Exodus 10

Burmese MSBZ

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1တစ္ဖန္ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “ဖာေရာမင္းႀကီးထံသို႔ဝင္ေလာ့။ ငါသည္ ဖာေရာမင္းႀကီးႏွင့္ သူ၏အမႈထမ္းတို႔ေရွ႕၌ ဤနိမိတ္လကၡဏာမ်ားကိုျပရန္ႏွင့္

2အီဂ်စ္လူမ်ိဳးတို႔ကို ငါအျပင္းအထန္ဒဏ္ခတ္ခဲ့ေသာအမႈမ်ား၊ သူတို႔အား ငါျပခဲ့ေသာ နိမိတ္လကၡဏာမ်ားကို သင္တို႔သည္ သင္တို႔၏သားေျမးမ်ားအား ေျပာၾကား၍ ငါသည္ ထာဝရဘုရားျဖစ္ေၾကာင္းကို သင္တို႔သိရွိေစရန္ သူတို႔၏စိတ္ႏွလုံးကို ငါခိုင္မာေစၿပီ”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

3ေမာေရွႏွင့္အာ႐ုန္တို႔သည္လည္း ဖာေရာမင္းႀကီးထံသို႔ဝင္၍ “ေဟၿဗဲလူမ်ိဳးတို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားက ‘သင္သည္ ငါ့ေရွ႕၌ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မႏွိမ့္ခ်ဘဲ မည္မွ်ၾကာေအာင္တင္းခံေနမည္နည္း။ ငါ၏လူမ်ိဳးေတာ္သည္ ငါ့ကိုဝတ္ျပဳရန္ သူတို႔ကိုလႊတ္ေလာ့။

4အကယ္၍ သင္သည္ ငါ၏လူမ်ိဳးေတာ္ကို မလႊတ္ဘဲ ျငင္းဆန္ေနမည္ဆိုလွ်င္ မနက္ျဖန္ သင့္နယ္ေျမထဲသို႔ က်ိဳင္းေကာင္မ်ားကို ငါေရာက္လာေစမည္။

5က်ိဳင္းေကာင္မ်ားသည္ ေျမမ်က္ႏွာျပင္ကိုဖုံးလႊမ္းသျဖင့္ ေျမႀကီးကိုျမင္ရေတာ့မည္မဟုတ္။ ထိုက်ိဳင္းေကာင္တို႔သည္ မိုးသီးေဘးျဖစ္ၿပီးေနာက္ သင္တို႔၌ႂကြင္းက်န္ေသာအႂကြင္းအက်န္တို႔ကို စားၾကလိမ့္မည္။ သင္တို႔၏လယ္၌ေပါက္ေသာအပင္ရွိသမွ်တို႔ကို စားၾကလိမ့္မည္။

6သင္၏နန္းေဆာင္မ်ား၊ သင့္အမႈထမ္းအေပါင္းတို႔၏အိမ္မ်ားႏွင့္ အီဂ်စ္လူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔၏အိမ္မ်ား၌ ျပည့္ႏွက္ၾကလိမ့္မည္။ ေျမေပၚမွာ သင္၏ဘိုးေဘးဘီဘင္မ်ားေနထိုင္ခဲ့ေသာအခ်ိန္မွစ၍ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ဤသို႔ေသာအမႈကို သူတို႔ျမင္ေတြ႕ဖူးၾကမည္မဟုတ္’ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏”ဟု ဆိုၿပီးလွ်င္ ဖာေရာမင္းႀကီးထံမွ လွည့္ထြက္သြားေလ၏။

7ဖာေရာမင္းႀကီး၏အမႈထမ္းတို႔ကလည္း “ဤသူသည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ကို မည္မွ်ၾကာေအာင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနဦးမည္နည္း။ သူတို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားအား ဝတ္ျပဳရန္ ေယာက္်ားသားမ်ားကိုလႊတ္ေပးလိုက္ပါ။ အီဂ်စ္ျပည္ပ်က္စီးေနသည္ကို အရွင္မသိသေလာ”ဟု ဖာေရာမင္းႀကီးအား ေလွ်ာက္ၾက၏။

8ထို႔ေၾကာင့္ ေမာေရွႏွင့္အာ႐ုန္ကို ဖာေရာမင္းႀကီးထံသို႔ ျပန္ေခၚသြင္း၍ ဖာေရာမင္းႀကီးက “သင္တို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားအား သြား၍ဝတ္ျပဳၾကေလာ့။ မည္သူတို႔ သြားၾကမည္နည္း”ဟု ေမးလွ်င္

9ေမာေရွက “အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ သြားၾကပါမည္။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏သားသမီးမ်ားႏွင့္တကြ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏သိုးဆိတ္မ်ား၊ ႏြားမ်ားကိုလည္း ေခၚေဆာင္သြားပါမည္။ အေၾကာင္းမူကား ထာဝရဘုရား၏ပြဲေတာ္ကို က်င္းပရမည္ျဖစ္၏”ဟု ဆိုေလ၏။

10ထိုအခါ ဖာေရာမင္းႀကီးက “ငါသည္ သင္တို႔ႏွင့္တကြ သင္တို႔၏ကေလးမ်ားကိုလႊတ္ေပးမည္ဆိုလွ်င္ သင္တို႔ႏွင့္အတူ ထာဝရဘုရားရွိေန၍သာျဖစ္မည္။ ၾကည့္ေလာ့။ သင္တို႔၏မေကာင္းမႈသည္ သင္တို႔မ်က္ႏွာတြင္ ေပၚလြင္ လ်က္ေန၏။

11ထိုသို႔မျဖစ္ရ။ သင္တို႔ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည့္အတိုင္း ေယာက္်ားသားမ်ားသာ ထာဝရဘုရားအား သြား၍ဝတ္ျပဳၾကေစ”ဟု ဆိုၿပီးလွ်င္ ဖာေရာမင္းႀကီးသည္ သူတို႔ကို မိမိေရွ႕ေမွာက္မွ ႏွင္ထုတ္ေလ၏။

12ထို႔ေနာက္ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “က်ိဳင္းေကာင္မ်ား အီဂ်စ္ျပည္ေပၚသို႔ တက္လာ၍ မိုးသီးေဘးျဖစ္ၿပီးေနာက္ႂကြင္းက်န္သမွ်ေသာ ထိုျပည္ရွိအပင္အားလုံးတို႔ကို စားမည့္အေၾကာင္း သင္၏လက္ကို အီဂ်စ္ျပည္ေပၚသို႔ ဆန႔္ေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

13သို႔ျဖစ္၍ ေမာေရွသည္ မိမိေတာင္ေဝွးကို အီဂ်စ္ျပည္ေပၚသို႔ဆန႔္လိုက္ေသာ္ ထာဝရဘုရားသည္ ထိုျပည္ေပၚသို႔ ထိုေန႔တစ္ေန႔လုံး ထိုညတစ္ညလုံး အေရွ႕ေလကို တိုက္ခတ္ေစေတာ္မူ၏။ နံနက္အခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုအေရွ႕ေလသည္ က်ိဳင္းေကာင္မ်ားကို သယ္ေဆာင္လာ၏။

14အလြန္မ်ားျပားေသာက်ိဳင္းေကာင္မ်ားသည္ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ျပည္လုံးေပၚသို႔ တက္လာ၍ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ေလွ်ာက္လုံးတြင္ နားေနၾက၏။ ထိုကဲ့သို႔ေသာက်ိဳင္းေကာင္မ်ားသည္ ယခင္ကလည္းမရွိစဖူး၊ ေနာင္တြင္လည္း ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္။

15က်ိဳင္းေကာင္တို႔သည္ ေျမမ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးကိုဖုံးလႊမ္းသျဖင့္ ေျမျပင္သည္မည္းနက္ေလ၏။ မိုးသီးေဘးၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ေသာေကာက္ပင္အားလုံးႏွင့္ ထိုျပည္ရွိသစ္သီးဝလံအားလုံးတို႔ကိုစားၾကသျဖင့္ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ျပည္လုံးတြင္ အပင္မွအ႐ြက္စိမ္းတစ္႐ြက္မွ်၊ လယ္ထဲရွိေကာက္ပင္တစ္ပင္မွ် မႂကြင္းက်န္ေပ။

16ထိုအခါ ဖာေရာမင္းႀကီးသည္ ေမာေရွႏွင့္အာ႐ုန္ကို အလ်င္အျမန္ဆင့္ေခၚ၍ “ငါသည္ သင္တို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားႏွင့္ သင္တို႔ကို ျပစ္မွားပါၿပီ။

17ယခုတစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ ငါ့အျပစ္ကို ခြင့္လႊတ္ပါေလာ့။ ဤေသေဘးကိုလည္း ငါ့ထံမွဖယ္ရွားေပးမည့္အေၾကာင္း သင္တို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားထံ ဆုေတာင္းေပးပါေလာ့”ဟု မိန႔္ဆိုလွ်င္

18ေမာေရွသည္ ဖာေရာမင္းႀကီးထံမွထြက္သြား၍ ထာဝရဘုရားထံဆုေတာင္းေလ၏။

19ထာဝရဘုရားသည္ အေနာက္ေလကို အျပင္းအထန္တိုက္ခတ္ေစ၍ ထိုေလသည္ က်ိဳင္းေကာင္မ်ားကိုေဆာင္ယူသြားၿပီး ပင္လယ္နီထဲသို႔ခ်လိုက္သျဖင့္ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ျပည္လုံးတြင္ က်ိဳင္းေကာင္တစ္ေကာင္မွ်မႂကြင္းက်န္ေတာ့ေပ။

20သို႔ေသာ္ ထာဝရဘုရားသည္ ဖာေရာမင္းႀကီး၏စိတ္ႏွလုံးကို မာေက်ာေစသျဖင့္ သူသည္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားတို႔ကိုမလႊတ္ဘဲေနေလ၏။

21တစ္ဖန္ ထာဝရဘုရားက ေမာေရွအား “စမ္းတဝါးဝါးသြားလာရသည့္ အေမွာင္ထုႀကီးသည္ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ျပည္လုံးေပၚသို႔ က်ေရာက္ေစရန္ သင္၏လက္ကို ေကာင္းကင္သို႔ဆန႔္ေလာ့”ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

22သို႔ျဖစ္၍ ေမာေရွသည္ မိမိလက္ကို ေကာင္းကင္သို႔ဆန႔္လိုက္ရာ အီဂ်စ္ျပည္တစ္ျပည္လုံး၌ သုံးရက္ပတ္လုံးအေမွာင္ထုႀကီးက်ေရာက္၏။

23လူတို႔သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ သုံးရက္ပတ္လုံး မည္သူမွ် မိမိေနရာမွမထၾကေခ်။ သို႔ေသာ္ အစၥေရးအမ်ိဳးသားအေပါင္းတို႔ေနထိုင္ရာအရပ္၌ အလင္းေရာင္ရွိ၏။

24ထိုအခါ ဖာေရာမင္းႀကီးသည္ ေမာေရွကိုဆင့္ေခၚ၍ “ထာဝရဘုရားအား ဝတ္ျပဳရန္သြားၾကေလာ့။ သို႔ေသာ္ သင္တို႔၏သိုးဆိတ္မ်ား၊ ႏြားမ်ားကို ထားခဲ့ရမည္။ သင္တို႔၏ကေလးမ်ားမူကား သင္တို႔ႏွင့္အတူသြားႏိုင္သည္”ဟု ဆိုေလ၏။

25ေမာေရွကလည္း “အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားအား ပူေဇာ္ရန္ ယဇ္ေကာင္မ်ားႏွင့္ မီးရႈိ႕ရာယဇ္မ်ားကို အရွင္သည္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ယူသြားခြင့္ျပဳရမည္။

26အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ ထာဝရဘုရားအား မည္သည့္အေကာင္ျဖင့္ပူေဇာ္ရမည္ကို ထိုအရပ္သို႔မေရာက္မီ မသိႏိုင္ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားအား ပူေဇာ္ရန္ ထိုအေကာင္တို႔ထဲမွ ေ႐ြးယူရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔၏တိရစာၦန္မ်ား တစ္ေကာင္မွ်မက်န္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူပါသြားရမည္”ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။

27ထာဝရဘုရားသည္ ဖာေရာမင္းႀကီး၏စိတ္ႏွလုံးကို မာေက်ာေစသျဖင့္ သူသည္ အစၥေရးလူမ်ိဳးတို႔ကို လႊတ္ေပးလိုေသာဆႏၵမရွိ။

28သို႔ျဖစ္၍ ဖာေရာမင္းႀကီးက ေမာေရွအား “ငါ့ထံမွထြက္သြားေလာ့။ ငါ့ေရွ႕သို႔ ေနာက္ထပ္မဝင္မိေစရန္ သတိျပဳေလာ့။ အကယ္စင္စစ္ ငါ့မ်က္ႏွာကိုသင္ျမင္ေသာေန႔၌ သင္ေသရလိမ့္မည္”ဟု ဆိုေလ၏။

29ေမာေရွကလည္း “အရွင္မိန႔္ဆိုသည့္အတိုင္းေပတည္း။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အရွင့္ေရွ႕သို႔ ေနာက္ထပ္မဝင္ေတာ့ပါ”ဟု ဆိုေလ၏။

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →