Job 21

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1អៃយ៉ូបឆ្លើយវិញថា៖

2«សូមអស់លោកត្រង‌ត្រាប់ ស្ដាប់ពាក្យដែលខ្ញុំថ្លែង ដ្បិតខ្ញុំមិនចង់បានការសំរាលទុក្ខអ្វីផ្សេងទេ។

3សូមទ្រាំស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយសិន ពេលណាខ្ញុំនិយាយចប់ សឹមចំអកឲ្យខ្ញុំ។

4ខ្ញុំមិនត្អូញ‌ត្អែរប្រឆាំងនឹងមនុស្សទេ ខ្ញុំអត់‌ធ្មត់មិនបានដូច្នេះ មកពីមានមូលហេតុ។

5សូមក្រឡេកមើលមកខ្ញុំ នោះអស់លោកនឹងស្រឡាំង‌កាំង ហាមាត់និយាយលែងកើត។

6ពេលណាខ្ញុំនឹកឃើញហេតុ‌ការណ៍ដែល កើតមានចំពោះខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏ភ័យតក់‌ស្លុត និងព្រឺ‌សម្បុរ។

7ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សអាក្រក់រស់បានយូរ ហើយមានកម្លាំងកាន់តែរឹង‌ប៉ឹងឡើងដូច្នេះ?

8កូនចៅរបស់គេក៏រឹង‌ប៉ឹងជាមួយគេ ហើយពូជ‌ពង្សរបស់គេក៏ចំរុងចំរើន នៅចំពោះមុខគេដែរ។

9ក្នុងផ្ទះរបស់គេមានតែសេចក្ដីសុខ គឺគ្មានការភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ អុលឡោះមិនដែលលើកដំបងវាយប្រហារ ពួកគេសោះ។

10ហ្វូងគោរបស់គេបង្កើតកូនចៅច្រើនឡើង ឥតដែលមានខូចបង់អ្វីឡើយ។

11កូនតូចៗរបស់ពួកគេរត់លេង មានគ្នាច្រើនដូចហ្វូងសត្វ ហើយកូនធំៗរបស់គេនាំគ្នារាំយ៉ាងសប្បាយ។

12ពួកគេស្រែកច្រៀងតាមសំឡេងស្គរ និងពិណ ហើយសប្បាយរីក‌រាយនឹងសំឡេងប៉ី។

13រៀងរាល់ថ្ងៃ ពួកគេរស់នៅ ប្រកបដោយសុភ‌មង្គល រួចចុះទៅក្នុងផ្នូរខ្មោចយ៉ាងស្រួល។

14អ្នកទាំងនោះធ្លាប់អង្វរអុលឡោះថា “សូមអញ្ជើញចេញឆ្ងាយពីយើងខ្ញុំទៅ យើងខ្ញុំមិនចង់ស្គាល់មាគ៌ារបស់ទ្រង់ទេ។

15តើអុលឡោះដ៏មានអំណាចខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតជាអ្វី បានជាយើងត្រូវបម្រើទ្រង់ តើយើងទូរអា‌អង្វរទ្រង់បានប្រយោជន៍អ្វី?”

16អ្នកទាំងនោះស្មានថាសុភ‌មង្គលស្ថិតនៅ ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្លួន។ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនអាចទទួលយកដំបូន្មាន របស់មនុស្សអាក្រក់?

17ដ្បិតជាច្រើនដង ចង្កៀងរបស់មនុស្សអាក្រក់ តែងតែរលត់ ទុក្ខវេទនាតែងតែធ្លាក់មកលើពួកគេ អុលឡោះដាក់ទោសពួកគេ ស្របតាមកំហឹងរបស់ទ្រង់។

18ពួកគេប្រៀបដូចជាចំបើងប៉ើងតាមខ្យល់ និងដូចអង្កាមដែលត្រូវខ្យល់ផាត់បាត់ទៅ។

19អស់លោកពោលថា “អុលឡោះនឹងដាក់ទោសកូនចៅ ព្រោះតែអំពើអាក្រក់ដែលឪពុកប្រព្រឹត្ត” ក៏ប៉ុន្តែ សូមទ្រង់ដាក់ទោស មនុស្សអាក្រក់វិញ ដើម្បីឲ្យគេដឹងខ្លួន។

20សូមឲ្យគេឃើញទុក្ខវេទនារបស់ខ្លួន គឺសូមឲ្យខ្លួនគេផ្ទាល់រងនូវកំហឹង របស់អុលឡោះដ៏មានអំណាចខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុត។

21កាលណាចំនួនខែដែលគេត្រូវរស់ ឈានដល់ទីបញ្ចប់ហើយ គេមិនអាចអំពល់ពីអនាគតនៃក្រុមគ្រួសារ របស់ខ្លួនបានទេ។

22គ្មាននរណាអាចបង្រៀនអុលឡោះ ឲ្យចេះដឹងបានឡើយ ដ្បិតសូម្បីតែអស់អ្នកដែលនៅស្ថានដ៏ខ្ពស់ ក៏ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់‌គ្រងរបស់ទ្រង់ដែរ។

23អ្នកខ្លះស្លាប់ ក្រោយពីបានរស់នៅយ៉ាងស្រណុក ហើយស្គាល់តែសេចក្ដីសុខ‌សាន្ត ឥតទុក្ខកង្វល់

24សាច់ឈាមនៅស្រស់ល្អ កម្លាំងនៅរឹង‌ប៉ឹង។

25អ្នកខ្លះទៀតស្លាប់ ក្រោយពីបានរងទុក្ខព្រួយ ហើយពុំធ្លាប់ស្គាល់សុភ‌មង្គលទាល់តែសោះ។

26ប៉ុន្តែ សពរបស់អ្នកទាំងពីរត្រូវគេយកទៅកប់ ហើយមានដង្កូវចោះដូចគ្នា។

27ខ្ញុំស្គាល់គំនិតរបស់អស់លោកច្បាស់ណាស់ ហើយក៏ស្គាល់ការរិះ‌គិតរបស់អស់លោក ចំពោះខ្ញុំដែរ។

28អស់លោកសួរថា “ផ្ទះរបស់អ្នកធំនៅឯណា លំ‌នៅដែលមនុស្សអាក្រក់ធ្លាប់រស់នៅនោះ នៅឯណា”

29តើអស់លោកមិនបានសួរអ្នកដើរតាមផ្លូវទេឬ? តើអស់លោកមិនឮគេប្រាប់ទេឬ ថា

30នៅថ្ងៃមានទុក្ខវេទនា នៅថ្ងៃដែលអុលឡោះមានកំហឹង មនុស្សអាក្រក់តែងតែរួចខ្លួន។

31មិនដែលមាននរណាបន្ទោសអ្នកនោះ ចំពោះមុខទេ ហើយក៏គ្មាននរណាធ្វើទោសគេ តាមអំពើដែលគេបានប្រព្រឹត្តដែរ។

32គេនឹងសែងសពមនុស្សអាក្រក់ទៅបញ្ចុះ ហើយមានមនុស្សចាំយាមផ្នូរទៀតផង

33មានមនុស្សជាច្រើនដង្ហែសពគេពីមុខពីក្រោយ ហើយគំនរដីនៅជ្រលងភ្នំ ដែលលុបពីលើសពរបស់គេ ក៏ហាក់ដូចជាទន់ស្រួលសម្រាប់គេដែរ។

34ហេតុអ្វីបានជាអស់លោកយកពាក្យសំដី ឥតបានការ មកសំរាលទុក្ខខ្ញុំដូច្នេះ? ចម្លើយរបស់អស់លោកសុទ្ធតែពាក្យមិនពិត»។

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →