2 Kings 5

Burmese JBZV

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ရွုရိရွင္ဘုရင္၏ဗိုလ္ခ်ဳပ္မင္းေနမန္သည္ မိမိသခင္ထံမွာ မ်က္ႏွာရေသာသူ၊ ဘုန္းႀကီးေသာသူျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ရွုရိျပည္သည္ ထိုသူအားျဖင့္ ေအာင္ရေသာအခြင့္ကို ထာဝရဘုရားေပးေတာ္မူၿပီ။ ထိုသူသည္ ခြန္အားႀကီးေသာ စစ္သူရဲျဖစ္၏။ သို႔ရာတြင္ ႏူနာစြဲ၏။

2ရွုရိလူတို႔သည္ အလိုအေလ်ာက္တပ္ဖြဲ႕၍ ခ်ီသြားစဥ္တြင္၊ ဣသေရလျပည္မွ ဖမ္းခဲ့ေသာ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္သည္ ေနမန္၏မယားထံ၌ ကၽြန္ခံရ၏။

3ထိုကၽြန္မကလည္း၊ ကၽြန္မသခင္သည္ ရွမာရိၿမိဳ႕၌ရွိေသာ ပေရာဖက္ထံသို႔ ေရာက္ပါေစေသာ။ ထိုပေရာဖက္သည္ သခင္၌စြဲေသာႏူနာကို ေပ်ာက္ေစလိမ့္မည္ဟု မိမိသခင္မအားဆို၏။

4ေနမန္သည္ မိမိအရွင္ထံသို႔ဝင္၍ ဣသေရလအမ်ိဳး မိန္းမငယ္စကားကို ျပန္ေလၽွာက္၏။

5ရွုရိရွင္ဘုရင္ကလည္း သြားေလာ့။ သြားေလာ့။ ဣသေရလရွင္ဘုရင္ထံသို႔ စာေပးလိုက္မည္ဟု အမိန္႔ေတာ္အတိုင္း၊ ေနမန္သည္ ေငြအခြက္တစ္ရာ၊ ေရႊအခြက္ ေျခာက္ဆယ္၊ အဝတ္ဆယ္စုံကို ယူသြား၍၊

6ဣသေရလရွင္ဘုရင္ထံသို႔ မိမိအရွင္၏စာကို သြင္းေလ၏။ စာ၌ပါေသာ အခ်က္ဟူမူကား၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ငါ့ကၽြန္ေနမန္၏ႏူနာကို ေပ်ာက္ေစျခင္းငွာ သူ႔ကို ဤစာႏွင့္အတူ ငါေစလႊတ္သည္ဟု ပါသတည္း။

7ဣသေရလရွင္ဘုရင္သည္ ထိုစာကိုၾကည့္ၿပီးမွ၊ မိမိအဝတ္ကိုဆုတ္၍၊ ငါသည္အသက္ေပးပိုင္၊ ႏုတ္ပိုင္ေသာဘုရားျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ ဤသူသည္ လူႏူကိုခ်မ္းသာေပးေစျခင္းငွာ ငါ့ထံသို႔ေစလႊတ္သေလာ။ ၾကည့္ၾကေလာ့။ ဤသူသည္ ငါ့ကိုအဘယ္မၽွေလာက္ ရန္ရွာခ်င္သည္ကို ၾကည့္ၾကေလာ့ဟု ဆို၏။

8ဣသေရလရွင္ဘုရင္သည္ မိမိအဝတ္ကိုဆုတ္သည္ဟု ဘုရားသခင္၏လူဧလိရွဲသည္ၾကားလၽွင္၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ အဝတ္ကိုဆုတ္သနည္း။ ထိုသူသည္ ငါ့ထံသို႔ လာပါေလေစ။ ဣသေရလျပည္၌ပေရာဖက္ရွိသည္ကို သိလိမ့္မည္ဟု ရွင္ဘုရင္ကို မွာလိုက္ေလ၏။

9ထိုေၾကာင့္၊ ေနမန္သည္ျမင္းရထားကိုစီးသြား၍ ဧလိရွဲအိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ေန၏။

10ဧလိရွဲက၊ သင္သည္သြား၍ ေယာ္ဒန္ျမစ္၌ ခုနစ္ႀကိမ္တိုင္ေအာင္ ေရခ်ိဳးေလာ့။ အသားေျပာင္း၍ သန္႔ရွင္းလိမ့္မည္ဟု လူကိုေစလႊတ္၍ ေျပာေစ၏။

11ေနမန္ကလည္း၊ အကယ္၍ ပေရာဖက္သည္ ထြက္လာမည္။ ငါ့အနားမွာရပ္လ်က္ မိမိဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရား၏နာမကိုေခၚ၍ မိမိလက္ႏွင့္သုံးသပ္သျဖင့္ ႏူနာကိုေပ်ာက္ေစမည္ဟု ငါထင္၏။

12ဒမာသက္ျပည္၌ အာဗနျမစ္၊ ဖာဖာျမစ္တို႔သည္ ဣသေရလျမစ္အလုံးစုံထက္ သာ၍ေကာင္းသည္ မဟုတ္ေလာ။ ထိုျမစ္၌ ငါေရခ်ိဳး၍ မသန္႔ရွင္းရသေလာဟုဆိုလ်က္ အမ်က္ထြက္၍ ျပန္သြား၏။

13ကၽြန္တို႔သည္ ခ်ဥ္းလာ၍ အဘ၊ ခက္ေသာအမွုကိုျပဳရမည္ဟု ပေရာဖက္စီရင္လၽွင္ ျပဳေတာ္မူမည္ မဟုတ္ေလာ။ ေရခ်ိဳး၍သာ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ ေရာက္ေလာ့ဟုစီရင္လၽွင္ အဘယ္မၽွေလာက္သာ၍ ျပဳေတာ္မူသင့္ပါသည္တကားဟု ေလၽွာက္ၾကေသာ္၊

14ေနမန္သည္သြား၍ ဘုရားသခင္၏လူစီရင္သည္အတိုင္း၊ ေယာ္ဒန္ျမစ္၌ ကိုယ္ကိုခုနစ္ႀကိမ္ႏွစ္သျဖင့္၊ သူ၏အသားသည္ သူငယ္၏အသားကဲ့သို႔ေျပာင္း၍ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ ေရာက္၏။

15သို႔ၿပီးမွ လိုက္ေသာသူအေပါင္းတို႔ႏွင့္တကြ ဘုရားသခင္၏လူထံသို႔ ျပန္လာ၍ သူ႔ေရွ႕၌ရပ္လ်က္၊ ဣသေရလျပည္မွတစ္ပါး အဘယ္ျပည္၌မၽွ ဘုရားသခင္မရွိသည္ကို ယခုအကၽြန္ုပ္သိပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ ကိုယ္ေတာ္၏ကၽြန္လွူေသာ အလွူလက္ေဆာင္ကို ခံယူေတာ္မူပါဟု ေတာင္းေလၽွာက္ေလ၏။

16ဧလိရွဲကလည္း၊ ငါကိုးကြယ္ေသာ ထာဝရဘုရားအသက္ရွင္ေတာ္မူသည္အတိုင္း မခံမယူရဟုဆိုလၽွင္၊ ခံယူေစျခင္းငွာ တစ္ဖန္ တိုက္တြန္းေသာ္လည္း ျငင္းပယ္လ်က္ေန၏။

17ေနမန္ကလည္း၊ သို႔ျဖစ္လၽွင္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္သည္ ျမည္းႏွစ္စီးႏွင့္တင္၍ ေျမအနည္းငယ္ကို ယူပါရေစ။ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္သည္ မီးရွို႔ရာယဇ္အစရွိေသာ အဘယ္ယဇ္ကိုမၽွ ထာဝရဘုရားမွတစ္ပါး အျခားေသာဘုရားအား ေနာက္တစ္ဖန္ မပူေဇာ္ပါ။

18သို႔ေသာ္လည္း အကၽြန္ုပ္သခင္သည္ ကိုးကြယ္အံ့ဟု ရိမၼဳန္ဘုရား၏ေက်ာင္းသို႔သြား၍ အကၽြန္ုပ္ကိုမွီလ်က္ ရိမၼဳန္ေက်ာင္း၌ ကိုယ္ကိုညႊတ္ေသာအခါ၊ အကၽြန္ုပ္ကိုယ္သည္လည္းညႊတ္လၽွင္၊ ထာဝရဘုရားသည္ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္ကို အျပစ္လႊတ္ေတာ္မူပါေစေသာဟု ဆိုလၽွင္၊

19ဧလိရွဲက၊ ၿငိမ္ဝပ္စြာသြားေလာ့ဟု ဆို၏။ ေနမန္သည္သြား၍ အေဝးသို႔မေရာက္မီ၊

20ဘုရားသခင္၏လူ ဧလိရွဲ၏ကၽြန္ေဂဟာဇိက၊ ဤရွုရိလူ ေနမန္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဥစၥာကို ငါ့သခင္သည္ မခံမယူ။ သူ႔ကို အလြန္သနားၿပီ။ ထာဝရဘုရား အသက္ရွင္ေတာ္မူသည္အတိုင္း၊ သူ႔ေနာက္သို႔ ငါလိုက္၍ တစ္စုံတစ္ခုကိုယူမည္ဟု အႀကံရွိလ်က္၊

21ေနမန္ေနာက္သို႔ လိုက္ေလ၏။ လိုက္ေၾကာင္းကို ေနမန္သည္ျမင္လၽွင္၊ ႀကိဳဆိုအံ့ေသာငွာရထားမွဆင္း၍၊ ရွိသမၽွေကာင္းသေလာဟု ေမးေသာ္၊

22ေဂဟာဇိက ေကာင္းပါ၏။ ယခုတြင္ ပေရာဖက္ အမ်ိဳးသားလုလင္ႏွစ္ေယာက္သည္ ဧဖရိမ္ေတာင္မွ ေရာက္လာၿပီ။ ေငြအခြက္တစ္ဆယ္ႏွင့္ အဝတ္ႏွစ္စုံကို သူတို႔အဖို႔ေပးပါေလာ့ဟု ေတာင္းေစျခင္းငွာ၊ ကၽြန္ေတာ္ သခင္သည္ ကၽြန္ေတာ္ကိုေစလႊတ္ပါၿပီဟု ဆိုလၽွင္၊

23ေနမန္က၊ အခြက္ႏွစ္ဆယ္ကို မျငင္းယူပါေလာ့ဟု တိုက္တြန္းလ်က္၊ ေငြအခြက္ႏွစ္ဆယ္ကို အိတ္ႏွစ္လုံး၌ အဝတ္ႏွစ္စုံႏွင့္တကြ စည္း၍ မိမိကၽြန္ႏွစ္ေယာက္အေပၚမွာ တင္သျဖင့္၊ သူတို႔သည္ ေဂဟာဇိေရွ႕၌ ထမ္းသြားရ၏။

24ၿမိဳ႕ရိုးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ ထိုဥစၥာကို ေဂဟာဇိသည္ယူ၍ အိမ္၌သိုထားသျဖင့္၊ ထမ္းေသာသူတို႔ကို လႊတ္လိုက္ၿပီးမွ၊

25ကိုယ္တိုင္ဝင္၍ မိမိသခင့္ေရွ႕၌ ရပ္ေန၏။ ဧလိရွဲကလည္း၊ ေဂဟာဇိ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ သြားဘိသနည္းဟု ေမးလၽွင္၊ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္သည္ အဘယ္အရပ္ကိုမၽွ မသြားပါဟု ျပန္ေျပာေသာ္၊

26ဧလိရွဲက၊ ထိုလူသည္ သင့္ကိုႀကိဳဆိုအံ့ေသာငွာ၊ ရထားေပၚမွလွည့္ေသာအခါ၊ ငါ့စိတ္ဝိညာဥ္သည္ သင္ႏွင့္အတူ မလိုက္သေလာ။ ေငြကိုခံယူခ်ိန္ ရွိသေလာ။ အဝတ္၊ သံလြင္ဥယ်ာဥ္၊ စပ်စ္ဥယ်ာဥ္၊ သိုးႏြား၊ ကၽြန္ေယာက္်ား၊ ကၽြန္မိန္းမကို သိမ္းယူခ်ိန္ရွိသေလာ။

27သို႔ျဖစ္၍ ေနမန္၏ႏူနာသည္ သင္၌လည္းေကာင္း၊ သင္၏သားေျမး၌လည္းေကာင္း၊ အစဥ္အျမဲစြဲေစဟု ဆိုသည္အတိုင္း၊ ေဂဟာဇိသည္ ႏူနာစြဲ၍ မိုးပြင့္ကဲ့သို႔ျဖဴလ်က္၊ သခင္ထံမွထြက္သြား၏။

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →