Proverbs 16

Macedonian (Свето Писмо (Гаврилова) 1990)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1Човекот размислува во срцето свое, но одговорот на јазикот е од Господа.

2Сите дела на смирениот му изгледаат дека се исправни, но Господ ги мери душите.

3Предај ги делата свои на Господа, и твоите намери ќе се исполнат.

4Господ направи сѐ со определена цел, и за нечесниот – злочест ден.

5Секој горделив по срце е одвратност пред Господа: можеш да потврдиш, дека тој нема да остане неказнет. Почетокот на добриот пат е – да се врши правда; тоа е поугодно пред Бога, отколку да се принесуваат жртви. Кој Го бара Господа, ќе најде знаење со правда; оние што навистина Го бараат, ќе најдат мир.

6Со милосрдност и правда грев се исчистува, и со страв Господов зло се отстранува.

7Кој го бара Господа – тој добива разумност и праведност.

8Кој што бара правда – тој ќе добие спокој.

9Сите дела Господови се добри, а нечесниот – лош ден го очекува.

10Во устата на царот има вдахновено слово; неговата уста не смее да греши на суд.

11Точните мерила и тасовите се од Господа; од него се и сите точни мерки.

12Незаконско дела е одвратно за царевите, зашто со правда престолот се зајакнува.

13Спреведлива уста на царот му е пријатна, и Господ го сака оној, што ја кажува вистината.

14Царевиот гнев е гласник на смртта; но мудар човек ќе го смилостиви царот.

15Во светлиот поглед на царот има живот, и неговото благоволение е облак со задоцнет дожд.

16Да се здобиеш со мудрост е многу подобро, отколку со злато, и да се здобиеш со разум е повеќе за претпочитување отколку одбрано сребро.

17Патот на праведните е отстранување од злото: патиштата на праведните водат кон долг живот; кои примаат поука – добрини ќе видат, а кои примаат прекори – помудри ќе бидат; кој ги пази своите патишта – душата своја ќе ја запази; кој го сака животот свој – тој внимава што зборува.

18Пред погибел гордоста врви, и пред паѓање – надуеноста.

19Подобро е да се смируваш во духот со кротки, отколку да делиш грабеж со горделиви.

20Кој ја води разумно работата своја, добро ќе најде, и кој се надева на Господа, блажен е.

21Мудрите по срце, разумни ќе ги наречат, и слаткиот збор го зголемува знаењето.

22Разумот за оние, што го имаат, е извор на животот, а ученоста на безумниот е зло.

23Срцето на мудриот го прави јазикот негов мудар, разумнот се пројавува и во устата негова.

24Пријатни зборови се восочен мед: за душата слатки, а за коските лековити.

25Има патишта, кои на човекот му изгледаат прави, но крајот им е пат кон смртта.

26Кој се труди, се труди за себеси, зашто кон тоа устата го упатува; подмолниот во својата уста ја носи својата пропаст.

27Лукав човек зло на себеси прави, во устата своја – оган разгорува.

28Подмолен човек сее раздор, и клеветник пријатели разделува.

29Насилник човек го мами својот ближен и го води кон лош пат;

30замижува со очите, за да измисли подмолност: прекасувајќи си ги усните, извршува зло; тој е оган од злоба.

31Староста е венец на славата, таа води по патот на правдата.

32Долготрпеливиот е подобар од храбриот, и кој владее со себеси, подобар е и од завојувачот на градови.

33Жреб се фрла во скут, но сѐ што решава тој, од Господа е.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →