2 Samuel 19

Burmese MCLZV

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ဒါဝိဒ္မင္းသည္အဗရွလုံအတြက္ငိုေႂကြး ျမည္တမ္းလ်က္ေနေၾကာင္း ယြာဘထံသို႔ သတင္းေရာက္ရွိလာ၏။-

2မင္းႀကီးသည္သားေတာ္အတြက္ငိုေႂကြး ျမည္တမ္းလ်က္ေနေၾကာင္းၾကားသိရေသာ အခါ ဒါဝိဒ္၏တပ္သားအေပါင္းတို႔အဖို႔ ထိုေန႔၌ေအာင္ပြဲသည္ဝမ္းနည္းပူေဆြးပြဲ ျဖစ္ရေလ၏။-

3တိုက္ပြဲမွထြက္ေျပးခဲ့သျဖင့္ရွက္ေၾကာက္ ေနသည့္စစ္သားမ်ားကဲ့သို႔ သူတို႔သည္ၿမိဳ႕ ထဲသို႔တိတ္တဆိတ္ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာၾက၏။-

4မင္းႀကီးသည္မ်က္ႏွာကိုအုပ္၍``အို ငါ့သား၊ ငါ့သားအဗရွလုံ၊ အဗရွလုံငါ့သား'' ဟုက်ယ္ေလာင္စြာငိုေႂကြးေတာ္မူ၏။

5ယြာဘသည္ဘုရင့္အိမ္ေတာ္သို႔သြား၍``ယေန႔ အရွင္သည္အရွင္၏အသက္ကိုလည္းေကာင္း၊ အရွင့္သားသမီး၊ မိဖုရားေမာင္းမတို႔၏ အသက္ကိုလည္းေကာင္းကယ္ဆယ္ေသာ အရွင့္လူတို႔အားခ်ီးျမႇင့္မည့္အစား ရွုတ္ခ်ေတာ္မူေလၿပီ။-

6အရွင္သည္မိမိအားခ်စ္ျမတ္နိုးသူတို႔ကို ဆန႔္က်င္ဘက္ျပဳ၍ အရွင့္အားမုန္းသူတို႔ကို ေထာက္ခံအားေပးေတာ္မူၿပီ။ မိမိ၏တပ္မွူး မ်ားႏွင့္တပ္သားမ်ားအားမည္သို႔မၽွပမာဏ မျပဳေၾကာင္းထင္ရွားေစေတာ္မူၿပီ။ ယခု အခါ၌အကၽြန္ုပ္တို႔အားလုံးေသ၍အဗ ရွလုံအသက္ရွင္လ်က္ေနမည္ဆိုပါမူ အရွင္အားရဝမ္းေျမာက္ေတာ္မူမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းအကၽြန္ုပ္သိျမင္နိုင္ပါ၏။-

7ယခုအရွင္ႂကြေတာ္မူ၍အရွင္၏လူတို႔ အားေမတၱာစကားကိုမိန႔္ေတာ္မူပါ။ ထိုသို႔ အရွင္ျပဳေတာ္မမူပါလၽွင္နက္ျဖန္နံနက္ ၌ထိုသူတို႔အနက္တစ္ဦးတစ္ေယာက္မၽွ အရွင္ႏွင့္အတူရွိေနေတာ့မည္မဟုတ္ သျဖင့္ အရွင့္တစ္သက္တြင္အဆိုးရြား ဆုံးေသာေဘးအႏၲရာယ္ႏွင့္ေတြ႕ၾကဳံရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အကၽြန္ုပ္သည္ထာဝရ ဘုရား၏နာမေတာ္ကိုတိုင္တည္၍က်ိန္ ဆိုပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ေလ၏။-

8ထိုအခါမင္းႀကီးသည္ထၿပီးလၽွင္ၿမိဳ႕ တံခါးအနီးသို႔သြား၍ထိုင္ေတာ္မူ၏။ လူ တို႔သည္ထိုအရပ္တြင္မင္းႀကီးရွိေတာ္မူ ေၾကာင္းၾကားေသာအခါအထံေတာ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာၾက၏။ ဤအေတာအတြင္း၌ဣသေရလအမ်ိဳး သားအေပါင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ေနရပ္ အသီးသီးသို႔ထြက္ေျပးၾက၏။-

9တစ္ျပည္လုံးတြင္လူတို႔က``ဒါဝိဒ္မင္းသည္ ငါတို႔ကိုရန္သူမ်ားလက္မွကယ္ေတာ္မူ၏။ သူသည္ငါတို႔အားဖိလိတၱိအမ်ိဳးသားတို႔ လက္မွကယ္ဆယ္ခဲ့၏။ သို႔ရာတြင္ယခု အခါအဗရွလုံအတြက္ေၾကာင့္တိုင္း ျပည္ကိုစြန႔္ခြာသြားေလၿပီ။-

10ငါတို႔သည္အဗရွလုံအားငါတို႔၏ဘုရင္ အျဖစ္ဘိသိက္ေပးခဲ့ၾကေသာ္လည္း သူသည္ စစ္ပြဲတြင္က်ဆုံးသြားေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒါဝိဒ္မင္းအားျပန္လည္ေခၚေဆာင္ရန္ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါတို႔မႀကံစည္ဘဲေနၾက ပါသနည္း'' ဟူ၍အခ်င္းခ်င္းျငင္းခုံ ေျပာဆိုၾက၏။

11ဤသို႔ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔ေျပာဆို ေနၾကသည့္သတင္းသည္ ဒါဝိဒ္ထံသို႔ ေရာက္ရွိလာ၏။ ``အဘယ္ေၾကာင့္သင္တို႔ သည္မိမိတို႔ဘုရင္အားနန္းေတာ္သို႔ျပန္ လည္ေခၚေဆာင္ရန္ ဣသေရလအမ်ိဳး သားတို႔ထက္ေနာက္က်လ်က္ေနၾကပါ သနည္း။-

12သင္တို႔သည္ငါ၏ေဆြမ်ိဳး၊ ငါ၏ေသြးသား မ်ားျဖစ္ၾက၏။ ငါ့အားျပန္လည္ေခၚေဆာင္ ရန္အဘယ္ေၾကာင့္ေနာက္က်ေနရပါသနည္း'' ဟုေမးျမန္းေစရန္ယဇ္ပုေရာဟိတ္ဇာဒုတ္ ႏွင့္အဗ်ာသာတို႔ကိုယုဒေခါင္းေဆာင္ မ်ားထံသို႔ေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။-

13ထို႔ျပင္အာမသအား``သင္သည္ငါ၏ေဆြမ်ိဳး ျဖစ္၏။ ယခုအခ်ိန္မွစ၍သင့္အားယြာဘ ၏ေနရာတြင္တပ္မေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ငါ ခန႔္ထားၿပီ။ ယင္းသို႔ငါမျပဳပါမူဘုရားသခင္သည္ငါ့အားအဆုံးစီရင္ေတာ္မူပါ ေစေသာ'' ဟုေျပာၾကားရန္လည္းမွာေတာ္မူ လိုက္၏။-

14ဒါဝိဒ္၏စကားေၾကာင့္ယုဒျပည္သူျပည္ သားအေပါင္းတို႔၏စိတ္ကိုညႊတ္ေစသျဖင့္ သူတို႔က``မင္းႀကီးႏွင့္မွူးမတ္အေပါင္းတို႔ ျပန္ႂကြေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္ေစၾက၏။

15အျပန္ခရီးတြင္မင္းႀကီးအားျမစ္တစ္ဘက္ ကမ္းသို႔ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ ဂိလဂါလၿမိဳ႕သို႔ လာေရာက္ၾကသည့္ယုဒျပည္သားတို႔ သည္ေယာ္ဒန္ျမစ္မွေန၍ခရီးဦးႀကိဳ ျပဳၾကေလသည္။-

16ထိုအခ်ိန္၌ပင္လၽွင္ေဂရ၏သား၊ ဗာဟု ရိမ္ၿမိဳ႕သားဗယၤာမိန္အႏြယ္ဝင္ရွိမိသည္ လည္း ဒါဝိဒ္မင္းကိုႀကိဳဆိုရန္ေယာ္ဒန္ျမစ္ သို႔အလ်င္အျမန္လာေရာက္၏။-

17သူႏွင့္အတူဗယၤာမိန္အႏြယ္ဝင္လူေပါင္း တစ္ေထာင္ပါ၏။ ထို႔ျပင္ေရွာလုမိသားစု ၏အေစခံဇိဘသည္လည္းမိမိ၏သား တစ္ဆယ့္ငါးေယာက္၊ အေစခံႏွစ္ဆယ္ႏွင့္ အတူလာေရာက္ေလသည္။ သူတို႔သည္မင္း ႀကီး၏အလ်င္ေယာ္ဒန္ျမစ္သို႔ေရာက္ရွိ ၾက၏။-

18သူတို႔သည္ဘုရင့္အိမ္ေတာ္သားတို႔ကို ျမစ္တစ္ဘက္သို႔ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ႏွင့္ မင္း ႀကီးအလိုရွိရာကိုေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ျမစ္ကိုကူးၾက၏။ မင္းႀကီးသည္ျမစ္ကိုကူးရန္အသင့္ျပင္ ဆင္ေနစဥ္ရွိမိသည္ေရွ႕ေတာ္၌ပ်ပ္ဝပ္ ၿပီးလၽွင္၊-

19အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ မွထြက္ႂကြေတာ္မူစဥ္အခါက အရွင့္ အားအကၽြန္ုပ္ျပစ္မွားခဲ့သည္ကိုခြင့္လႊတ္ ေတာ္မူပါ။ ထိုအမွုအတြက္အကၽြန္ုပ္ အားရန္ၿငိဳးထားေတာ္မမူပါႏွင့္။ ထို အမွုကိုေမ့ေပ်ာက္ေတာ္မူပါ။-

20အရွင္၊ အကၽြန္ုပ္သည္ျပစ္မွားမိပါၿပီ။ သို႔ ျဖစ္၍ေျမာက္ဘက္အႏြယ္ဝင္မ်ားထဲမွ အကၽြန္ုပ္သည္ဦးစြာပထမအရွင္မင္း ႀကီးအား ယေန႔လာေရာက္ႀကိဳဆိုျခင္း ျဖစ္ပါ၏'' ဟုေလၽွာက္၏။

21ေဇ႐ုယာ၏သားအဘိရွဲက``ရွိမိအားေသ ဒဏ္ေပးသင့္ပါသည္။ သူသည္ထာဝရဘုရား ဘိသိက္ေပးေတာ္မူေသာဘုရင္ကိုက်ိန္ဆဲ သူျဖစ္ပါ၏'' ဟုေလၽွာက္၏။

22သို႔ရာတြင္ဒါဝိဒ္သည္ အဘိရွဲႏွင့္သူ၏ အစ္ကိုယြာဘအား``သင္တို႔ထင္ျမင္ခ်က္ ကိုအဘယ္သူေတာင္းခံပါသနည္း။ သင္ တို႔သည္ငါ့ကိုဒုကၡေပးလိုၾကပါသေလာ။ ငါသည္ကားယခုအခါဣသေရလဘုရင္ ျဖစ္ေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္အဘယ္ဣသေရလ အမ်ိဳးသားကိုမၽွမသတ္ရၾက'' ဟု ဆိုၿပီးလၽွင္၊-

23ရွိမိအား``သင္သည္ေသဒဏ္ခံရမည္မဟုတ္ ေၾကာင္းငါကတိျပဳ၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

24ထိုေနာက္ေရွာလု၏ေျမးေမဖိေဗာရွက္သည္ မင္းႀကီးအားခရီးဦးႀကိဳျပဳရန္လာေရာက္ ၏။ သူသည္မင္းႀကီးေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ကထြက္ ခြာသြားခ်ိန္မွအစျပဳ၍ ေအာင္ျမင္စြာျပန္ လည္ေရာက္ရွိလာခ်ိန္အထိ မိမိ၏ေျခတို႔ ကိုမေဆး၊ မုတ္ဆိတ္ကိုမညႇပ္၊ အဝတ္အစား ကိုလည္းမေလၽွာ္မဖြတ္ဘဲေန၏။-

25မင္းႀကီးသည္ေမဖိေဗာရွက္ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕မွေရာက္ရွိလာေသာအခါ``ေမဖိေဗာရွက္၊ သင္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ငါႏွင့္အတူမ လိုက္ခဲ့ပါသနည္း'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။

26ေမဖိေဗာရွက္က``အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္သိ ေတာ္မူသည့္အတိုင္းအကၽြန္ုပ္သည္ေျခဆြံ့ သူျဖစ္ပါ၏။ အကၽြန္ုပ္သည္အရွင္ႏွင့္အတူ ျမည္းစီး၍လိုက္နိုင္ရန္ျမည္းကိုကုန္းႏွီး အတင္ခိုင္းေသာ္လည္းအကၽြန္ုပ္၏အေစခံ သည္အကၽြန္ုပ္အားလွည့္စားပါ၏။-

27သူသည္အကၽြန္ုပ္အေၾကာင္းကိုလည္းမင္း ႀကီးအားလိမ္လည္ေလၽွာက္ထားပါ၏။ သို႔ ရာတြင္အရွင္သည္ထာဝရဘုရား၏ေကာင္း ကင္တမန္ကဲ့သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မိမိမွန္ကန္ သည္ဟုအရွင္ထင္ျမင္ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ျပဳေတာ္မူပါ၏။-

28အကၽြန္ုပ္ခမည္းေတာ္၏အိမ္ေထာင္စုသား အေပါင္းတို႔သည္ အရွင္၏လက္တြင္ကြပ္မ်က္ ျခင္းကိုခံထိုက္သူမ်ားျဖစ္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ လည္းအရွင္သည္အကၽြန္ုပ္အားအရွင့္စား ေတာ္ပြဲတြင္စားေသာက္ခြင့္ကိုေပးေတာ္မူ ပါ၏။ အရွင္မင္းႀကီးထံမွအဘယ္အရာ ကိုမၽွထပ္မံအသနားခံရန္မရွိေတာ့ ပါ'' ဟုေလၽွာက္ေလ၏။

29မင္းႀကီးက``သင္ေနာက္ထပ္ေျပာဆိုရန္မလို ေတာ့ၿပီ။ ေရွာလု၏ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကိုသင္ႏွင့္ ဇိဘတစ္ဝက္စီယူၾကရန္ငါဆုံးျဖတ္ၿပီး ျဖစ္သည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

30ေမဖိေဗာရွက္ကလည္း``အားလုံးသူ႔ကိုပင္ ေပးေတာ္မူပါ။ အရွင္မင္းႀကီးေကာင္းမြန္ ေခ်ာေမာစြာျပန္လည္ေရာက္ရွိျခင္းႏွင့္ပင္ လၽွင္အကၽြန္ုပ္ေက်နပ္လ်က္ေနပါ၏'' ဟု ေလၽွာက္၏။

31ဂိလဒ္ျပည္သားဗာဇိလဲသည္လည္းမင္း ႀကီးအား ေယာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဘက္သို႔ပို႔ေဆာင္ ရန္ေရာေဂလိမ္ၿမိဳ႕မွလာ၏။-

32ဗာဇိလဲသည္အသက္ရွစ္ဆယ္ရွိ၍အလြန္ အိုမင္းေနေလၿပီ။ သူသည္အလြန္ႂကြယ္ဝ ခ်မ္းသာသူျဖစ္သျဖင့္ မဟာနိမ္ၿမိဳ႕တြင္ မင္းႀကီးစခန္းခ်ေနစဥ္အခါကစားနပ္ ရိကၡာေထာက္ပံ့ခဲ့သူျဖစ္၏။-

33မင္းႀကီးကသူ႔အား``ငါႏွင့္အတူေယ႐ု ရွလင္ၿမိဳ႕သို႔လိုက္ခဲ့ေလာ့။ သင့္အားငါ ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္မည္'' ဟုဆို၏။

34သို႔ရာတြင္ဗာဇိလဲက``အကၽြန္ုပ္သည္ၾကာ ၾကာအသက္ရွင္ရေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ အ ဘယ္ေၾကာင့္အရွင္မင္းႀကီးႏွင့္ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕သို႔လိုက္ရပါမည္နည္း။-

35အကၽြန္ုပ္သည္အသက္ရွစ္ဆယ္ရွိပါၿပီ။ အဘယ္အမွုတြင္မၽွေပ်ာ္ေမြ႕ႏွစ္သက္ ျခင္းမရွိေတာ့ပါ။ စားေသာက္သည့္အစား အစာ၏အရသာကိုလည္းမသိနိုင္ေတာ့ ပါ။ သီခ်င္းသံကိုလည္းမၾကားနိုင္ပါ။ အ ကၽြန္ုပ္သည္အရွင္မင္းႀကီးအတြက္ဝန္ေလး မည္သာျဖစ္ပါ၏။-

36ဤသို႔ႀကီးျမတ္သည့္ဆုလာဘ္ေတာ္ႏွင့္လည္း မထိုက္မတန္ပါ။ သို႔ေသာ္အကၽြန္ုပ္သည္ ေယာ္ဒန္ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးၿပီးလၽွင္ အရွင္ ႏွင့္အတူအနည္းငယ္လိုက္ပါမည္။-

37မိဘတို႔၏သခၤ်ိဳင္းအနီးတြင္ေသနိုင္ရန္ အကၽြန္ုပ္အားအိမ္သို႔ျပန္ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ။ ဤသူသည္အကၽြန္ုပ္၏သားခိမဟံျဖစ္ ပါ၏။ အရွင္မင္းႀကီး၊ သူ႔အားေခၚေဆာင္ သြားၿပီးေနာက္သူ႔အတြက္အရွင္အလိုေတာ္ ရွိသည့္အတိုင္းျပဳေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။

38မင္းႀကီးကလည္း``ငါသည္သူ႔ကိုေခၚသြား ၿပီးလၽွင္သင္အလိုရွိသည့္အတိုင္းသူ႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးမည္။ သင္၏အတြက္သင္ေတာင္း ေလၽွာက္သည့္အတိုင္းငါျပဳမည္'' ဟုျပန္လည္ မိန႔္ၾကားေတာ္မူ၏။-

39ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္ႏွင့္သူ၏လူအေပါင္းတို႔သည္ ေယာ္ဒန္ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးၾက၏။ မင္းႀကီးသည္ ဗာဇိလဲအားနမ္းရွုပ္ၿပီးလၽွင္ေကာင္းခ်ီးေပး ေတာ္မူ၏။ ထိုေနာက္ဗာဇိလဲသည္မိမိေနရပ္ သို႔ျပန္ေလ၏။

40မင္းႀကီးသည္ေယာ္ဒန္ျမစ္ကိုကူးေသာအခါ ယုဒျပည္တစ္ျပည္လုံးမွလူတို႔ႏွင့္ ဣသေရလ ျပည္တစ္ဝက္မွလူတို႔သည္မင္းႀကီးအားလိုက္ ပါပို႔ေဆာင္ၾက၏။ ထိုေနာက္မင္းႀကီးသည္ ဂိလဂါလၿမိဳ႕သို႔ဆက္လက္၍ႂကြေတာ္မူ ၏။ ခိမဟံသည္လည္းလိုက္ပါသြားေလသည္။-

41ထိုအခါဣသေရလအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔ သည္ မင္းႀကီးထံလာ၍``အကၽြန္ုပ္တို႔၏ညီ အစ္ကိုမ်ားျဖစ္ၾကေသာယုဒျပည္သား တို႔သည္အရွင္ႏွင့္တကြအရွင့္မိသားစု၊ အရွင့္လူတို႔ကိုေယာ္ဒန္ျမစ္တစ္ဘက္သို႔ ပို႔ေဆာင္ခြင့္ရွိသည္ဟုအဘယ္ေၾကာင့္ထင္ မွတ္ၾကပါသနည္း'' ဟုေလၽွာက္ထားၾက၏။

42ယုဒျပည္သားတို႔က``မင္းႀကီးသည္ငါတို႔ အႏြယ္ဝင္ျဖစ္သျဖင့္ ငါတို႔ထိုသို႔ျပဳၾက ျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ျဖစ္၍သင္တို႔သည္အဘယ္ ေၾကာင့္အမ်က္ထြက္ရၾကပါသနည္း။ ငါ တို႔သည္မင္းႀကီး၏ရိကၡာေတာ္ကိုစား၍ ဆုလာဘ္ေတာ္ကိုခံယူပါသေလာ'' ဟု ျပန္ေျပာၾက၏။

43ဣသေရလျပည္သားအေပါင္းတို႔က``ဒါဝိဒ္ မင္းသည္သင္တို႔ေျပာသည့္အတိုင္းသင္တို႔ အႏြယ္ဝင္ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ငါတို႔သည္သင္ တို႔ထက္ဆယ္ဆပို၍သူ႔အားပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိ ပါ၏။ သင္တို႔သည္အဘယ္ေၾကာင့္ငါတို႔ အားအထင္ေသးၾကပါသနည္း။ အမွန္ စင္စစ္မင္းႀကီးအားျပန္လည္ဖိတ္ေခၚရန္ ဦးစြာပထမေျပာဆိုၾကသူမ်ားကား ငါတို႔ပင္ျဖစ္ပါ၏'' ဟုဆို၏။ သို႔ရာတြင္ဤသို႔အေရးဆိုရာတြင္ယုဒ ျပည္သားတို႔ကဣသေရလျပည္သားတို႔ ထက္ပို၍ျပင္းထန္ၾက၏။

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →