Acts 11

Kurdish Kurmanji Latin (Peymana Nû (Încîl))

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Şandîya û bawermendêd alîyê Cihûstanêda diman, bihîstin ku necihûya jî xebera Xwedê qebûl kirine.

2Gava Petrûs hevraz çû Orşelîmê, bawermendêd eʼsilê xweda cihû ew neheq dikirin û

3digotin: «Tu çûyî cem merivêd nesinetkirî û te tʼevî wan nan xwarîye!»

4Hingê Petrûs destpêkir bi hûr-gilî wanrʼa şirovekir û got:

5«Min bajarê Yafayêda dua dikir, mîna sihʼetekê ser minrʼa derbaz bû. Û min dîtinokêda li ber çʼeʼvê xwe dît, derdaneke mîna destexana mezin her çar goşava ji eʼzmên dardabû hate xwarê, li ber min sekinî.

6Ez hê zûrʼ bibûm min lê dinihêrʼî, min dîna xwe dayê, va ne hʼeywanêd çarpʼê, rʼeʼwir, şûlikîyêd eʼrdê û teyredêd eʼzmên.

7Hingê min dengek bihîst ku minrʼa got: ‹Rʼabe Petrûs, serjêke û bixwe›.

8Lê min got: ‹Hʼaşa ji min, Xudan, tʼu car tiştekî hʼeram yan pʼîs nekʼetîye devê min›.

9Cara duda ewî dengî ji eʼzmên li min vegerʼand û got: ‹Ew tiştêd ku Xwedê hʼelal kirîye, tu hʼeram hʼesab neke›.

10Eva yeka sê cara qewimî û her tişt paşda eʼzmênva hate kʼişandinê.

11Hema wî çaxî sê merîyêd ku ji Qeyserîyê şandibûne pey min ber mala ku em têda diman sekinîn.

12Rʼuhʼ minrʼa got: ‹Tʼevî wan herʼe, dudilî nebe›. Ev her şeş bira jî tʼevî min hatin û em çûne mala wî merivî.

13Ewî merʼa got, ku çawa mala xweda milyakʼet dîtîye, ku sekinî ye wîrʼa gotîye: ‹Merîya bişîne Yafayê û gazî Şimhʼûn ke, yê ku jêrʼa Petrûs dibêjin.

14Ewê terʼa wan gotina bêje, bi kʼîjana tê û tʼemamîya neferêd mala xweva xilaz bî›.

15Û min hema dest bi xeberdanê kir, Rʼuhʼê Pîroz hate ser wan, çawa pêşîyê hate ser me.

16Wî çaxî hate bîra min ew xebera ku Xudan gotibû: ‹Yûhʼenna bi avê nixumand, lê hûnê bi Rʼuhʼê Pîroz bêne nixumandinê›.

17Awa heger Xwedê xût ew pʼêşkʼêş da wan, kʼîjan da me, gava me bawerîya xwe Xudan Îsa Mesîh anî, ez kʼî bûm ku miqabilî Xwedê bisekinîyama?»

18Gava ku ev yeka bihîstin, dengê xwe birʼîn, şikirî dane Xwedê û gotin: «Wekî usa ye Xwedê eva mecala da necihûya jî, ku ji gunekirinê vegerʼin û bijîn».

19Ewêd ku ji dest wê zêrandina pey kuştina Steyfanrʼa bela-belayî bibûn, gihîştine hʼeta Fînîkyayê, Qubrisê û Entakyayê û tʼenê cihûyarʼa xeber dannasîn dikirin.

20Lê nava wanda hinek ji merivêd Qubrisê û Kûrênê hebûn, ku gava çûn kʼetine Entakyayê, yûnanarʼa jî xeber didan, Mizgînîya Xudan Îsa didan.

21Destê Xudan wanrʼa bû, geleka bawer kir, berbi Xudan vegerʼîyan.

22Bona wan ev deng-beʼsa gihîşte civîna Orşelîmê, Barnabas şandine Entakyayê.

23Gava gihîştê û kʼerema Xwedê dît, şa bû û dil dida wan hʼemûya ku bi tʼemamîya dilê xweva Xudanrʼa amin bimînin.

24Barnabas merivekî qenc, Rʼuhʼê Pîroz û bawerîyêva tʼijî bû. Gelek cimeʼt ser bawermendêd Xudanda zêde bû.

25Hingê Barnabas derbazî Tarsûsê bû, ku li Şawûl bigerʼe,

26ew dît anî Entakyayê. Ewana hevrʼa tʼemamîya salekê tʼevî civînê dicivîyan û gelek cimeʼt hîn dikirin. Pêşîyê Entakyayêda şagirt «mesîhî» hatine navkirinê.

27Wan rʼoja ji Orşelîmê pʼêxember berjêrî Entakyayê bûn.

28Ji wan yek, ku navê wî Hagabo bû, rʼabû bi Rʼuhʼ eʼlam kir, ku wê tʼemamîya dinyayêda bibe xelayîke giran. Û usa jî eva xelaya hêna Klawdyo Qeyserda bû.

29Hingê şagirtêd Entakyayê qirar kirin ku ji destê kʼêva çiqas tê alîkʼarîyê bona bawermendêd Cihûstanê bişînin.

30Usa jî kirin, bi destê Barnabas û Şawûl berpirsîyarêd civînêrʼa şandin.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →