraxaría.

2Traerte había eu e meterte na casa da que me criou. Daríache a beber un viño mesturado, o doce mosto das miñas granadas.

3Puxo a súa esquerda baixo a miña cabeza, coa súa dereita unha aperta me está a dar.

4Conxúrovos, meniñas de Xerusalén, non espertedes nin desveledes o Amor ata que el queira!

5—Quen é esta que sobe da estepa do brazo xa do seu amigo? —Baixo a maceira esperteite, onde túa nai te deu a luz, onde por ti sufriu quen te xerou.

6Márcame coma un selo no corazón, coma un selo no teu brazo! Pois é rexo coma a morte o Amor, duros coma o Xeol son os celos; son os seus lóstregos coruscar de lume, divina labarada.

7Mil torrentes non o poden amatar nin alagalo a riada. Se alguén quixese dar todo o haber da súa casa en pago do Amor, ben sería escarnecido.

8Temos unha irmanciña que aínda non ten peitos: Que faremos nós da nosa irmá o día en que a veñan pretender?

9Se é coma unha muralla, sobre ela construiremos un amear de prata; se é coma unha porta, contra ela afincaremos un taboado de cedro.

10Son eu unha muralla, son torres os meus peitos, e fíxenme ós seus ollos coma a que porta a paz.

11Salomón tivera unha viña en Baal-Hamón e cedeuna ós parceiros, que lle han arrendar polo froito ata mil siclos de prata.

12O que é a miña viña, sérveme só a min! Para ti os miles, Salomón, e dálles aínda douscentos ós que che gardan as rendas!

13Ti, a que moras nos hortos, os compañeiros están a escoitarte! Faime sentir a túa voz!

14Fuxe, meu amigo, e seméllate á gacela ou ó cervo noviño polos montes de bálsamo!

← Chapter 7 Jump to: