2 Kings 6

Burmese JBZV

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ပေရာဖက္အမ်ိဳးသားတို႔က၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ယခုေနေသာအရပ္သည္ က်ဥ္းေျမာင္းပါ၏။

2အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ေယာ္ဒန္ျမစ္နားသို႔ သြားပါရေစ။ ထိုအရပ္၌ဝိုင္း၍ သစ္သားကိုခုတ္ၿပီးလၽွင္၊ ကိုယ္ေနစရာဖို႔လုပ္ပါရေစဟု ဧလိရွဲထံ၌ အခြင့္ေတာင္းလၽွင္၊ သြားၾကေလာ့ဟု အခြင့္ေပး၏။

3အခ်ိဳ႕ကလည္း မျငင္းပါႏွင့္။ ကိုယ္ေတာ္ကၽြန္တို႔ႏွင့္ ႂကြေတာ္မူပါဟုေတာင္းပန္လၽွင္၊ ငါသြားမည္ဟု ဝန္ခံသည္အတိုင္း၊

4သူတို႔ႏွင့္အတူ လိုက္ေလ၏။ ေယာ္ဒန္ျမစ္နားသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သစ္သားကိုခုတ္ၾက၏။

5တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ခုတ္စဥ္တြင္၊ ေရထဲသို႔ ပုဆိန္က်၏။ ခုတ္ေသာသူကလည္း၊ ခက္လွၿပီသခင္။ ထိုပုဆိန္သည္ ငွားခဲ့ေသာဥစၥာျဖစ္ပါ၏ဟု ေအာ္ဟစ္လၽွင္၊

6ဘုရားသခင္၏လူက၊ အဘယ္မွာက်သနည္းဟုေမးေသာ္၊ က်ရာအရပ္ကိုျပၿပီးမွ၊ တုတ္ကိုခုတ္၍ ထိုအရပ္၌ခ်သျဖင့္ ပုဆိန္သည္ ေပါေလာေန၏။

7ဆယ္ယူေလာ့ဟု ဧလိရွဲဆိုသည္အတိုင္း၊ တပည့္သည္ လက္ကိုဆန္႔၍ ဆယ္ယူ၏။

8တစ္ဖန္ ရွုရိရွင္ဘုရင္သည္ ဣသေရလျပည္ကို စစ္တိုက္၍၊ ဤမည္ေသာအရပ္၊ ဤမည္ေသာအရပ္၌ ငါတို႔သည္ တပ္ခ်ၾကကုန္အံ့ဟု ကၽြန္တို႔ႏွင့္ တိုင္ပင္ေသာအခါ၊

9ဘုရားသခင္၏လူသည္ ဣသေရလရွင္ဘုရင္ထံသို႔ လူကိုေစလႊတ္၍၊ ဤမည္ေသာအရပ္ကို သတိျပဳပါ။ ထိုအရပ္သို႔ ရွုရိလူတို႔သည္ လာၾကၿပီဟု၊

10သတိေပးေသာအရပ္သို႔ ဣသေရလရွင္ဘုရင္သည္ လူကိုေစလႊတ္၍ တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္မက ရန္သူတို႔ကို ေရွာင္ေလ၏။

11ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ရွုရိရွင္ဘုရင္သည္ စိတ္ပူပန္၍ ကၽြန္တို႔ကိုေခၚၿပီးလၽွင္၊ ငါတို႔တြင္ အဘယ္သူသည္ ဣသေရလရွင္ဘုရင္ဘက္၌ေနသည္ကို ငါ့အားမျပဘဲေနၾကသနည္းဟုေမးေသာ္၊

12ကၽြန္တစ္ေယာက္က၊ ထိုသို႔မဟုတ္ပါ အရွင္မင္းႀကီး၊ ကိုယ္ေတာ္စက္ေတာ္မူခန္းထဲ၌ မိန္႔ေတာ္မူေသာစကားကိုပင္၊ ဣသေရလျပည္၌ရွိေသာ ပေရာဖက္ဧလိရွဲသည္၊ ဣသေရလရွင္ဘုရင္အား ျပန္ေျပာတတ္ပါသည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။

13ရွင္ဘုရင္ကလည္း၊ သူသည္ အဘယ္အရပ္၌ရွိသည္ကိုသြား၍ ေခ်ာင္းၾကည့္ေလာ့။ သူ႔ကိုဖမ္းဆီးေစျခင္းငွာ ငါေစလႊတ္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူၿပီးမွ၊ ေဒါသန္ၿမိဳ႕၌ရွိပါသည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။

14ထိုၿမိဳ႕သို႔ ျမင္းစီးသူရဲ၊ ရထားစီးသူရဲ၊ ဗိုလ္ေျခမ်ားကိုေစလႊတ္သျဖင့္၊ ညအခါေရာက္၍ ၿမိဳ႕ကိုဝိုင္းၾက၏။

15နံနက္ေစာေစာ ဘုရားသခင့္လူ၏ကၽြန္သည္ထ၍ ျပင္သို႔ထြက္ေသာအခါ၊ ျမင္းစီးသူရဲ၊ ရထားစီးသူရဲ၊ ဗိုလ္ေျခတို႔သည္ ၿမိဳ႕ကိုဝိုင္းလ်က္ ရွိၾကသည္ျဖစ္၍၊ အိုသခင္၊ အဘယ္သို႔ ျပဳရပါမည္နည္းဟု မိမိသခင္အားဆို၏။

16ဧလိရွဲက မစိုးရိမ္ႏွင့္။ ငါတို႔ဘက္၌ေနေသာသူတို႔သည္ ရန္သူတို႔ဘက္၌ ေနေသာသူတို႔ထက္ သာ၍မ်ားၾကသည္ဟုဆိုလ်က္၊

17အိုထာဝရဘုရား၊ ဤသူသည္ ျမင္နိုင္မည္အေၾကာင္း သူ၏မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းသည္အတိုင္း၊ ထာဝရဘုရားသည္ ထိုလုလင္၏မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူသျဖင့္၊ ဧလိရွဲပတ္လည္၌ တစ္ေတာင္လုံးသည္မီးျမင္း၊ မီးရထားႏွင့္ျပည့္သည္ကို ျမင္ေလ၏။

18ရွုရိလူတို႔သည္ ေရာက္လာေသာအခါ၊ ဧလိရွဲက၊ အိုထာဝရဘုရား၊ ဤသူတို႔၏ မ်က္စိမျမင္ေစျခင္းငွာ၊ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းသည္အတိုင္း၊ ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူ၏။

19ဧလိရွဲကလည္း၊ ဤလမ္းမဟုတ္။ ဤၿမိဳ႕လည္းမဟုတ္။ ငါ့ေနာက္သို႔ လိုက္ၾက။ သင္တို႔ရွာေသာသူရွိရာသို႔ ငါပို႔မည္ဟုဆိုလ်က္ ရွမာရိၿမိဳ႕သို႔ ပို႔ေလ၏။

20ၿမိဳ႕ထဲသို႔ေရာက္ၿပီးမွ ဧလိရွဲက၊ အိုထာဝရဘုရား၊ ဤသူတို႔သည္ ျမင္နိုင္မည္အေၾကာင္း သူတို႔၏မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းသည္အတိုင္း၊ သူတို႔၏မ်က္စိကိုဖြင့္ေတာ္မူသျဖင့္၊ သူတို႔သည္ျမင္၍ ရွမာရိၿမိဳ႕ထဲမွာ ရွိသည္ဟုသိၾက၏။

21ဣသေရလရွင္ဘုရင္ကလည္း၊ အဘ၊ ထိုသူတို႔ကို ဓားႏွင့္သတ္ရပါမည္ေလာဟု ဧလိရွဲအားေမးလၽွင္၊

22မသတ္ပါႏွင့္။ ဓားႏွင့္ခုတ္လ်က္၊ ေလးႏွင့္ပစ္လ်က္ စစ္တိုက္၍ ဖမ္းမိေသာသူတို႔ကို သတ္ရမည္ေလာ။ သူတို႔ေရွ႕မွာ မုန္႔ႏွင့္ေရကိုထည့္၍ သူတို႔သည္ စားေသာက္ၿပီးမွ၊ မိမိတို႔သခင္ထံသို႔ သြားပါေစဟုဆိုလၽွင္၊

23မ်ားစြာေသာ စားစရာကို ျပင္ဆင္၍ စားေသာက္ေစၿပီးမွ လႊတ္လိုက္သျဖင့္၊ သူတို႔သည္ မိမိတို႔သခင္ထံသို႔ ျပန္သြားၾက၏။ ထိုေနာက္မွ ရွုရိလူတို႔သည္ အလိုအေလ်ာက္တပ္ဖြဲ႕၍ ဣသေရလျပည္သို႔ မလာၾက။

24ေနာက္တစ္ဖန္ရွုရိရွင္ဘုရင္ ဗဟၤာဒဒ္သည္ ဗိုလ္ေျခအေပါင္းကို စုေဝးေစသျဖင့္ စစ္ခ်ီ၍ ရွမာရိၿမိဳ႕ကို ဝိုင္းထား၏။

25ၾကာျမင့္စြာဝိုင္းထားေသာေၾကာင့္၊ ရွမာရိၿမိဳ႕၌ အလြန္အစာေခါင္းပါး၍၊ ျမည္းေခါင္းတစ္လုံးကို ေငြရွစ္ဆယ္ႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ပဲၾကမ္းတစ္ျပည္ကို ေငြငါးက်ပ္ႏွင့္လည္းေကာင္း ေရာင္းရ၏။

26ဣသေရလရွင္ဘုရင္သည္ ၿမိဳ႕ရိုးေပၚမွာ ေလၽွာက္သြားစဥ္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္က အရွင္မင္းႀကီး၊ ကယ္မေတာ္မူပါဟု ေအာ္ဟစ္၏။

27ရွင္ဘုရင္က၊ ထာဝရဘုရားကယ္မေတာ္မမူလၽွင္၊ ငါသည္ အဘယ္သို႔ ကယ္မနိုင္မည္နည္း။ စပါးနယ္ရာတလင္း၊ စပ်စ္သီးနယ္ရာက်င္းထဲက ကယ္မနိုင္မည္ေလာဟူ၍လည္းေကာင္း၊

28သင္၌ အဘယ္သို႔ ျဖစ္သနည္းဟူ၍လည္းေကာင္း ေမးလၽွင္၊ မိန္းမက၊ ဤမိန္းမသည္ ကၽြန္မဆီသို႔လာ၍၊ သင့္သားကို ယေန႔ငါတို႔စားဖို႔အပ္ပါ။ နက္ျဖန္ေန႔၌ ငါ့သားကို စားရမည္ဟုဆိုသည္အတိုင္း၊

29ကၽြန္မ၏သားကို ျပဳတ္၍စားၾကပါ၏။ နက္ျဖန္ေန႔၌ ကၽြန္မက၊ သင္၏သားကို ငါတို႔စားဖို႔အပ္ပါဟု ေတာင္းေသာ္၊ သူသည္ မိမိသားကို ဝွက္ထားပါသည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။

30ရွင္ဘုရင္သည္ ထိုမိန္းမ၏စကားကိုၾကားလၽွင္၊ မိမိအဝတ္ကို ဆုတ္ေလ၏။ ၿမိဳ႕ရိုးေပၚမွာေလၽွာက္သြားစဥ္ လူတို႔သည္ၾကည့္၍၊ အတြင္း၌ ေလၽွာ္ေတအဝတ္ျဖင့္ ဝတ္ေတာ္မူေၾကာင္းကိုသိျမင္ရၾက၏။

31ရွင္ဘုရင္ကလည္း၊ ရွာဖတ္သားဧလိရွဲ၏ဦးေခါင္းသည္ ယေန႔ သူ႔ကိုယ္ႏွင့္ မကြာဘဲေနလၽွင္၊ ထာဝရဘုရားသည္ ထိုမၽွမက၊ ငါ၌ျပဳေတာ္မူပါေစေသာဟု ဆို၏။

32ဧလိရွဲသည္ မိမိအိမ္၌ထိုင္၍ အသက္ႀကီးသူတို႔သည္ သူႏွင့္အတူ ထိုင္ၾကစဥ္၊ ရွင္ဘုရင္သည္ မိမိေရွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္ကို ေစလႊတ္၏။ ထိုတမန္မေရာက္မီ ဧလိရွဲက၊ လူသတ္၏သားသည္ ငါ့လည္ပင္းကို ျဖတ္ေစျခင္းငွာ၊ ေစလႊတ္သည္ကို သိျမင္ၾကသေလာ။ ထိုတမန္ေရာက္ေသာအခါ၊ တံခါးကိုပိတ္၍၊ တံခါးနားမွာသူ႔ကို ဆီးတားၾကေလာ့။ သူ႔ေနာက္မွာသူ႔သခင္ ေျခသံမျမည္သေလာဟု၊

33အသက္ႀကီးသူတို႔အား ေျပာစဥ္တြင္၊ ထိုတမန္သည္ ေရာက္လာ၏။ ရွင္ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ေရာက္လၽွင္၊ ဤအမွုသည္ ထာဝရဘုရားစီရင္ေသာ အမွုျဖစ္၏။ ထာဝရဘုရားေက်းဇူးကို အဘယ္ေၾကာင့္ ေမၽွာ္လင့္ရေသးသနည္းဟုဆိုေသာ္၊

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →