Exodus 21

Burmese MSBU

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1အစ္စရေးအမျိုးသားတို့ရှေ့မှောက်၌ ပြဋ္ဌာန်းရမည့်စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်များကား ဤသို့တည်း။

2ဟေဗြဲလူမျိုးကျွန်တစ်ယောက်ကိုဝယ်လျှင် သူသည် ခြောက်နှစ်အစေခံ၍ ခုနစ်နှစ်မြောက်၌ အဖိုးအခမပေးဘဲ လွတ်လပ်သောသူအဖြစ် ထွက်သွားခွင့်ရှိ၏။

3တစ်ယောက်တည်းရောက်လာလျှင် တစ်ယောက်တည်းထွက်သွားရမည်။ သူသည် မယားရှိသောသူဖြစ်လျှင် သူ၏မယားသည် သူနှင့်အတူထွက်သွားရမည်။

4ထိုသူ၌ သခင်ပေးစားသောမယားရှိ၍ သူ့အတွက် သားသမီးများကိုမွေးဖွားပေးလျှင် ထိုမယားနှင့်သားသမီးများကို သခင်ပိုင်သည်ဖြစ်၍ ထိုသူသည် တစ်ယောက်တည်းထွက်သွားရမည်။

5အကယ်၍ ထိုကျွန်က ‘အကျွန်ုပ်၏သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏မယားနှင့်သားသမီးများကို အကျွန်ုပ်ချစ်ပါ၏။ လွတ်လပ်သောသူအဖြစ် အကျွန်ုပ်မထွက်သွားလိုပါ’ဟု ပြတ်ပြတ်သားသားပြောဆိုလျှင်

6သခင်သည် သူ့အား ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်သို့ခေါ်ဆောင်လာရမည်။ သူ့အား တံခါး၊ သို့မဟုတ် တံခါးတိုင်သို့ခေါ်ဆောင်လာ၍ သခင်သည် သူ၏နားရွက်ကို စူးဖြင့်ဖောက်ရမည်။ သူသည် အစဉ်အမြဲအစေခံရမည်။

7တစ်စုံတစ်ဦးသည် မိမိ၏သမီးကို ကျွန်အဖြစ်ရောင်းလျှင် ထိုကျွန်မသည် ကျွန်ယောက်ျားထွက်သွားသကဲ့သို့ မထွက်သွားရ။

8သခင်သည် ထိုကျွန်မကို မိမိအတွက်ရွေးချယ်ပြီးမှ မနှစ်မြို့လျှင် ကျွန်မအား သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ရွေးခွင့်ပေးရမည်။ သခင်သည် သူ့အပေါ် သစ္စာမဲ့သည်ဖြစ်၍ တစ်ပါးအမျိုးသားအား ရောင်းခွင့်မရှိ။

9ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ထိုကျွန်မကို မိမိသားအတွက် ရွေးချယ်လျှင် သမီးနှင့်ဆိုင်သောစီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်အတိုင်း သူ၌ ပြုရမည်။

10ထိုသူသည် နောက်ထပ်မိန်းမယူလျှင် ယခင်မိန်းမအား အစားအစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် မယားရပိုင်ခွင့်တို့ကို မလျှော့ရ။

11အကယ်၍ ဤသုံးချက်ကိုမပြုပေးလျှင် ထိုမိန်းမသည် အဖိုးအခငွေမပေးဘဲထွက်သွားခွင့်ရှိ၏။

12လူကိုသေအောင်ရိုက်သောသူသည် မုချအသတ်ခံရမည်။

13သို့ရာတွင် သူသည် မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့လက်၌ဘုရားသခင်အပ်သဖြင့် လူကိုသတ်မိလျှင် ထိုသူထွက်ပြေးရမည့်နေရာကို ငါသတ်မှတ်ပေးမည်။

14တစ်စုံတစ်ဦးသည် မိမိ၏အိမ်နီးချင်းကို တမင်သက်သက်ကြံစည်သတ်ဖြတ်လျှင် ထိုသူသည် သေဒဏ်ခံရန် ငါ၏ယဇ်ပလ္လင်တော်မှပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ့ကိုဆွဲထုတ်သွားရမည်။

15မိမိ၏မိခင်ကိုဖြစ်စေ၊ ဖခင်ကိုဖြစ်စေ ရိုက်နှက်သောသူသည် မုချအသတ်ခံရမည်။

16မည်သူမဆို လူကိုခိုးယူပြီး ရောင်းစားလိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်ဝယ်တွေ့ရှိသည်ဖြစ်စေ မုချအသတ်ခံရမည်။

17ကိုယ့်မိဘကို ကျိန်ဆဲသောသူသည် မုချအသတ်ခံရမည်။

18အချင်းချင်းရန်ဖြစ်ကြ၍ တစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးအား ကျောက်တုံးနှင့်ထုသည်ဖြစ်စေ၊ လက်သီးနှင့်ထိုးသည်ဖြစ်စေ ခံရသူသည်မသေသော်လည်း အိပ်ရာထဲ၌လဲနေလျှင်လည်းကောင်း၊

19အပြင်၌တောင်ဝှေးဖြင့် လမ်းထလျှောက်နိုင်လျှင်လည်းကောင်း ပြုသူသည် အပြစ်ဒဏ်နှင့်ကင်းလွတ်ရမည်။ သို့သော် ခံရသူ အလုပ်ပျက်သွားသည့်အချိန်အတွက် သူ့အား နစ်နာကြေးပေး၍ လုံးလုံးပျောက်ကင်းသည့်တိုင်အောင်ကုသပေးရမည်။

20တစ်စုံတစ်ဦးသည် မိမိကျွန်ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်မိန်းမကို တုတ်ဖြင့်ရိုက်နှက်စဉ်တွင် ထိုကျွန်သေလျှင် ထိုသူသည် မုချအပြစ်ဒဏ်ခံရမည်။

21တစ်ရက်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ရက်အသက်ရှင်လျှင် ထိုကျွန်ကို သူပိုင်သောကြောင့် အပြစ်ဒဏ်မခံရ။

22အချင်းချင်းရန်ဖြစ်၍ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမကိုရိုက်မိသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသော်လည်း အန္တရာယ်မဖြစ်လျှင် သူ၏ယောက်ျားတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း မုချဒဏ်ဆောင်ရမည်။ တရားစီရင်ချက်များအတိုင်း ပေးရမည်။

23အကယ်၍ အန္တရာယ်ဖြစ်လျှင် အသက်အတွက် အသက်၊

24မျက်စိအတွက် မျက်စိ၊ သွားအတွက် သွား၊ လက်အတွက် လက်၊ ခြေအတွက် ခြေ၊

25မီးလောင်ခြင်းအတွက် မီးလောင်ခြင်း၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာအတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ၊ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအတွက် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ ပြန်ပေးဆပ်ရမည်။

26တစ်စုံတစ်ဦးသည် မိမိကျွန်ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်မိန်းမ၏မျက်စိကိုထိုး၍ သူ၏မျက်စိပျက်စီးသွားလျှင် သူ၏မျက်စိအတွက် သူ့ကိုလွတ်လပ်သောသူအဖြစ် ထွက်သွားခွင့်ပြုရမည်။

27ထိုနည်းတူ မိမိကျွန်ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်မိန်းမ၏သွားကိုကျိုးစေလျှင် သူ၏သွားအတွက် သူ့ကိုလွတ်လပ်သောသူအဖြစ် ထွက်သွားခွင့်ပြုရမည်။

28နွားသည် ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် မိန်းမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုဝှေ့သဖြင့် ထိုသူသေလျှင် နွားကို ခဲနှင့်မုချပေါက်သတ်ရမည်။ ထိုနွား၏အသားကိုမစားရ။ ပိုင်ရှင်မူကား အပြစ်ကင်းလွတ်၏။

29ထိုနွားသည် ယခင်ကတည်းက ဝှေ့တတ်သောနွားဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ရှင်ကိုသတိပေးသော်လည်း ထိုနွားကိုမထိန်းသိမ်းသဖြင့် လူယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် လူမိန်းမကိုဝှေ့သတ်လျှင် ထိုနွားကို ခဲနှင့်ပေါက်သတ်ရမည်။ ပိုင်ရှင်သည်လည်း သေဒဏ်ခံရမည်။

30အကယ်၍ သူ့အားလျော်ကြေးတောင်းမည်ဆိုလျှင် တောင်းသမျှကို သူသည် မိမိအသက်ကိုရွေးနုတ်သောအဖိုးအခအဖြစ် ပေးရမည်။

31အကယ်၍ သား၊ သို့မဟုတ် သမီး တစ်ယောက်ယောက်ကိုဝှေ့လျှင်လည်း ဤစီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်အတိုင်း ပိုင်ရှင်ကို စီရင်ရမည်။

32နွားသည် ကျွန်ယောက်ျား၊ သို့မဟုတ် ကျွန်မိန်းမကိုဝှေ့လျှင် ထိုကျွန်၏သခင်အား ငွေရှယ်ကယ်သုံးဆယ် ပေးရမည်။ နွားကိုလည်း ခဲနှင့်ပေါက်သတ်ရမည်။

33တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဖုံးထားသောတွင်းကိုဖွင့်ထားလျှင်ဖြစ်စေ၊ တွင်းကိုတူး၍ မဖုံးဘဲထားလျှင်ဖြစ်စေ ထိုတွင်းထဲသို့ နွား၊ သို့မဟုတ် မြည်းတစ်ကောင်ကောင်ကျလျှင်

34တွင်းပိုင်ရှင်သည် တိရစ္ဆာန်ပိုင်ရှင်အား ငွေအလျော်ပေးရမည်။ သေသောအကောင်ကိုကား သူပိုင်၏။

35တစ်စုံတစ်ဦး၏နွားသည် မိမိအိမ်နီးချင်း၏နွားကို ဝှေ့သတ်လျှင် ရှင်သောနွားကိုရောင်း၍ ငွေကိုခွဲယူကြရမည်။ သေသောအကောင်ကိုလည်း ခွဲယူကြရမည်။

36သို့ရာတွင် နွားသည် ယခင်ကတည်းက ဝှေ့တတ်သောနွားဖြစ်ကြောင်းသိသော်လည်း ပိုင်ရှင်သည် ထိုနွားကို မထိန်းသိမ်းလျှင် နွားတစ်ကောင်အတွက် နွားတစ်ကောင်ကို မုချအလျော်ပေးရမည်။ သေသောအကောင်ကိုကား သူပိုင်၏။

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →