2 Corinthians 2

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1چون تصمیم بَیتِمِه یَکَش دییَر شِمِه وَر نیئِم تا شِمارِ غِرصِه دار نَکِنِم.

2چون اگه شِمارِ غِرصِه دار هاکِنِم، دِ کی بَتِنِّه مِنِه خِشال هاکِنِه، اِلّا شِمایی گه شِمارِ غِرصِه دار هاکِردِمِه؟

3مِن جوری شِمِنِه نامِه بَنوِشتِمِه تا موقِه ای گه شِمِه وَر اِمِه، اونانیگه وِنِه مِنِه خِشال هاکِنِن، می غِرصِه ای باعث نَوون. چونگه شِما هَمه ای جا مِطمئن وِمِه گه می خِشالی، شِما هَمه ای خِشالیِه.

4چون خِیلی مِصیبتی هَمرا و غمدارِ دِل و اَسری دَکِتِه چشی هَمرا شِمِنِه بَنوِشتِمِه، نا هَینگه شِمارِ غِرصِه دار هاکِنِم، بَلگی تا دِنّین چَنی زیاد شِمارِ دوس دارمِه.

5اِسا اگه یَنَفَر غِرصِه ای باعث بَوو، - نا فقط مِنِه، بَلگی اگه نَخوام هَمتی بُئِم - تا حَدّی شِما هَمه رِه غِرصِه دار هاکِردِه.

6چون هَینجور آدمی سِه هَین تنبیهی گه ویشترِ شِما اونِه ویسِه سِزاوار دِنِسِنی، وَسِّه.

7پس دِ وِنِه وِرِه بِبخشین و دِلداری هادین، نَکِنِه زیادی غِرصِه، وِرِه از پا دَربیارِه.

8پس، شِمِه جا خواهِش کِمِّه وِرِه شی مِحبتی جا مِطمَئِن هاکِنین.

9چون هَینسِه هَینِه شِمِنِه بَنوِشتمِه تا شِمارِ آزمود هاکِنِم و بَوینَم هر چی ای دِلِه اطاعت کِنِنی یا نا؟

10هر کسی رِه گه شِما بِبَخشین، مِنَم وِرِه بَخشِمِه. و راساسی اگه یَنَفِرِ بِبَخشیمِه - البته اگه بِبَخشینی سِه دلیلی دَوو - مِن شِمِه خاطری، مسیحی حِضور هَینجور هاکِردِمِه،

11تا شیطان اَمارِه گول نَزِنِه، چون اَما وی نَخشِه هایی جا بی‌خَوَر نیمی.

12وختی تْروآسی شهری سِه بوردِمِه تا مَسیحی اِنجیلِ موعظه هاکِنِم، با هَینگه خِداوَند اوجِه یَتِه گَتِه دَروازِه میسِه پِی هاکِردِه،

13ولی اَی آروم و قرار ناشتِمِه، چون شی بِرار تیتوسِ نَنگیتِمِه. پَس اوجِه ای مَردِنی هَمرا خِدافظی هاکِردِمِه، مَقدونیه ای مَنطقِه ای سِه بوردِمِه.

14ولی خِدارِه شِکر گه هَمِش مَسیحی دِلِه، وی شی پیروزی ای دِلِه اَمارِه رانِمایی کِنِّه، و شی معرفتی عَطرِ اَمِه طریق هَمه جا پَخش کِنِّه.

15چونگه اَما خِدایی سِه مسیحی خِشِ بی هَسمی، چی اونانی میِن گه نِجات بَئیتِنِه و چی اونانی میِن گه هلاک وونِنِه.

16یَنفری سِه مَرگی بی رِه دِمی گه مرگی سِه خَتم وونِه؛ و یَنَفَر دییَری سِه زندگی ای بی رِه دِمی گه زندگی ای سِه ختم وونِه، کیِه گه هَینجور چیایی لیاقتِ دارِه؟

17چون اَما هِتی هون آدمنی تَرا نیمی گه منفعتی سِه خِدایی کَلامِ روشِنِنِه، بلگی اَما خِدایی چشی پِش، مَسیحی دِلِه گَب زَمّی. هِتی هون آدمایی تَرا گه خالِصِ نیّت دارنِه و خِدایی طرفی جانِه.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →