Job 11

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1លោកសូផារ ជាអ្នកស្រុកណា‌អាម៉ា ឆ្លើយឡើងថា៖

2«តើយើងគួរនៅស្ងៀម មិនឆ្លើយតបនឹងពាក្យ‌ពេចន៍ដ៏ច្រើននេះឬ? សំដីរបស់អ្នកពូកែវោហារ មិនមែនធ្វើឲ្យខ្លួនបានសុចរិតទេ។

3ពាក្យព្រោក‌ប្រាជ្ញរបស់អ្នក មិនអាចធ្វើឲ្យមនុស្ស‌ម្នានៅស្ងៀមឡើយ។ បើអ្បកមើល‌ងាយគេ គេក៏ធ្វើឲ្យអ្នកអាម៉ាស់មុខវិញដែរ។

4គាត់មានប្រសាសន៍ថា: “អ្វីៗដែលខ្ញុំនិយាយសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ដូចទ្រង់ជ្រាបស្រាប់ហើយ”។

5ខ្ញុំបន់ឲ្យតែអុលឡោះមានបន្ទូល គឺសូមទ្រង់មានបន្ទូលមកកាន់អ្នក ផ្ទាល់តែម្ដង។

6សូមទ្រង់ថ្លែងប្រាប់អ្នកពីអាថ៌‌កំបាំង នៃប្រាជ្ញា‌ញាណរបស់ទ្រង់ ដែលខ្ពស់លើសការយល់ដឹងរបស់មនុស្ស ពេលនោះ អ្នកនឹងដឹងថា អុលឡោះបំភ្លេចចោលនូវកំហុសមួយផ្នែក របស់អ្នក។

7តើអ្នកអាចស្វែងយល់ជម្រៅពីបំណង របស់អុលឡោះ ឬស្គាល់លក្ខណៈដ៏ប្រសើរឥតខ្ចោះ នៃអុលឡោះដ៏មានអំណាចខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតបានឬទេ?

8លក្ខណៈដ៏ប្រសើរឥតខ្ចោះនេះ ខ្ពស់លើសផ្ទៃមេឃ ហើយជ្រៅជាងស្ថានមនុស្សស្លាប់ទៅទៀត ដែលអ្នកមិនអាចធ្វើ ឬយល់បានឡើយ។

9លក្ខណៈដ៏ប្រសើរឥតខ្ចោះនេះធំជាងផែនដី ហើយទូលាយជាងសមុទ្រទៅទៀត។

10បើទ្រង់មកចាប់អ្នកមានទោស នាំទៅតុលាការ តើនរណាអាចជំទាស់នឹងទ្រង់បាន?

11អុលឡោះស្គាល់មនុស្សឥតបានការយ៉ាងច្បាស់ ទ្រង់ឃើញអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ ដោយមិនបាច់ពិចារណាវែងឆ្ងាយ។

12មនុស្សល្ងី‌ល្ងើប្រែទៅជាមានប្រាជ្ញា លុះត្រាណាតែសេះដុះស្នែង។

13ចំណែកឯអ្នកវិញ ប្រសិនបើអ្នកបែរចិត្តរកអុលឡោះ ហើយលើកដៃអង្វរករទ្រង់

14ប្រសិនបើអ្នកបោះបង់ចោលអំពើអាក្រក់ ដែលអ្នកប្រព្រឹត្ត ហើយដកអំពើទុច្ចរិតចេញពីលំ‌នៅរបស់អ្នក

15នោះអ្នកនឹងអាចងើបមុខឡើងវិញបាន ព្រោះអ្នកគ្មានកំហុសទៀតទេ អ្នកនឹងបានរឹង‌ប៉ឹង ឥតភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ។

16អ្នកនឹងភ្លេចអស់នូវទុក្ខកង្វល់ ដូចទឹកដែលហូរបាត់ទៅ គឺអ្នកនឹងមិននឹកចាំទៀតទេ។

17ជីវិតរបស់អ្នកនឹងបានភ្លឺជាងពន្លឺព្រះ‌អាទិត្យ នៅពេលថ្ងៃត្រង់ទៅទៀត ហើយភាពងងឹតប្រៀបដូចជាពេលអរុណ‌រះ។

18អ្នកនឹងមិនបារម្ភអ្វីសោះឡើយ ព្រោះអ្នកមានសង្ឃឹម។ អ្នកលែងអាម៉ាស់ ហើយអ្នកនឹងសម្រាន្ដយ៉ាងសុខស្រួល។

19ពេលអ្នកសម្រាក គ្មាននរណាមករំខានអ្នកឡើយ។ មនុស្សជាច្រើននឹងកោតសរសើរអ្នក។

20ចំណែកឯមនុស្សអាក្រក់វិញ ភ្នែករបស់ពួកគេនឹងងងឹតទៅៗ ពួកគេរកទីពឹងពុំបានឡើយ ពួកគេមានសង្ឃឹមតែមួយ គឺការផុតដង្ហើម»។

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →