2 Samuel 14

Burmese MCLZV

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1ေဇ႐ုယာ၏သားယြာဘသည္ အဗရွလုံကို ဒါဝိဒ္မင္းလြန္စြာလြမ္းဆြတ္တသလ်က္ေန ေၾကာင္းသိ၏။-

2ထို႔ေၾကာင့္သူသည္ေတေကာၿမိဳ႕ေနအသိ အလိမၼာရွိသူအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို အေခၚခိုင္းၿပီးလၽွင္ ထိုအမ်ိဳးသမီးအား``သင္ သည္ငိုေႂကြးျမည္တမ္းဟန္ျပဳေလာ့။ ဝမ္းနည္း ပူေဆြးသည့္အေနျဖင့္ဝတ္စား၍ေခါင္းမဖီး ဘဲ ကာလၾကာျမင့္စြာငိုေႂကြးျမည္တမ္းေန သူအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကဲ့သို႔ျပဳမူေလာ့။-

3ထိုေနာက္ဘုရင္၏ထံေတာ္သို႔သြား၍ငါေျပာ သည့္အတိုင္းေလၽွာက္ထားေလာ့'' ဟုဆိုၿပီး ေနာက္မင္းႀကီးအားမည္သို႔ေလၽွာက္ထားရ မည္ကိုသင္ၾကားေပး၏။

4ထိုအမ်ိဳးသမီးသည္ဘုရင့္ထံသို႔သြား၍ ပ်ပ္ဝပ္ရွိခိုးလ်က္``အရွင္မင္းႀကီးကၽြန္ေတာ္ မအားကယ္ေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။

5မင္းႀကီးက``သင္သည္အဘယ္အရာကို အလိုရွိသနည္း'' ဟုေမးေတာ္မူလၽွင္၊ အမ်ိဳးသမီးက``ကၽြန္ေတာ္မသည္ဆင္းရဲ သူမုဆိုးမျဖစ္ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ္မ၏ခင္ပြန္း သည္ေသပါၿပီ။-

6ကၽြန္ေတာ္မတြင္သားႏွစ္ေယာက္ ရွိပါ၏။ တစ္ေန႔ ေသာအခါသူတို႔သည္ဖ်န္ေျဖေပးမည့္သူတစ္ ဦးတစ္ေယာက္မၽွမရွိသည့္လယ္ကြင္းထဲ၌ရန္ ျဖစ္ၾကသျဖင့္ တစ္ေယာက္ကအျခားတစ္ ေယာက္ကိုသတ္ျဖတ္လိုက္ပါ၏။-

7သို႔ျဖစ္၍အရွင္၊ ယခုအခါကၽြန္ေတာ္မ၏ ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ကၽြန္ေတာ္မအားရန္ဘက္ျပဳ ကာ ကၽြန္ေတာ္မ၏သားငယ္ကိုသူ၏အစ္ကို အားသတ္သည့္အတြက္ေသစားေသေစရန္ အပ္ရမည္ဟုေတာင္းဆိုေနၾကပါ၏။ ဤ အတိုင္းသာထိုသူတို႔ျပဳၾကပါမူကၽြန္ ေတာ္မ၏ေနာက္ဆုံးေမၽွာ္လင့္အားထားရာ သားတစ္ေယာက္မၽွက်န္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ ပါ။ ကၽြန္ေတာ္မခင္ပြန္း၏မ်ိဳးဆက္သည္ လည္းျပတ္သြားပါလိမ့္မည္'' ဟုေလၽွာက္ ေလ၏။

8မင္းႀကီးက``ဤအမွုကိုငါေဆာင္ရြက္ေပး မည္။ သင္အိမ္သို႔ျပန္ေလာ့'' ဟုဆိုလၽွင္၊

9အမ်ိဳးသမီးက``အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္ အဘယ္သို႔ပင္ျပဳသည္မဆိုကၽြန္ေတာ္မ ႏွင့္မိသားစုတို႔အေပၚအျပစ္ေရာက္ပါ ေစေသာ။ အရွင္ႏွင့္အရွင့္ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ တို႔သည္အျပစ္ကင္းၾကပါေစေသာ'' ဟု ေလၽွာက္၏။

10မင္းႀကီးက``အကယ္၍သင့္အားၿခိမ္းေျခာက္ သူရွိလၽွင္သူ႔အားငါ့ထံသို႔ေခၚခဲ့ေလာ့။ သူ သည္သင့္ကိုေနာက္တစ္ဖန္မေႏွာင့္ယွက္ရ'' ဟု ဆို၏။

11အမ်ိဳးသမီးကလည္း``အရွင္မင္းႀကီး၊ ကၽြန္ ေတာ္မ၏သားႀကီးအတြက္လက္စားေခ်ရန္ ႀကံစည္ေနၾကေသာေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္ မ၏သားငယ္ကိုသတ္ျခင္းအားျဖင့္ ပိုမိုႀကီး ေလးသည့္ရာဇဝတ္မွုကိုမျပဳၾကေစရန္ အရွင္၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားအား ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။ ထိုအခါဒါဝိဒ္က``သင္၏သားငယ္သည္စိုး စဥ္းမၽွေဘးဥပဒ္မျဖစ္ေစရန္ အသက္ရွင္ ေတာ္မူေသာထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္၍ ငါကတိျပဳ၏'' ဟုဆို၏။

12အမ်ိဳးသမီးက``အရွင္မင္းႀကီးကၽြန္ေတာ္ မအားစကားတစ္ခြန္းထပ္မံေလၽွာက္ထား ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ'' ဟုေတာင္းပန္ေသာအခါ၊ မင္းႀကီးက``ေလၽွာက္ေလာ့'' ဟုဆို၏။

13အမ်ိဳးသမီးက``အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္သည္ ဘုရားသခင္၏လူမ်ိဳးေတာ္အား အဘယ္ ေၾကာင့္မတရားျပဳေတာ္မူပါသနည္း။ ျပည္ ႏွင္ဒဏ္သင့္သူသားေတာ္ကိုျပန္လာခြင့္ေပး ေတာ္မမူသျဖင့္ အရွင္သည္ယခုပင္မိန႔္ၾကား ေတာ္မူခဲ့သည့္စကားအရ မိမိကိုယ္ကို ျပန္၍အျပစ္ဒဏ္သင့္ေစေတာ္မူပါၿပီ။-

14ကၽြန္ေတာ္မတို႔အားလုံးပင္ေသရၾကမည့္ သူမ်ားျဖစ္ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ္မတို႔သည္ေျမ ေပၚသို႔ဖိတ္က်သြားေသာေရႏွင့္တူပါ၏။ ယင္းေရကိုေနာက္တစ္ဖန္က်ဳံး၍မယူနိုင္ ေတာ့ပါ။ ဘုရားသခင္ပင္လၽွင္ေသသူကို ျပန္၍ရွင္ေစေတာ္မမူပါ။ သို႔ရာတြင္ဘုရင္ သည္ျပည္ႏွင္ဒဏ္သင့္သူတစ္ဦးကိုျပန္ လည္ေခၚယူနိုင္ပါ၏။-

15အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင့္ထံသို႔ကၽြန္ေတာ္ မလာေရာက္ေလၽွာက္ထားရသည့္အေၾကာင္း မွာ လူတို႔သည္ကၽြန္ေတာ္မအားၿခိမ္းေျခာက္ ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ကၽြန္ ေတာ္မ၏ျပန္ၾကားခ်က္အတိုင္းျပဳေတာ္ မူလိမ့္မည္ဟုေမၽွာ္လင့္လ်က္ကၽြန္ေတာ္မ သည္အရွင့္အားေလၽွာက္ထားရေသာ္ေကာင္း အံ့ဟုတစ္ကိုယ္တည္းေျပာဆိုေနမိပါ၏။-

16မင္းႀကီးသည္ကၽြန္ေတာ္မ၏သားကိုသတ္ ၍မိမိလူမ်ိဳးေတာ္အား ဘုရားသခင္ေပး ေတာ္မူသည့္ျပည္မွပယ္ရွားရန္ႀကိဳးစား သူတို႔၏လက္မွကၽြန္ေတာ္မကိုကယ္ေတာ္ မူမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္မသည္ေတြး ေတာမိပါ၏။-

17အရွင္မင္းႀကီးသည္ဘုရားသခင္၏ေကာင္း ကင္တမန္ကဲ့သို႔ ေကာင္းမေကာင္းကိုပိုင္းျခား သိျမင္ေတာ္မူပါ၏။ သို႔ျဖစ္၍ကၽြန္ေတာ္မ သည္အရွင္၏ကတိေတာ္အတိုင္း အသက္ ခ်မ္းသာရာရလိမ့္မည္ဟုတစ္ကိုယ္တည္း ေျပာဆိုေနမိပါ၏။ အရွင္၏ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားသည္အရွင္ႏွင့္အတူရွိ ေတာ္မူပါေစေသာ'' ဟုေလၽွာက္၏။-

18မင္းႀကီးက``သင့္အားေမးခြန္းတစ္ခုကိုငါ ေမးမည္။ သင္သည္မွန္သည့္အတိုင္းပြင့္လင္း စြာေျဖၾကားရမည္'' ဟုဆိုေသာ္၊ အမ်ိဳးသမီးက``အရွင္မင္းႀကီးေမးလိုရာ ေမးေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။

19မင္းႀကီးက``ဤသို႔ငါ့အားေလၽွာက္ထားရန္ သင့္အားေစခိုင္းသူမွာယြာဘေပေလာ'' ဟု ေမးေတာ္မူ၏။ အမ်ိဳးသမီးက``အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္၏ေမး ခြန္းကိုေျဖၾကားရန္လႊဲဖယ္၍မျဖစ္နိုင္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မက်ိန္ဆိုေလၽွာက္ထားပါ၏။ မည္သို႔ ျပဳရမည္ကိုလည္းေကာင္း၊ မည္သို႔ေလၽွာက္ထား ရမည္ကိုလည္းေကာင္း သင္ၾကားေပးသူမွာ ကိုယ္ေတာ့္ကၽြန္ယြာဘပင္ျဖစ္ပါ၏။-

20သူသည္ယင္းသို႔ျပဳရျခင္းမွာဤအမွု၏ အေျခအေနကိုေျပာင္းလဲေစရန္ပင္ျဖစ္ ပါ၏။ အရွင္မင္းႀကီးသည္ဘုရားသခင္၏ ေကာင္းကင္တမန္ကဲ့သို႔ ဉာဏ္ပညာရွိ၍ျဖစ္ ပ်က္သည့္အမွုအရာမွန္သမၽွကိုသိေတာ္ မူပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ထား၏။

21ထိုေနာက္မင္းႀကီးသည္ယြာဘအား``သင္အလို ရွိသည့္အတိုင္းျပဳရန္ငါဆုံးျဖတ္ၿပီးၿပီ။ ထို သူငယ္အဗရွလုံကိုသြား၍ေခၚေလာ့'' ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

22ယြာဘသည္ဒါဝိဒ္၏ေရွ႕ေတာ္၌ပ်ပ္ဝပ္ၿပီး လၽွင္``အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင့္အားဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ္မူပါေစေသာ။ အရွင္သည္ အကၽြန္ုပ္အားႏွစ္သက္ေတာ္မူေၾကာင္းယခု အကၽြန္ုပ္သိရွိရပါၿပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္အရွင္သည္အကၽြန္ုပ္ပန္ၾကားသည့္ အတိုင္းျပဳေတာ္မူေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ေလ၏။-

23ထိုေနာက္သူသည္ထ၍ေဂရွုရၿမိဳ႕သို႔သြား၍ အဗရွလုံအားေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ျပန္လည္ ေခၚခဲ့၏။-

24သို႔ရာတြင္မင္းႀကီးသည္အဗရွလုံအား နန္းေတာ္တြင္း၌ေနထိုင္ခြင့္မျပဳရန္အမိန႔္ ထုတ္ဆင့္ေတာ္မူ၏။ မင္းႀကီးက``ငါသည္သူ႔ ကိုမေတြ႕မျမင္လို'' ဟုဆို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အဗရွလုံသည္ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေတာ္တြင္ေန ထိုင္ရေသာ္လည္းမင္းႀကီး၏ေရွ႕ေတာ္သို႔ ဝင္ေရာက္ခြင့္မရေခ်။

25ဣသေရလျပည္တြင္႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာမွု ေၾကာင့္အဗရွလုံကဲ့သို႔ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မၽွမရွိ။ သူသည္ဦး ေခါင္းမွေျခဖ်ားတိုင္ေျခာက္ျပစ္ကင္းသူ ျဖစ္၏။-

26သူ၏ဆံပင္သည္အလြန္ေကာင္း၍ရွည္လြန္း ေလးလြန္းသျဖင့္ ယင္းကိုတစ္ႏွစ္လၽွင္တစ္ ႀကိမ္ျဖတ္ပစ္ရေလသည္။ ျဖတ္လိုက္သည့္ ဆံပင္သည္ေတာ္ဝင္စံမီအေလးခ်ိန္အား ျဖင့္ငါးေပါင္ခန႔္ရွိ၏။-

27အဗရွလုံတြင္သားသုံးေယာက္ႏွင့္တာမာမည္ ေသာသမီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သည္အလြန္အဆင္းလွ၏။

28အဗရွလုံသည္မင္းႀကီး၏ေရွ႕ေတာ္သို႔မဝင္ ရဘဲ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕တြင္ႏွစ္ႏွစ္ပတ္လုံးေန ထိုင္ေလသည္။-

29သူသည္ယြာဘအားမိမိ၏အတြက္မင္းႀကီး ထံေစလႊတ္လိုသျဖင့္ေခၚေစရာ ယြာဘသည္ မလာဘဲေန၏။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေခၚေစေသာ္ လည္းယြာဘမလာဘဲေနျပန္၏။-

30ထို႔ေၾကာင့္အဗရွလုံသည္မိမိ၏အေစခံ တို႔အား``ၾကည့္ေလာ့၊ ယြာဘ၏လယ္သည္ငါ့ လယ္ႏွင့္ကပ္လ်က္ေန၏။ ထိုလယ္တြင္မုေယာ စပါးခင္းမ်ားရွိ၏။ ယင္းတို႔ကိုမီးရွို႔ပစ္ ေလာ့'' ဟုဆိုလၽွင္အေစခံတို႔သည္ထို လယ္ကိုသြား၍မီးရွို႔ၾက၏။

31ယြာဘသည္အဗရွလုံ၏အိမ္သို႔သြား၍``အရွင္ ၏အေစခံတို႔သည္အဘယ္ေၾကာင့္အကၽြန္ုပ္၏ လယ္ကိုမီးရွို႔ၾကပါသနည္း'' ဟုေမး၏။

32အဗရွလုံက``ငါ့အတြက္ေလၽွာက္ထားေပးရန္ သင့္အားဘုရင့္ထံသို႔ေစလႊတ္လိုသျဖင့္ အေခၚ ခိုင္းခဲ့ပါ၏။ ငါသည္အဘယ္ေၾကာင့္ေဂရွုရၿမိဳ႕ မွထြက္ခြာ၍ဤအရပ္သို႔လာေရာက္မိပါသ နည္း။ ထိုၿမိဳ႕တြင္ေနရသည္ကငါ့အတြက္ပို ၍ပင္ေကာင္းမည္။ ဘုရင္ႏွင့္ေတြ႕ဆုံခြင့္ရရန္ ငါ့အတြက္စီစဥ္ေပးေစလိုပါသည္။ အကယ္ ၍ငါ့မွာအျပစ္ရွိခဲ့လၽွင္မင္းႀကီးသည္ငါ့ ကိုအဆုံးစီရင္ေတာ္မူပါေစ'' ဟုယြာဘ အားေျပာ၏။

33သို႔ျဖစ္၍ယြာဘသည္မင္းႀကီးထံသို႔သြား၍ ထိုအေၾကာင္းကိုေလၽွာက္ထား၏။ မင္းႀကီးသည္ အဗရွလုံအားအေခၚခိုင္းသျဖင့္ အဗရွလုံ သည္လာေရာက္၍ေရွ႕ေတာ္၌ဦးညႊတ္ပ်ပ္ဝပ္ ေလ၏။ မင္းႀကီးသည္သူ႔အားနမ္းရွုပ္ေလ၏။

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →