2 Samuel 12

Burmese MCLZV

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1ထာဝရဘုရားသည္ပေရာဖက္နာသန္အား ဒါဝိဒ္ထံသို႔ေစလႊတ္ေတာ္မူသျဖင့္ နာသန္သည္ သြား၍မင္းႀကီးအား``အခါတစ္ပါးကတစ္ၿမိဳ႕ တည္းေနလူႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။ တစ္ေယာက္သည္ခ်မ္း သာႂကြယ္ဝ၍တစ္ေယာက္ကဆင္းရဲ၏။-

2သူေဌးတြင္ႏြားႏွင့္သိုးအေျမာက္အျမားရွိ၏။- v

3သူဆင္းရဲ၌ကားမိမိဝယ္ထားေသာသိုးကေလး တစ္ေကာင္သာရွိ၏။ သူသည္ထိုသိုးငယ္ကိုၾကည့္ရွု ေစာင့္ေရွာက္၏။ သိုးငယ္သည္သမီးသဖြယ္အိမ္တြင္ သားသမီးမ်ားႏွင့္အတူႀကီးျပင္းလာသည္။ သူသည္သိုးငယ္အားမိမိစားသည့္အစား အစာကိုေကၽြးတတ္၏။ မိမိ၏ေသာက္ေရခြက္ မွေရကိုတိုက္၍ေပါင္ေပၚတြင္ခ်ီေပြ႕ထား တတ္၏။-

4တစ္ေန႔သ၌သူေဌး၏အိမ္သို႔ဧည့္သည္တစ္ ေယာက္ေရာက္ရွိလာ၏။ သူေဌးသည္ဧည့္ဝတ္ ျပဳရန္အတြက္မိမိ၏သိုးႏြားကိုမသတ္ လိုသျဖင့္ သူဆင္းရဲ၏သိုးငယ္ကိုယူ၍ သတ္ၿပီးလၽွင္ဧည့္သည္အားေကၽြးေမြးရန္ ခ်က္ပါ၏'' ဟုေလၽွာက္၏။

5ထိုအခါဒါဝိဒ္သည္ထိုသူေဌးအားလြန္စြာ အမ်က္ထြက္သျဖင့္``ဤသို႔ေသာအမွုကိုျပဳသူ သည္ေသဒဏ္ခံသင့္ေၾကာင္းအသက္ရွင္ေတာ္မူ ေသာထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္၍ငါက်ိန္ ဆိုပါ၏။-

6သူသည္ဤသို႔ရက္စက္သည့္အမွုကိုျပဳသည့္ အတြက္ မိမိယူထားသည့္သိုးငယ္တစ္ေကာင္ အစားေလးဆျပန္၍ေပးေလ်ာ္ေစရမည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

7နာသန္က``ထိုသူကားအရွင္မင္းႀကီးပင္ျဖစ္ ပါ၏။ ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားက`ငါသည္သင့္ကို ဣသေရလဘုရင္အျဖစ္ခန႔္ထား၍ေရွာလု လက္မွကယ္ဆယ္ခဲ့၏။-

8သင့္အားေရွာလု၏နိုင္ငံႏွင့္မိဖုရားတို႔ ကိုေပးအပ္ခဲ့၏။ ဣသေရလျပည္ႏွင့္ယုဒ ျပည္တို႔ကိုအစိုးရေသာဘုရင္ျဖစ္ေစခဲ့၏။ အကယ္၍ဤမၽွႏွင့္မလုံေလာက္ေသးပါ မူငါသည္သင့္အားႏွစ္ဆတိုး၍ေပးဦး မည္ျဖစ္သည္။-

9သင္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ငါ၏အမိန႔္ေတာ္ ကိုမနာခံသနည္း။ အဘယ္ေၾကာင့္ဤဆိုး ညစ္မွုကိုျပဳဘိသနည္း။ သင္သည္ဥရိယ အားစစ္ပြဲတြင္က်ဆုံးေစခဲ့၏။ အမၼဳန္ျပည္ သားတို႔အားသူ႔ကိုသတ္ခြင့္ေပးၿပီးလၽွင္ သူ ၏ဇနီးကိုသိမ္းပိုက္ခဲ့ပါသည္တကား။-

10သင္သည္ငါ့အမိန႔္ေတာ္ကိုမနာခံဘဲ ဥရိယ၏ဇနီးကိုသိမ္းယူေသာေၾကာင့္ သင္၏ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္တိုင္း၌ေသျခင္း ဆိုးျဖင့္ေသရသူမ်ားရွိလိမ့္မည္။-

11ငါသည္သင္၏မိသားစုထဲမွပင္သင့္အား ဒုကၡေပးမည့္သူတစ္ဦးကိုေပၚေပါက္လာ ေစမည္။ သင္၏မယားမ်ားကိုအျခားသူ အားငါေပးအပ္သည္ကိုသင္ျမင္ရလိမ့္မည္။ ထိုသူသည္သင္၏မယားတို႔ႏွင့္ေန႔ခင္း ေၾကာင္ေတာင္၌ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာမွုကိုျပဳ လိမ့္မည္။-

12သင္သည္ထိုအျပစ္ကိုဆိတ္ကြယ္ရာ၌ျပဳ ခဲ့၏။ ငါမူကားဣသေရလအမ်ိဳးသား တစ္ရပ္လုံးေတြ႕ျမင္နိုင္ရန္ ထိုအမွုကိုေန႔ ခင္းေၾကာင္ေတာင္၌ျဖစ္ပြားေစမည္' ဟုမိန႔္ ေတာ္မူသည္'' ဟုဆင့္ဆို၏။-

13ဒါဝိဒ္က``အကၽြန္ုပ္သည္ထာဝရဘုရားကို ျပစ္မွားမိပါၿပီ'' ဟုဝန္ခ်လၽွင္နာသန္ က``ထာဝရဘုရားသည္သင္၏အျပစ္ကို ေျဖလႊတ္၍ေသဒဏ္မွခ်မ္းသာေစေတာ္ မူၿပီ။-

14သို႔ရာတြင္သင္သည္ထိုအျပစ္ကိုကူးလြန္ ရာတြင္ ထာဝရဘုရားအားလြန္စြာမထီ မဲ့ျမင္ျပဳရာေရာက္သျဖင့္သင့္ကေလး သည္ေသရလိမ့္မည္'' ဟုဆင့္ဆိုၿပီးလၽွင္၊-

15အိမ္သို႔ျပန္ေလ၏။ ဥရိယ၏ဇနီးႏွင့္ဒါဝိဒ္ရေသာကေလး ငယ္ကို ထာဝရဘုရားသည္ျပင္းစြာဖ်ား နာေစေတာ္မူ၏။-

16ဒါဝိဒ္သည္ထိုကေလးက်န္းမာလာေစရန္ ဘုရားသခင္အားဆုေတာင္းပတၳနာျပဳ၏။ မင္းႀကီးသည္အဘယ္အစားအစာကိုမၽွ မစား။ ညစဥ္ညတိုင္းမိမိ၏အခန္းသို႔ဝင္ ၿပီးလၽွင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္တစ္ညဥ့္လုံးလွဲ ေလ်ာင္းလ်က္ေန၏။-

17နန္းတြင္းအရာရွိမ်ားသည္လာ၍သူ႔အား ႀကိဳးစားၿပီးအထခိုင္းၾကေသာ္လည္း မင္း ႀကီးသည္ျငင္းဆန္လ်က္သူတို႔ႏွင့္အတူ အစားအစာသုံးေဆာင္ေတာ္မမူ။-

18သီတင္းတစ္ပတ္မၽွၾကာေသာအခါကေလး ငယ္သည္ေသဆုံးသြားသျဖင့္ ဒါဝိဒ္၏မွူး မတ္တို႔သည္ထိုသတင္းကိုသူ႔အားမေျပာ ဝံ့ၾက။ သူတို႔က``ကေလးငယ္အသက္ရွင္ လ်က္ရွိစဥ္အခါ၌မင္းႀကီးသည္ ငါတို႔ ေလၽွာက္ထားခ်က္မ်ားကိုျပန္၍ပင္ေျဖ ၾကားေတာ္မမူပါ။ သို႔ျဖစ္၍ကေလးငယ္ ေသေၾကာင္းကိုသူ႔အားငါတို႔အဘယ္သို႔ ေလၽွာက္ထားနိုင္ပါမည္နည္း။ သူသည္မိမိ ကိုယ္ကိုအႏၲရာယ္ျပဳေကာင္းျပဳလိမ့္မည္''ဟု ဆိုၾက၏။

19ဒါဝိဒ္သည္ထိုသူတို႔အခ်င္းခ်င္းတီးတိုး ေျပာဆိုေနၾကသည္ကိုျမင္လၽွင္ ကေလး ေသေၾကာင္းကိုရိပ္မိသျဖင့္သူတို႔အား``ကေလး ေသၿပီေလာ'' ဟုေမး၏။ သူတို႔ကလည္း``မွန္လွပါ၊ ကေလးေသပါၿပီ'' ဟုေလၽွာက္ၾက၏။

20ဒါဝိဒ္သည္ၾကမ္းျပင္ေပၚမွထ၍ ေရခ်ိဳး ေခါင္းဖီးၿပီးလၽွင္အဝတ္အစားမ်ားကို လဲ၏။ ထိုေနာက္ထာဝရဘုရား၏အိမ္ေတာ္ သို႔သြား၍ဝတ္ျပဳကိုးကြယ္၏။ နန္းေတာ္ သို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာအခါမင္း ႀကီးသည္ စားေသာက္ဖြယ္တို႔ကိုေတာင္း၍ ခ်က္ခ်င္းပင္စားေတာ္ေခၚေလသည္။-

21မွူးမတ္မ်ားက``အကၽြန္ုပ္တို႔သည္အရွင္ျပဳ ေတာ္မူပုံကိုနားမလည္နိုင္ၾကပါ။ အရွင္ သည္ကေလးအသက္ရွင္ေနစဥ္အခါက ငိုယိုလ်က္အစားအစာကိုမစားဘဲေန ပါ၏။ သို႔ရာတြင္ယခုကေလးေသဆုံးသည္ ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ထ၍စားေတာ္ေခၚပါသည္ တကား'' ဟုေလၽွာက္ထားၾက၏။

22ဒါဝိဒ္ကလည္း``ကေလးအသက္ရွင္ေနစဥ္ အခါ၌ငါသည္အစာေရွာင္လ်က္ငိုယို လ်က္ေနသည္မွာမွန္ပါ၏။ ထာဝရဘုရား သည္ငါ့ကိုသနားသျဖင့္ ကေလး၏အသက္ ကိုခ်မ္းသာေပးလိမ့္မည္ဟုငါထင္မွတ္ခဲ့၏။-

23သို႔ေသာ္ယခုမွာကေလးေသဆုံးၿပီျဖစ္ ၍ငါသည္ အဘယ္ေၾကာင့္အစာေရွာင္ရမည္ နည္း။ ငါသည္ကေလးအားအသက္ျပန္၍ ရွင္ေစနိုင္မည္ေလာ။ တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ ငါသည္သူရွိရာအရပ္သို႔သြားရလိမ့္မည္။ သူမူကားငါ့ထံသို႔အဘယ္အခါမၽွ ျပန္လာနိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္'' ဟုျပန္၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏။

24ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္သည္သူ၏မိဖုရားဗာသ ေရွဘအား ႏွစ္သိမ့္ေစၿပီးေနာက္သူႏွင့္ကိုယ္ လက္ႏွီးေႏွာမွုကိုျပဳ၏။ ဗာသေရွဘသည္ လည္းသားေယာက်ာ္းေလးကိုဖြားျမင္ေလ သည္။ ထိုသားကိုဒါဝိဒ္သည္ေရွာလမုန္ဟု နာမည္မွည့္၏။ ထာဝရဘုရားသည္ထို သူငယ္ကိုခ်စ္ျမတ္နိုးေတာ္မူသျဖင့္၊-

25မိမိခ်စ္ျမတ္နိုးမွုကိုေထာက္၍ထိုသူငယ္ ကိုေယဒိဒိ ဟုနာမည္မွည့္ရန္ပေရာဖက္နာသန္အား အမိန႔္ေပးေတာ္မူ၏။

26ဤအေတာအတြင္း၌ယြာဘသည္ အမၼဳန္ျပည္ ၏ၿမိဳ႕ေတာ္ရဗၺာၿမိဳ႕ကိုတိုက္ခိုက္သျဖင့္ၿမိဳ႕ ေတာ္က်ခါနီးေသာအခါ၊-

27ဒါဝိဒ္ထံသို႔``အကၽြန္ုပ္သည္ရဗၺာၿမိဳ႕ကို တိုက္ခိုက္၍ေရကန္ကိုသိမ္းယူၿပီးပါၿပီ။-

28အရွင္သည္က်န္ရွိေနေသးေသာစစ္သည္ အလုံးအရင္းႏွင့္ႂကြေတာ္မူ၍ ထိုၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူေတာ္မူပါ။ အကၽြန္ုပ္သည္ထိုၿမိဳ႕ကို သိမ္းယူသူအျဖစ္ျဖင့္နာမည္ေကာင္းမယူ လိုပါ'' ဟုေစတမန္မ်ားကိုလႊတ္၍ အစီရင္ခံေလသည္။-

29ထို႔ေၾကာင့္ဒါဝိဒ္သည္မိမိ၏စစ္သည္ေတာ္ မ်ားကိုစု႐ုံး၍ ရဗၺာၿမိဳ႕သို႔သြားေရာက္တိုက္ ခိုက္ႏွိမ္နင္းေတာ္မူ၏။-

30မင္းႀကီးသည္မိလကုံနတ္ဘုရား႐ုပ္တု၏ ဦးေခါင္းမွေရႊသရဖူကိုယူ၍ေဆာင္းေတာ္ မူ၏။ ထိုသရဖူကားအေလးခ်ိန္ခြက္တစ္ ဆယ္ရွိ၍အဖိုးထိုက္သည့္ေက်ာက္မ်က္တစ္ လုံးတပ္ဆင္ထား၏။ မင္းႀကီးသည္ေက်ာက္ မ်က္ကိုခၽြတ္၍မိမိသရဖူတြင္တပ္ဆင္၏။ မင္းႀကီးသည္ထိုၿမိဳ႕မွတိုက္ရာပါပစၥည္း အေျမာက္အျမားကိုလည္းသိမ္းယူေတာ္ မူ၏။-

31ထိုၿမိဳ႕မွလူတို႔အားေခၚေဆာင္ကာ လႊ၊ ေပါက္ တူး၊ ပုဆိန္တို႔ျဖင့္လုပ္ကိုင္ရေသာအလုပ္ ၾကမ္းကိုလည္းေကာင္း၊ အုတ္ဖုတ္ေသာအလုပ္ ကိုလည္းေကာင္းလုပ္ေစေတာ္မူ၏။ မင္းႀကီး သည္အမၼဳန္ျပည္၏အျခားၿမိဳ႕မ်ားမွလူတို႔ ကိုလည္းဤနည္းအတိုင္းပင္လုပ္ကိုင္ေစ ေတာ္မူ၏။ ထိုေနာက္သူႏွင့္သူ၏လူတို႔ သည္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ျပန္သြားၾက၏။

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →