Psalms 107 — Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

1ຈົ່ງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢາເວ ເພາະພຣະຄຸນຄວາມດີ ຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ.

2ບັນດາຄົນທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ໃຫ້ພົ້ນໄພເອີຍ ຈົ່ງທ່ອງຈຳຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວນີ້ເຖີດ. ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ໄຖ່ອອກຈາກເງື້ອມມືຂອງສັດຕູ

3ແລະໄດ້ນຳກັບຄືນມາຈາກຕ່າງປະເທດ ຄືຈາກທິດຕາເວັນອອກ ແລະຈາກທິດຕາເວັນຕົກ ຈາກທິດເໜືອ ແລະຈາກທິດໃຕ້.

4ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານທີ່ປ່ຽວ ມີຄົນທ່ຽວໄປມາ ແຕ່ກໍບໍ່ອາດພົບທາງທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນໄດ້.

5ພວກເຂົາພາກັນຫິວເຂົ້າກະຫາຍນໍ້າເຕັມທີ ຄວາມຫວັງທັງໝົດທີ່ມີກໍໄດ້ສູນໄປສິ້ນ.

6ເມື່ອເດືອດຮ້ອນຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຊ່ວຍ ແລະພຣະອົງກໍຊ່ວຍຊູພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໂສກ.

7ພຣະອົງໄດ້ນຳພວກເຂົາມຸ້ງໜ້າໄປຕາມທາງຊື່ ສູ່ນະຄອນໜຶ່ງບ່ອນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່ໄດ້.

8ພວກເຂົາຕ້ອງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢາເວ ຍ້ອນຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງ ສຳລັບການອັດສະຈັນທີ່ຊົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນ.

9ພຣະອົງກະທຳໃຫ້ຜູ້ຫິວນໍ້າກິນອີ່ມຢ່າງພໍໃຈ ແຕ່ໃຫ້ຜູ້ຫິວເຂົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຂອງດີທຸກຢ່າງ.

10ບາງຄົນຢູ່ໃນຄວາມມືດຢ່າງໂສກເສົ້າລະທົມໃຈ ຄືນັກໂທດທັງຫລາຍທີ່ທົນທຸກເພາະຖືກລ່າມໂສ້

11ເພາະໄດ້ກະບົດຕໍ່ຂໍ້ຄຳສັ່ງອົງຊົງຣິດອຳນາດສູງສຸດ ທັງປະຕິເສດຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

12ພວກເຂົາອິດເມື່ອຍຍ້ອນເຮັດວຽກການໜັກ ພວກເຂົາລົ້ມລົງແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍໄດ້.

13ເມື່ອເດືອດຮ້ອນຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຊ່ວຍ ແລະພຣະອົງກໍຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໂສກ.

14ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ພົ້ນໂສກເສົ້າແລະມືດມົວ ແລະຫັກໂສ້ທີ່ໄດ້ລ່າມພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຕ່ອນໆ.

15ພວກເຂົາຕ້ອງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢາເວ ຍ້ອນຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງ ສຳລັບການອັດສະຈັນທີ່ຊົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນ.

16ພຣະອົງມ້າງປະຕູເຮັດດ້ວຍທອງສຳຣິດຢ່າງດີ ແລະຫັກທ່ອນເຫລັກຈົນໝຸ່ນທະລາຍໄປສິ້ນ.

17ບາງຄົນໂງ່ຈ້າທົນທຸກຍ້ອນການບາບຂອງຕົນ ຍ້ອນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຕົນໄດ້ກະທຳໄວ້.

18ພວກເຂົາອ່ອນແຮງໂພດຈົນບໍ່ຢາກກິນຫຍັງເລີຍ ທັງຢູ່ໃກ້ຊິດກັບຮ່ອມແຫ່ງຄວາມຕາຍດ້ວຍ.

19ເມື່ອເດືອດຮ້ອນຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຊ່ວຍ ແລະພຣະອົງກໍຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໂສກ.

20ໂດຍຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງພຣະອົງ ພະຍາດຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫາຍດີ ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຂຸມຝັງສົບ.

21ພວກເຂົາຕ້ອງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢາເວ ຍ້ອນຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງ ສຳລັບການອັດສະຈັນທີ່ຊົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນ.

22ພວກເຂົາຕ້ອງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ດ້ວຍການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແລະດ້ວຍບົດເພງ ອັນຍິນດີທີ່ກ່າວເຖິງພຣະຣາຊກິດນັ້ນ.

23ບາງຄົນຂີ່ເຮືອທ່ອງທ່ຽວໄປມາໃນມະຫາສະໝຸດ ຫາລ້ຽງຊີວິດຕົນຕາມທ້ອງທະເລກວ້າງ.

24ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກະທຳ ຄືສິ່ງອັດສະຈັນທີ່ຊົງເຮັດເທິງຄື້ນທະເລນັ້ນ.

25ພໍພຣະອົງໃຫ້ຄຳສັ່ງ ລົມອັນແຮງກ້າກໍເລີ່ມພັດມາ ຟອງຄື້ນທະເລກໍເຄື່ອນໄຫວໄປມາໂລດ.

26ເຮືອໂຍກຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ໂຍບລົງສູ່ທ້ອງທະເລ ໃນອັນຕະລາຍຢ່າງນີ້ ມະນຸດກໍຂາດຄວາມກ້າຫານ.

27ພວກເຂົາຍ່າງສະດຸດລົ້ມ ແລະໂຊເຊດັ່ງຄົນເມົາເຫຼົ້າ ຄວາມຊຳນານຂອງພວກເຂົາລ້ວນແຕ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ.

28ເມື່ອເດືອດຮ້ອນ ຈຶ່ງຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຊ່ວຍ ແລະພຣະອົງກໍຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໂສກ.

29ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ພະຍຸອັນບ້າຄັ່ງຢຸດນິ້ງສະຫງັດລົງ ແລະຄື້ນໃນທະເລກໍມິດງຽບໝົດສິ້ນ.

30ເພາະຄວາມງຽບສະຫງັດນັ້ນພວກເຂົາຕ່າງກໍດີໃຈ, ແລ້ວພຣະອົງກໍນຳພວກເຂົາມາຮອດທ່າເຮືອ ຕາມທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ.

31ພວກເຂົາຕ້ອງໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຢາເວ ຍ້ອນຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງ ສຳລັບການອັດສະຈັນທີ່ຊົງໄດ້ກະທຳໃຫ້ພວກເຂົານັ້ນ.

32ພວກເຂົາຕ້ອງປະກາດຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ໃນທີ່ຊຸມນຸມຊົນ ແລະຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະອົງຕໍ່ກອງປະຊຸມພວກຜູ້ນຳ.

33ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ແມ່ນໍ້າບົກແຫ້ງໝົດ ແລະເຮັດໃຫ້ນໍ້າພຸເຊົາໄຫລດ້ວຍ.

34ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ດິນດີກາຍເປັນດິນເຄັມໄປໝົດ ເພາະຄວາມຊົ່ວຂອງພວກທີ່ອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ.

35ພຣະອົງໃຫ້ມີໜອງນໍ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ແລະມີນໍ້າບໍ່ໄຫລໃນດິນແຫ້ງແລ້ງ.

36ພຣະອົງໃຫ້ຜູ້ອຶດຢາກຕັ້ງຫຼັກແຫຼ່ງຢູ່ອາໄສ ໃນທີ່ນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ສ້າງນະຄອນອາໄສຢູ່.

37ພວກເຂົາໄຖນາແລະຫວ່ານກ້າທັງປູກຕົ້ນອະງຸ່ນ ແລະໄດ້ເກັບຜົນລະປູກຢ່າງອຸດົມສົມບູນຍິ່ງ.

38ພຣະອົງອວຍພອນຄົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ມີຫລາຍ ແລະຮັກສາຝູງສັດຂອງພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ຫລຸດໜ້ອຍ.

39ເມື່ອໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າພ່າຍແພ້ແລະອັບອາຍ ຍ້ອນຖືກກົດຂີ່ຢ່າງທາລຸນແລະຖືກທົນທຸກ.

40ພຣະອົງໄດ້ໝິ່ນປະໝາດຜູ້ທີ່ກົດຂີ່ພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ທຽວໄປໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານອັນເປົ່າປ່ຽວ.

41ແຕ່ພຣະອົງຊ່ວຍກູ້ເອົາຄົນທີ່ລຳບາກເຂັນໃຈ ແລະເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາເພີ່ມທະວີດັ່ງຝູງສັດຕ່າງໆ.

42ເມື່ອຄົນຊອບທຳເຫັນເຫດການນີ້ຕ່າງກໍດີໃຈ ແຕ່ຄົນຊົ່ວຮ້າຍທຸກຄົນຕ່າງກໍງັບປາກມິດງຽບ.

43ຂໍໃຫ້ຄົນມີປັນຍາຄິດເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ດີໆ ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາພິຈາລະນາເບິ່ງຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.