bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Matthew 18
Matthew 18
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 17
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 19 →
1
Ing waktu kuwi para murid pada teka marang Yésus lan takon: “Sapa ta sing gedé déwé ing Kratoné swarga kuwi?”
2
Yésus terus nyeluk botyah tyilik siji, diedekké ing tengahé para murid,
3
lan ngomong: “Sak temené Aku ngomong marang kowé: Yèn kowé ora mratobat lan dadi kaya botyah tyilik iki, kowé ora bakal mlebu ing Kratoné swarga.
4
Dadi sapa sing ngasorké awaké lan dadi kaya botyah tyilik iki, ya kuwi sing gedé déwé ing Kratoné swarga.
5
Uga sapa sing nampani botyah iki awit sangka jeneng-Ku, kuwi Aku sing ditampani.
6
Nanging sapa sing dadi sandungan kanggo salah sijiné botyah tyilik iki, sing pertyaya marang Aku, kuwi luwih betyik dikalungi watu gilingan terus dityemplungké ing segara waé.
7
Tyilaka jagat karo sak kabèhé sandungané. Sandungan kuwi pantyèn kudu ana, nanging tyilaka wong sing njalari tekané sandungan.
8
Yèn tanganmu utawa sikilmu dadi sandungan kanggo kowé, ketoken lan buwangen, awit luwih betyik kanggo kowé, urip karo tangan buntung, tenimbang karo tanganmu lan sikilmu wutuh nanging dityemplungké ing geni langgeng.
9
Lan yèn mripatmu dadi sandungan kanggo kowé, tyukilen lan buwangen sangka awakmu, awit luwih betyik kanggo kowé mlebu karo urip mripat siji tenimbang dityemplungké ing geni neraka karo genep mripatmu.
10
Elinga, aja nganti ngrèmèhké salah sijiné botyah sangka antarané botyah-botyah tyilik iki. Awit Aku ngomong marang kowé: Mulékaté ing swarga tansah pada mandeng marang praupané Bapak-Ku ing swarga. [
11
Nanging tekané Putrané Manungsa kuwi perlu nylametké sing kesasar.”]
12
“Panemumu kepriyé? Yèn ana wong nduwé wedus gèmbèl 100, terus ana siji sing kesasar, apa ora bakal ninggal sing sangang puluh sanga ing pegunungan terus lunga nggolèki wedus gèmbèl sing kesasar mau?
13
Sak temené Aku ngomong marang kowé: Yèn bisa ketemu, kebungahané kanggo wedus gèmbèl sing siji iki ngungkuli tenimbang wedus sangang puluh sanga sing ora kesasar.
14
Mengkono uga karepé Bapakmu ing swarga, yèn salah siji botyah sangka antarané botyah-botyah tyilik iki ilang.”
15
“Yèn sedulurmu nggawé dosa, paranana lan élingna dèwèkan. Yèn nggugu marang omongmu, kuwi tegesé kowé wis ngentasaké sedulurmu.
16
Nanging yèn ora nggugu, kowé ngejaka wong siji utawa loro engkas, supaya awit sangka katerangané seksi loro utawa telu, perkarané terus rampung.
17
Nanging yèn ora gelem manut, pasrahna marang pasamuan. Lan yèn meksa ora manut karo pasamuan, anggepen wong kapir utawa juru pajek.
18
Sak temené Aku ngomong marang kowé: Samubarang sing kok talèni ing ndonya kuwi bakal ketalènan ing swarga lan apa sing kok utyuli ing ndonya kuwi bakal utyul ing swarga.
19
Lan menèh Aku ngomong marang kowé: Yèn sak panunggalmu ing ndonya ana wong loro sing bebarengan njaluk apa waé, penjaluké kuwi bakal dituruti karo Bapak-Ku ing swarga.
20
Awit ing ngendi ana wong loro utawa telu pada nglumpuk ing jeneng-Ku, ing kono Aku ing tengahé.”
21
Sakwisé kuwi Pétrus terus teka lan ngomong marang Panjenengané: “Gusti, yèn sedulur kula nduwé kesalahan marang kula, nganti kaping pira anggèn kula kudu ngapura? Apa nganti kaping pitu?”
22
Yésus nyauri: “Aku ngomong marang kowé: Aja mung kaping pitu, malah nganti kaping pitung puluh kaping pitu.
23
Awit kuwi bab Kratoné swarga kena dipadakké kaya ratu sing gelem itung-itungan karo abdiné.
24
Bareng wiwit itung-itungan, ana wong siji sing nduwé utang 10.000 talénta diadepaké.
25
Awit wong kuwi ora bisa mbayar utangé, ratuné terus ngongkon, supaya wong kuwi uga anak bojoné lan sak kabèhé bandané pada didol kanggo mbayar utangé.
26
Abdi mau terus sujut ing ngarepé ratu lan ngomong: Duh, ratu, supaya anaa kesabaran marang kula, kabèh utang kula arep kula bayar.
27
Ratuné trenyuh ing ati awit sangka welasé marang abdi kuwi, mulané abdiné terus diluwari, utangé dilalèkké.
28
Nanging sak mulihé abdi mau terus kepetuk karo kantyané abdi liyané sing utang marang abdi kuwi 100 dinar, terus dityekel lan ditekek guluné, tembungé: Utangmu sauren!
29
Kantyané abdi mau terus sujut karo ngomong: Kula njaluk sabar ndisik, utang kula arep kula bayar.
30
Nanging sing ngutangi ora ngrèwès, malah kantyané mau terus dilebokné ing pakunjaran nganti mbayar kabèh utangé.
31
Bareng kantya-kantyané pada weruh apa sing kelakon, nganti pada sedih, terus pada teka marang ratuné, nglaporké kabèh apa sing wis kelakon.
32
Ratuné terus ngongkon nyeluk wong mau lan terus diomongi: Hé, abdi sing ala, utangmu sing semono akèhé wis tak lilakké kabèh, awit kowé njaluk memelas marang Aku.
33
Apa kowé ora wajip melasi marang kantyamu, kuwi kaya aku ya wis melasi marang kowé?
34
Ratuné nesu banget. Abdi mau terus dipasrahké marang tukang nyiksa, nganti mbayar utangé kabèh.
35
Semono uga Bapak-Ku ing swarga ya bakal nandangi mengkono kanggo kowé, yèn kowé siji lan sijiné ora gelem ngapura marang kesalahané sedulurmu karo sak kabèhé ati.”
← Chapter 17
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 19 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28